tag:blogger.com,1999:blog-90181705996413409232012-02-06T10:39:50.131-08:00«αν δεν θέλεις να είσαι βόδι που αναμασά την τροφή, τότε ψάξε να βρεις το δρόμο που οδηγεί στη γνώση, και ακολούθησέ τον».Ερνστ Μπλοχdionhttp://www.blogger.com/profile/06970743392193617643noreply@blogger.comBlogger591100tag:blogger.com,1999:blog-9018170599641340923.post-76128626405194510642012-02-06T10:34:00.000-08:002012-02-06T10:39:50.141-08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/-B5AIoCmUKZ8/TzAePkU9xPI/AAAAAAAAARo/eXY5yTT4qPs/s1600/0105_dpi117_emiliano-ponzi.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 308px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-B5AIoCmUKZ8/TzAePkU9xPI/AAAAAAAAARo/eXY5yTT4qPs/s400/0105_dpi117_emiliano-ponzi.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5706093980676900082" /></a><br />Η αλήθεια είναι ότι δε φτάνει να έχεις αναγνωρίσει τον εχθρό, χρειάζεται και να γνωρίζεις τα όπλα που χρησιμοποιεί και την τακτική και στρατηγική που εφαρμόζει για να επιτύχει τους στόχους του εις βάρος σου. Η γνώση λέγεται ότι είναι δύναμη, αυτό είναι αληθές γιατί όταν γνωρίζεις πραγματικά μπορείς να επεξεργαστείς με τη σειρά σου τρόπους όχι μόνο να αμυνθείς αλλά και να αντεπιτεθείς με επιτυχία. Στο σημείο που φτάσαμε, ως χώρα και ως λαός, είναι άκρως απαραίτητο πρώτα απ΄όλα και πάνω απ΄όλα να αντεπιτεθούμε στην άθλια μεθοδευμένη προπαγάνδα σε όλα τα επίπεδα όσο αμελητέα και αν μας φαίνονται.<br />Εδώ λοιπόν η μελέτη του Κέντρου Ανάπτυξης του ΟΟΣΑ (Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης) με θέμα « Τα προβλήματα και οι τρόποι πολιτικής χειραγώγησης των πληθυσμών ώστε να μπορέσει μια κυβέρνηση να περάσει τα αυστηρά μέτρα λιτότητας και τις διαρθρωτικές αλλαγές».<br />Η μελέτη δημοσιεύτηκε το 1996 στο 13ο τεύχος του επίσημου περιοδικού του.<br />Είναι σίγουρο ότι αυτή τη μελέτη την έχουν σπουδάσει και έχουν πάρει άριστα όχι μόνο ο αδιάβαστος Χρυσοχοίδης αλλά και όλοι οι υπόλοιποι κύριοι που μας κυβερνούν :<br /><br />«Οι πολιτικές οικονομικής σταθεροποίησης και διαρθρωτικών αλλαγών μπορεί να προκαλέσουν κοινωνικές ταραχές, ακόμα και να θέσουν σε κίνδυνο την ομαλότητα των χωρών. Στο παρόν Τετράδιο οικονομικής πολιτικής αναλύονται οι πολιτικές συνέπειες αυτών των προγραμμάτων. Όπως προέκυψε από τη συστηματική μελέτη πέντε χωρών και δυο σημαντικών αντιπροσωπευτικών δειγμάτων στη λατινική Αμερική και την Αφρική, το πολιτικό κόστος σε απεργίες, διαδηλώσεις και εξεγέρσεις διαφέρει ανάλογα με τα μέτρα που ελήφθησαν. Πράγματι, στις αρχές της δεκαετίας του 1980, η επείγουσα κατάσταση που δημιουργήθηκε από τις χρηματοπιστωτικές κρίσεις στις αναπτυσσόμενες χώρες, κρίθηκε ότι μπορεί ν’ αντιμετωπιστεί με την αποκατάσταση των μακρο-οικονομικών ισορροπιών. <br /> Έτσι, οι διαρθρωτικές αναπροσαρμογές περιορίστηκαν σ’ ένα πρόγραμμα σταθερότητας με μοναδικό κριτήριο την ταχύτερη δυνατή μείωση του δημόσιου ελλείμματος. Πολύ σύντομα όμως συνειδητοποιήσαμε πως η σταθεροποίηση δεν είναι αυτοσκοπός. […]<br /> Πράγματι, όπου τέθηκε θέμα διαρθρωτικών αλλαγών, οι διεθνείς οργανισμοί [ΔΝΤ, Παγκόσμια Τράπεζα, κ.λπ.] απαίτησαν δραστική μείωση των βασικών δημόσιων δαπανών. Αυτό έκανε αντιδημοφιλείς τις κυβερνήσεις, οι οποίες, σε περίπτωση ταραχών, κατέφυγαν στην καταστολή πολλαπλασιάζοντας το πολιτικό κόστος. […] Η εφαρμογή προγραμμάτων διαρθρωτικών αλλαγών σε δεκάδες χώρες κατά τη δεκαετία του 1980 έδειξε, ότι είχαμε παραμελήσει την πολιτική διάσταση του ζητήματος. Πιεζόμενες από απεργίες, διαδηλώσεις, ακόμα κι εξεγέρσεις, πολλές κυβερνήσεις αναγκάστηκαν να διακόψουν ή να περικόψουν σημαντικά τα προγράμματα αυτά. Έτσι αναγκαστήκαμε να αναγνωρίσουμε, ότι η οικονομική επιτυχία της διαρθρωτικής αναπροσαρμογής εξαρτάται από τη δυνατότητα πολιτικής πραγματοποίησής της. […]<br /><br />Τα μέτρα που προκαλούν τις περισσότερες διαδηλώσεις, είναι εκείνα που πλήττουν ολόκληρο τον πληθυσμό και έχουν σαν αποτέλεσμα την άνοδο των τιμών, ο,τιδήποτε κι αν την προκαλεί (περικοπές επιδομάτων, αύξηση των έμμεσων φόρων ή υποτίμηση). Έτσι, στη Ζάμπια ο διπλασιασμός της τιμής του αλευριού και του καλαμποκιού το Δεκέμβριο του 1984, εξαιτίας της περικοπής επιδομάτων, προκάλεσε κύμα ταραχών η καταστολή των οποίων καταμέτρησε 15 νεκρούς. Παρόμοια, όταν το 1988 η κυβέρνηση της Νιγηρίας αύξησε την τιμή του πετρελαίου, το οποίο αγόραζαν κυρίως τα φτωχά νοικοκυριά, είχαμε ταραχές με 6 νεκρούς διαδηλωτές. […]<br />Άλλα μέτρα όμως, όπως οι περικοπές των δημόσιων επενδύσεων, ή των λειτουργικών εξόδων (εκτός των μισθών), δεν προκαλούν σοβαρή αναταραχή. […] Οι περικοπές στις δημόσιες επενδύσεις πλήττουν κυρίως τον τομέα της οικοδομής, που μαστίζεται τότε από πτωχεύσεις και απολύσεις. Όμως αυτός ο τομέας αποτελείται κυρίως από μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις, που δεν έχουν μεγάλο πολιτικό βάρος. […] Από την άλλη, οι περικοπές στα λειτουργικά έξοδα του κράτους πλήττουν τους δημοσίους υπαλλήλους, αλλά οι κυβερνήσεις μπορούν να πάρουν την κοινή γνώμη με το μέρος τους αν κινηθούν ευέλικτα παρουσιάζοντας, με τη βοήθεια του Τύπου, αυτά τα μέτρα σαν μέτρα ισονομίας με το επιχείρημα, ότι εφόσον ζητούνται θυσίες από όλο το λαό, οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν γίνεται ν’ αποτελούν εξαίρεση. […]<br />Το βέβαιο είναι ότι μια κυβέρνηση δεν μπορεί να εφαρμόσει το πρόγραμμα σταθερότητας ενάντια στη θέληση ολόκληρης της κοινής γνώμης.Ένα πρόγραμμα που θα έπληττε εξίσου όλες τις κοινωνικές ομάδες, αποδείχτηκε πολύ πιο δύσκολο να εφαρμοστεί από ένα πρόγραμμα που κάνει διακρίσεις σε βάρος κάποιων κοινωνικών ομάδων ευνοώντας ορισμένες άλλες. Πρέπει λοιπόν η αρμόδια κυβέρνηση να φροντίσει ώστε να πάρει με το μέρος της ένα μέρος του κόσμου, στην ανάγκη φορτώνοντας δυσανάλογα και με πολύ βαριά μέτρα ορισμένες κοινωνικές ομάδες. […]<br />Η απελευθέρωση των εισαγωγών καιτο άνοιγμα των επαγγελμάτων − ένα μέτρο στο οποίο επιμένει πάντοτε η Παγκόσμια Τράπεζα − προκαλεί αντίθετες αντιδράσεις, από τις οποίες η κυβέρνηση μπορεί να επωφεληθεί. […] Μπορεί για παράδειγμα να καταργήσει τους δασμούς σε πρώτες ύλες που αγοράζουν όλες οι επιχειρήσεις, ή σε βασικά προϊόντα που δύσκολα μπορούν να προμηθευτούν οι μικρές επιχειρήσεις. Με αυτό τον τρόπο μπορεί να δημιουργήσει γρήγορα συμμάχους, που θα στηρίξουν την πολιτική της απελευθέρωσης και του ανοίγματος. […]<br />Η κυβέρνηση που καλείται να εφαρμόσει αναδιαρθρωτικά προγάμματα, είναι υποχρεωμένη να πάρει αντιλαϊκά μέτρα. […] Καλώντας σε βοήθεια το ΔΝΤ, μπορεί να επωφεληθεί και σε πολιτικό επίπεδο γιατί θα μπορεί να απαντάει σε όσους αντιδρούν, ότι τα μέτρα προβλέπονται από τη συμφωνία που επέβαλε το ΔΝΤ και είναι υποχρεωμένη να τα πάρει θέλοντας και μη. […]<br /><br />Καλό είναι τα μέτρα να λαμβάνονται πριν ξεσπάσει κρίση. Υπάρχουν όμως τρόπο αντιμετώπισης του πολιτικού κόστους ακόμη κι αν τα μέτρα λαμβάνονται αφού ξεσπάσει η κρίση. […] <br /> Εάν η κυβέρνηση εκλεγεί λίγο πριν ξεσπάσει η κρίση, έχει μπροστά της μια μικρή χρονική περίοδο (4 με 6 μήνες) κατά την οποία η κοινή γνώμη εξακολουθεί να την στηρίζει και κατά την οποία μπορεί να ρίχνει την ευθύνη για τα αντιλαϊκά μέτρα στους προκατόχους της. Σε αυτό το διάστημα, οι συντεχνίες χάνουν προσωρινά τη δύναμή τους και τότε η κυβέρνηση πρέπει να σπεύσει να στρέψει την κοινή γνώμη εναντίον τους. Έπειτα από αυτή την περίοδο χάριτος τα πράγματα δυσκολεύουν τρομερά. Η νέα κυβέρνηση θεωρείται ολοένα και περισσότερο μόνη υπεύθυνη για την κατάσταση κι έτσι αναγκάζεται ν’ αναλάβει αυτή το σύνολο του πολιτικού κόστους της αναδιάρθωσης. […]<br /> Από την πρώτη λοιπόν στιγμή που θ’ ανέβει στην εξουσία, πρέπει να σταματήσει την αισιόδοξη ρητορική και να επιμείνει, ακόμα και υπερβάλλοντας, για τη σοβαρότητα των οικονομικών ανισορροπιών, να υπογραμμίζει τις ευθύνες των προκατόχων της και το ρόλο εξωγενών δυσμενών παραγόντων. […]<br /> Από τους κινδύνους που θα παρουσιαστούν, αυτός των απεργιών είναι ο μικρότερος. Οι απεργίες κινητοποιούν κατά βάση τους μισθωτούς του μοντέρνου τομέα και όχι τις πιο φτωχές κοινωνικές τάξεις. Με τις κατάλληλες παραχωρήσεις, η κυβέρνηση μπορεί να τις τελειώσει.[…] Παρολαυτά οι απεργίες μπορεί να ευνοήσουν το ξέσπασμα διαδηλώσεων. Ειδικά οι απεργίες των εκπαιδευτικών, αν και καθεαυτές δεν αποτελούν πρόβλημα για τις κυβερνήσεις, γίνονται έμμεσα επικίνδυνες επειδή απελευθερώνουν μια ανεξέλεγκτη μάζα μαθητικής και φοιτητικής νεολαίας, η οποία μπορεί να κατέβει σε διαδηλώσεις και σε αυτή την περίπτωση η καταστολή μπορεί εύκολα να έχει δραματικές συνέπειες.<br />[…] Οι περικοπές στο στενό και τον ευρύτερο δημόσιο τομέα, ένα από τα κυριότερα μέτρα των προγραμμάτων σταθεροποίησης, δεν είναι τόσο επικίνδυνες πολιτικά όσο η άνοδος των τιμών στα είδη κατανάλωσης. Προκαλούν απεργίες μάλλον παρά διαδηλώσεις, πλήττουν περισσότερο τις μεσαίες τάξεις παρά τα φτωχότερα στρώματα και σε κάθε περίπτωση η κυβέρνηση μπορεί να αποτανθεί στον πραγματισμό των δημοσίων υπαλλήλων. Μπορεί για παράδειγμα να τους εξηγήσει, ότι εφόσον το ΔΝΤ επιβάλλει περικοπές κατά 20% στο δημόσιο, το μόνο που απομένει είναι είτε να μειωθούν οι μισθοί, είτε να γίνουν απολύσεις, και η ίδια προτιμάει να κάνει το πρώτο προς όφελος του συνόλου των υπαλλήλων. Η εμπειρία μας από τις περισσότερες αφρικανικές κυβερνήσεις δείχνει, πως αυτό το επιχείρημα εισακούγεται. […]<br />Μια από τις βασικές περικοπές αφορά στα λειτουργικά έξοδα των σχολείων και των πανεπιστημίων. Είναι πολύ προτιμότερη επιλογή από μια δραστική μείωση του αριθμού των μαθητών και των σπουδαστών. Οι οικογένειες θα αντιδράσουν βίαια στο ενδεχόμενο να αποκλειστούν τα παιδιά τους από την εκπαίδευση.Δεν θα αντιδράσουν όμως σε μια σταδιακή υποβάθμιση της ποιότητας της εκπαίδευσης. Έτσι σιγά-σιγά θα δεχτούν να πληρώνουν κάποιο ποσόν για να σπουδάζουν τα παιδιά, ή να περικοπεί κάποια εκπαιδευτική δραστηριότητα. Αυτή η υποβάθμιση όμως πρέπει να γίνει βήμα προς βήμα, σε ένα σχολείο αρχικά και όχι στο γειτονικό σχολείο, ώστε να αποφευχθεί μια γενικευμένη αντίδραση του πληθυσμού. […]<br /><br />Τίποτα δεν είναι πιο επικίνδυνο πολιτικά από τη λήψη συνολικών μέτρων για την αντιμετώπιση ενός μακρο-οικονομικού προβλήματος. Αν λοιπόν θέλουμε να μειώσουμε τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων, πρέπει να τους μειώσουμε πρώτα σε έναν ορισμένο τομέα, να ψαλλιδίσουμε την ονομαστική αξία τους σε έναν άλλο κι ακόμα και ν’ αυξήσουμε τους μισθούς σε κάποιον τομέα που είναι κρίσιμος από πολιτική άποψη. Το ίδιο και με τα επιδόματα. Δεν τα κόβουμε όλα μαζί. Πρέπει να φροντίζουμε απεριόριστα τις λεπτομέρειες: αν π.χ. τα φτωχά νοικοκυριά καταναλώνουν μόνο τη ζάχαρη σε μορφή σκόνης, μπορούμε ν’ αυξήσουμε την τιμή της ζάχαρης σε κύβους. […]<br />Σημαντικό είναι το συμπέρασμα που λέει, ότι μια κυβέρνηση αποτυχαίνει για δυο λόγους: είτε επειδή εμπιστεύεται την υλοποίηση του προγράμματος σταθεροποίησης και διαρθρωτικών αλλαγών σε τεχνοκράτες, που παραμελούν το πολιτικό κόστος∙ είτε επειδή την εμπιστεύεται αποκλειστικά στους αρμόδιους πολιτικούς, που ενδιαφέρονται για το στενό πολιτικό κόστος. […]<br />Για να έχει μια κυβέρνηση το περιθώριο ώστε να κάνει τους πολιτικούς ελιγμούς που απαιτεί ένα πρόγραμμα αναδιάρθρωσης, πρέπει να στηρίζεται από ένα ή δυο μεγάλα κόμματα και όχι από μια συμμαχία μικρών κομμάτων. Γι’ αυτό χρειάζεται ένα κατάλληλο εκλογικό σύστημα, με πολλές μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες.Άλλα μέτρα προς αυτή την κατεύθυνση ενίσχυσης της εκτελεστικής εξουσίας είναι αυτά που νομοθετηθούν προσωρινές ειδικές εξουσίες, ή τον εκ των υστέρων έλεγχο από τη δικαστική εξουσία ώστε να μην μπορούν οι δικαστές να ελέγχουν εκ των προτέρων την εφαρμογή ενός προγράμματος. Το δημοψήφισμα είναι ένα αποτελεσματικό όπλο στα χέρια μιας κυβέρνησης όταν έχει αυτή την πρωτοβουλία των κινήσεων. Μπορεί να καταφεύγει σε δημοψήφισμα, ώστε να εγκριθεί ένα συγκεκριμένο μέτρο της και να θέσει εκτός μάχης μια συμμαχία αντιφρονούντων. Επιπλέον, όταν κάποια μέτρα προκαλέσουν ένα αυξανόμενο κύμα ταραχών και καταστολής, τότε η προκήρυξη δημοψηφίσματος μπορεί να ηρεμήσει το πολιτικό παιχνίδι και να βοηθήσει στην αποκατάσταση της τάξης αποφορτίζοντας την πίεση των διαδηλωτών. […]<br />Εξίσου βοηθάει το μοίρασμα των ρόλων μεταξύ των διεθνών οργανισμών − οι οποίοι αναλαμβάνουν το ρόλο να υπενθυμίζουν τις σκληρές υποχρεώσεις του προγράμματος αναδιάρθρωσης − και μιας σειράς χωρών, που θα παίζουν το ρόλο χορηγών και θα παρέχουν κάποια βοήθεια όταν ορισμένα πολύ σκληρά μέτρα γίνονται πολύ επικίνδυνα.[…]»<br /><br />Πηγή : Για την Κοινωνική Αριστερά<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9018170599641340923-7612862640519451064?l=wwwdionblogspotcom.blogspot.com' alt='' /></div>dionhttp://www.blogger.com/profile/06970743392193617643noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9018170599641340923.post-48938262247692149462012-02-06T05:06:00.000-08:002012-02-06T05:10:39.077-08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/-9VysPlk4ok8/Ty_Q_9WBL6I/AAAAAAAAARc/JCr1eGQBXVM/s1600/401447_360156477331741_137913996222658_1514864_259508669_n.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 309px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-9VysPlk4ok8/Ty_Q_9WBL6I/AAAAAAAAARc/JCr1eGQBXVM/s400/401447_360156477331741_137913996222658_1514864_259508669_n.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5706009050118959010" /></a><br />Όταν σταματήσουμε να αντιμετωπίζουμε τον εαυτό μας σαν πουτάνες που κλαίμε όταν μας κόβουν το μερίδιο από τα δεδουλευμένα μας και όταν αυξάνουν τα ποσοστά παρακρατήσεων των υπηρεσιών που δίνουμε, ίσως πάρουμε μπροστά.<br /><br /> Διότι εσύ με το σκυμμένο κεφάλι που νομίζεις ότι τελείωσε ο κόσμος γιατί μίκρυνε ο δικός σου μικρόκοσμος πρέπει να δεις από κάτοψη την όλη κατάσταση και να σταματήσεις να χτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο. Εκτός αν είσαι κομματοβολεμένο κτήνος και χάνεις τα ποσοστά από το νταβατζιλίκι. Εσύ κομματόσκυλο της όποιας παράταξης, ούτως ή άλλως πουτάνα είσαι εκ γενετής. Πεθαμένος από την μήτρα της μάνας σου. Προδοτική λανθάνουσα γέννα που πρέπει να εξαλειφθεί από κύτταρο χωρίς ίχνος οίκτου.<br /><br /> Αλλά απευθύνομαι στον άλλον, σε αυτόν που... δούλεψε, που ονειρεύτηκε έναν καλύτερο κόσμο και πέρα από τον κώλο του, που έκανε οικογένεια γιατί το πόθησε και όχι για τα μόρια διορισμού. Σε αυτόν που τα χέρια του ακόμα και στις τσέπες κρυμμένα γίνονται γροθιές όταν βλέπει το άδικο να εξελίσσεται μπροστά του κι ας μην είναι δική του δουλειά.<br /><br />Εσύ, λοιπόν, δεν έχεις κανένα δικαίωμα να φέρεσαι σαν πόρνη.<br />Εσύ και μόνο εσύ έχεις το δικαίωμα να επιζήσεις και να ξαναρχίσεις από την αρχή.<br /> Αν σκεφτείς ότι στεναχωριέσαι για πολύχρωμα χαρτάκια με το όνομα χρήμα θα μειδιάσεις.<br /> Εσύ δεν γεννήθηκες για να ανταλλάσσεσαι, μην το κάνεις λοιπόν τώρα στα δύσκολα.<br /> Το χρήμα εφευρέθηκε για τους ανάπηρους στην ψυχή. Γι'αυτούς που δεν μπορούσαν να κατακτήσουν το όνειρο με την ψυχή τους αλλά να το κλέψουν από αυτούς που μπορούσαν να το δημιουργήσουν.<br /> Ρώτα τον εαυτό σου: Αν από αύριο το πρωί σου έδιναν 10.000 ευρώ μισθό μέχρι τον θάνατό σου, θα ήσουν καλά;<br /> Αν σκεφτόσουν ότι «είμαι πλούσιος αλλά πατρίδα να σταθώ δεν έχω», τότε είσαι από αυτούς που γεννήθηκαν με την κατάρα του Δικαίου. Έχεις δικαίωμα να πατάς αυτό το χώμα γιατί απ’ ό,τι είδες η ελευθεριότητα να το πατά το τακούνι της κάθε πουτάνας μας έφερε εδώ που μας έφερε.<br /><br /> Αν δεις καθαρά τα πρόσωπα όλων αυτών, που σε εκφοβίζουν με νομικίστικους και οικονομικούς όρους μέσω των ΜΜ"Ε" καθημερινά, θα βάλεις τα γέλια.<br /> Πάρτους έναν- έναν και πες μου ποιον θα εμπιστευόσουν από αυτούς να σταθεί στο πλάι σου σε έναν πόλεμο που μπορεί να ξεκινήσει ίσως κι αύριο.<br /> Βρήκες κανέναν, διότι εγώ, όταν τους βλέπω τελευταία από κάτοψη, σκέφτομαι ότι σε έναν πόλεμο που ίσως ξεκινήσει αύριο, δεν θα περπατήσω μέχρι τα σύνορα να απωθήσω τον εχθρό.<br /> Θα πάω στα σπίτια τους.<br /> Από εκεί θα ξεκινήσω τον πόλεμο για να έχω τουλάχιστον τα νώτα μου σίγουρα.<br /> Να μην σκοτωθώ από εγχώρια πουτάνα, ούτε από εισαγόμενο νταβαντζή.<br />Να σκοτωθώ από αυτόν που εγώ θα επιλέξω.<br /><br /> Κάνει πολύ κρύο τις τελευταίες ημέρες και το πετρέλαιο έχει φθάσει στην τελευταία γραμμή στον λέβητα ενώ στο ντουλάπι έχουν μείνει τρία πάκα μακαρόνια, δύο κιλά ρύζι και δύο γάλατα.<br /> Ίσως αύριο να μην έχω καν σύνδεση να δω αν διάβασες τούτο το γράμμα.<br /> Σίγουρα αύριο όμως θα είμαι με 3 κουβέρτες πάνω μου και θα σε σκέφτομαι, Έλληνα, να είσαι κι εσύ στην ανάλογη θέση με μένα.<br /> Σήκωσε το κεφάλι σου, χάραξε τον δρόμο, σφίξε στην αγκαλιά το παιδί σου και ετοιμάσου για τα δύσκολα που δεν θα βρίσκουν λύση ούτε με όλο το χρυσό του κόσμου.<br /> Και πάρτο απόφαση ότι οι δικές σου πληγές δεν γιατρεύονται με χρήμα.<br /> Είναι τόσο βαθιές όσο και οι ρίζες τούτης της χώρας.<br />γράφει ένας απλός άνθρωπος<br />από το simplemangreek<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9018170599641340923-4893826224769214946?l=wwwdionblogspotcom.blogspot.com' alt='' /></div>dionhttp://www.blogger.com/profile/06970743392193617643noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9018170599641340923.post-16561127046356387142011-12-10T02:22:00.000-08:002011-12-10T02:30:54.690-08:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/-Ftai6R9mSo4/TuM0g4p4PAI/AAAAAAAAARQ/qhLimYCG0bQ/s1600/%25CE%25A0%25CF%2581%25CE%25B1%25CE%25BE%25CE%25B9%25CE%25BA%25CF%258C%25CF%2580%25CE%25B7%25CE%25BC%25CE%25B12-620x465.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-Ftai6R9mSo4/TuM0g4p4PAI/AAAAAAAAARQ/qhLimYCG0bQ/s400/%25CE%25A0%25CF%2581%25CE%25B1%25CE%25BE%25CE%25B9%25CE%25BA%25CF%258C%25CF%2580%25CE%25B7%25CE%25BC%25CE%25B12-620x465.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5684444894240193538" /></a><br />Δε νομίζω ότι υπάρχει νοήμων άνθρωπος που να μην αναγνωρίζει στον Πάγκαλο ό,τι γλοιωδέστερο και αηδιαστικότερο, αμόρφωτο, διαπλεκόμενο και απόλυτο τίποτα της πολιτικής έχει περάσει από αυτή τη χώρα . Ένα τίποτα υπερφίαλο με αυξημένο υπερεγώ, τακτικό ρυπαντή της ακοής και της όρασής μας… έναν καλαμοκαβαλημένο που αν δε στηριζόταν και δεν προβαλλόταν από τα συμφέροντα που τον προώθησαν και τον επέβαλαν, κανείς δε θα ασχολούνταν μαζί του και τίποτα δε θα έχανε κανείς από την ανυπαρξία του.<br /><br />Αν και μόνο στη θέα του συγκεκριμένου με πλημμυρίζει ένα αίσθημα αηδίας και ναυτίας, σε ένα πράγμα θα συμφωνήσω απόλυτα μαζί του… Είστε μαλάκες!<br />Φυσικά όχι κατά την κατά Πάγκαλον ερμηνεία, αλλά βάσει της αντικειμενικής ερμηνείας του όρου που εξηγείται απόλυτα με τις παρακάτω διαπιστώσεις:<br />Μόνο μαλάκες θα αποδέχονταν την πραξικοπηματική επιβολή του διεφθαρμένου και διαπλεκόμενου τραπεζίτη, υπηρέτη ξένων και ανθελληνικών συμφερόντων, ως πρωθυπουργό τους δια… του διορισμού του!<br />Μόνο μαλάκες θα ανέχονταν μετά το “ΟΧΙ !” της 28ης Οκτωβρίου του ’11 να τους επιβληθεί η συγκυβέρνηση του “ΝΑΙ !” και θα έμεναν απαθείς ή θα αντιδρούσαν υποτονικά περιμένοντας! Τι άραγε…<br />Μόνο μαλάκες θα ανέχονταν από την κοινοβουλευτική αριστερά να καταγγέλλει ως αντισυνταγματικά και παράνομα όσα γίνονται και ως πραξικοπηματική την κυβέρνηση Παπαδήμου (που είναι) αλλά να τη νομιμοποιεί με τη στάση της και να αποδέχεται τον Παπαδήμο ως πρωθυπουργό και το σκυλολόι του ως υπουργούς αφού έτσι τους απευθύνει το λόγο! Τι εξυπηρετεί αυτή η “περίεργη” και διπλή αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά…;<br />Μόνο μαλάκες θα επέτρεπαν ακόμη στα εκάστοτε συμφέροντα να τους διαιρούν και να τους κατευθύνουν με το γνωστό “διαίρει και βασίλευε” και δε θα έβλεπαν τον κοινό εχθρό που πλέον έχει αποκαλυφθεί μπροστά τους!<br />Μόνο μαλάκες θα κανόνιζαν τις αντιδράσεις με ραντεβού και μονοήμερες εκδρομές προκαθορισμένης διαμαρτυρίας, νομίζοντας ότι κάτι θα πετύχουν, την ώρα που ο εχθρός τούς παίρνει και τα σώβρακα!<br />Μόνο μαλάκες, μέσα σε αυτή τη λαίλαπα, θα ακολουθούσαν σημαιάκια και ταμπέλες και δε θα ενώνονταν με τους άλλους οργανώνοντας κοινή επίθεση στον κοινό εχθρό!<br />Μόνο μαλάκες θα ψήφιζαν ως εκπρόσωπό τους τύπους σαν τον Πάγκαλο και θα συνέχιζαν να τον ανέχονται ως υβριστή τους, πληρώνοντας μάλιστα αδρά τα βίτσια του και τα πολυήμερα, πολυτελούς διαμονής, ταξιδάκια του!<br />Μόνο μαλάκες θα ανέχονταν τύπους σαν τον Αντωνάκη να τους κοροϊδεύουν κατάμουτρα παριστάνοντας τη… συγκυβερνώσα “αντιπολίτευση”!<br />Μόνο μαλάκες θα πίστευαν ότι τύποι σαν τον Καρατζαφέρη έχουν οποιαδήποτε σχέση με πατριωτισμό και θα πείθονταν ότι αμόρφωτοι σαλτιμπάγκοι που αναδείχθηκαν και προστατεύονται από εργολάβους, εφοπλιστές και τραπεζίτες διαθέτουν σοβαρότητα!<br />Μόνο μαλάκες θα ανέχονταν το Μπουμπούκο υπουργό, παράνομα διορισμένο των εφοπλΗστών για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους!<br />Μόνο μαλάκες θα ανέχονταν τον τσεκουροφόρο, στέλεχος της ΕΠΕΝ, ως υπουργό!<br />Μόνο μαλάκες θα επέτρεπαν την παράδοση της χώρας τους στα ξένα συμφέροντα με αντάλλαγμα τις δόσεις για την αποπληρωμή παράνομων δανείων, που καταλήγουν στα ίδια ξένα συμφέροντα!<br />Μόνο μαλάκες θα επέτρεπαν στο κάθε λαμόγιο που έχει λεηλατήσει τη χώρα μέσω έργων και λοιπών επιχορηγήσεων… να έχει αναλάβει και την “ενημέρωσή” τους και να τους υποβάλει ποιο είναι το συμφέρον τους!<br />Μόνο μαλάκες θα ανέχονταν να βλέπουν τους συμπολίτες τους να τρώνε από τα σκουπίδια και θα περίμεναν καρτερικά πότε θα έρθει και η δική τους ώρα!<br />Μόνο μαλάκες θα πλήρωναν κάθε μορφής χαράτσι γκρινιάζοντας αλλά… υπακούοντας!<br />Μόνο μαλάκες θα έβλεπαν το “φταίχτη” στο πρόσωπο του συμπολίτη τους, όποιον το σύστημα τους δείχνει κάθε φορά, και όχι αυτόν που πραγματικά ευθύνεται για την κατάντια τους!<br />Μόνο μαλάκες θα ανέχονταν να λιποθυμάνε τα παιδιά στα σχολεία από την πείνα, θεωρώντας ότι το πρόβλημα δεν τους αγγίζει και είναι μακρυά από τη δική τους πόρτα!<br />Μόνο μαλάκες θα ανέχονταν να τους κλέβουν, αρπάζοντάς τους τα λεφτά ετσιθελικά από την ίδια τους την τσέπη και δε θα είχαν βουτήξει τους κλέφτες από το λαιμό!<br />Μόνο μαλάκες θα έδιναν χρόνο στον εχθρό τους ώστε να οργανώσει την επίθεση αλλά και την άμυνά του εναντίον τους και δε θα είχαν απαλλαγεί από αυτόν όσο γρηγορότερα μπορούσαν!<br />Μόνο μαλάκες θα έβλεπαν το πρόβλημα μόνο με άξονα την τσέπη τους και το προσωπικό τους συμφέρον, χωρίς να αντιλαμβάνονται ότι είναι μέλη μίας κοινωνίας και για να είναι εκείνοι καλά πρέπει να είναι καλά και οι συμπολίτες τους!<br />Μόνο μαλάκες θα επέτρεπαν σε αυτούς που τους κλέβουν και τους κοροϊδεύουν να συνεχίζουν να πληρώνονται αδρά από τα λεφτά τους!<br />Μόνο μαλάκες θα εξασφάλιζαν υπέρογκες αποδοχές σε απατεώνες πολιτικάντηδες και ταυτόχρονα θα κάλυπταν και τα έξοδά τους… Παχυλότατο μισθό + έξοδα ανεξέλεγκτα καλυμένα!<br />Μόνο μαλάκες θα χαίρονταν με την απόλυση και την εξαθλίωση συνανθρώπων τους!<br />Μόνο μαλάκες θα αποδέχονταν μείωση αποδοχών και αύξηση φόρων ταυτόχρονα, ώστε να εξαθλιωθούν αυτοί για να μη χάσουν οι τραπεζίτες!<br />Μόνο μαλάκες θα πίστευαν ότι αυτοσκοπός πρέπει να είναι η θυσία τους στο βωμό της διάσωσης του ευρώ και των τραπεζιτών!<br />Μόνο μαλάκες θα πείθονταν ότι η ΕΕ και το ευρώ στήθηκαν για την ευημερία των πολιτών και κάθε απομάκρυνση από αυτά θα ήταν “καταστροφή”!<br />Μόνο μαλάκες θα ήταν διατεθειμένοι να πληρώνουν υπέρογκα ποσά ως συμμετοχή στην ΕΕ για να ταΐζουν χιλιάδες καρεκλοκένταυρους και παρατρεχάμενους, που το μόνο που υπηρετούν είναι το ατομικό τους συμφέρον και τα συμφέροντα που κρύβονται πίσω από την καλοστημένη κομπίνα που πλέον ονομάζουμε “ΕΕ”! Αλήθεια τι θα γινόταν ο Μπαρόζο και το σινάφι του χωρίς τα λεφτά σας και την ασυλία που του προσφέρετε μέσω της θέσης…; Πού θα έβρισκαν προστασία κάτι τέτοιοι τύποι που κατηγορούνται για οικονομικές απάτες και κακουργήματα…; Μόνο μαλάκες θα επέτρεπαν να καθορίζεται η ζωή και το μέλλον τους από τέτοια καθάρματα!<br />Μόνο μαλάκες θα πίστευαν ότι ύψιστο καθήκον αποτελεί η αποδοχή και αποπληρωμή χωρίς έλεγχο όποιου ποσού τους ζητηθεί (χρέος)… και θα δέχονταν να υποστούν τα πάνδεινα, τον απόλυτο εξευτελισμό και υποδούλωσή τους, προκειμένου να μην κακοκαρδιστούν οι κερδοσκόποι!<br />Μόνο μαλάκες θα πίστευαν ότι το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, περιουσίας όλων μας, σε ιδιωτικά συμφέροντα είναι προς όφελός τους! Και μάλιστα το ξεπούλημα βασικών υποδομών όπως η ενέργεια, το νερό, οι τηλεπικοινωνίες, τα αεροδρόμια, τα λιμάνια…<br />Μόνο μαλάκες θα επέτρεπαν την εκχώρηση και εκμετάλλευση του φυσικού τους πλούτου προς όφελος ιδιωτικών συμφερόντων!<br />Μόνο μαλάκες θα ανέχονταν την υποχρηματοδότηση και υποβάθμιση της υγείας, της παιδείας, των κοινωνικών παροχών και την αύξηση των κονδυλίων για εξοπλισμούς!<br />Mόνο μαλάκες θα ανέχονταν αυτά και πολλά περισσότερα και δε θα τους είχαν πάρει με τις πέτρες!<br />Μόνο μαλάκες θα πίστευαν ακόμα ότι έχουμε δημοκρατία!<br /><br />Και για να σας αποδείξω ότι η μαλακία σε αυτή τη χώρα είναι διαχρονική…:<br />Μόνο μαλάκες θα ψήφιζαν τον Κωστάκη για να τους σώσει από το διεφθαρμένο Σημίτη και μόλις πέντε χρόνια μετά θα ψήφιζαν το Γιωργάκη για να τους σώσει από το διεφθαρμένο Κωστάκη, επαναφέροντας όλη τη διεφθαρμένη μαφία του Σημίτη! Όχι ότι αυτοί δεν είναι διεφθαρμένοι, αλλά ποιος μαλάκας ψηφίζει με τέτοια κριτήρια…;<br />Μόνο μαλάκες θα χειροκροτούσαν την αποκαθήλωση της Ακρόπολης και τη μετατροπή του ναού σε… τοιχογραφία!<br />Μόνο μαλάκες θα ανέχονταν η πολιτιστική τους κληρονομιά να μεταφερθεί σε ένα μουσείο που είναι ΝΠΙΔ (νομικό πρόσωπο ΙΔΙΩΤΙΚΟΥ δικαίου)! Ακόμη πιστεύετε ότι δε θα σας πάρουν και την Ακρόπολη…;<br />Mόνο μαλάκες θα αποδέχονταν την καταστροφή του ιστορικού χώρου της αρχαίας αγοράς αλλά και της περιοχής του Μακρυγιάννη, μνημείου της σύγχρονης ιστορίας μας, προκειμένου να κτιστεί το έκτρωμα που ελέω βλακείας και κακογουστιάς ονομάσαμε… “κόσμημα”!<br />Μόνο μαλάκες θα πίστευαν ότι η ολυμπιάδα της ντόπας, των παρακολουθήσεων και του άρπα-κόλα είναι η καλύτερη ολυμπιάδα που έγινε ποτέ! Σκεφτείτε το βαθμό μαλακίας για όσους συνεχίζουν να παραμυθιάζονται και να το πιστεύουν…<br />Μόνο μαλάκες θα πανηγύριζαν μαζί με την Αγγελοπούλου, το Σημίτη και τα υπόλοιπα λαμόγια για την ανάθεση των ολυμπιακών αγώνων! Εκείνοι χοροπηδούσαν διότι ήξεραν ότι άρχιζε το μεγάλο φαγοπότι, οι ηλίθιοι που θα πλήρωναν γιατί πανηγύριζαν; Ακόμη αναρωτιέμαι…<br />Μόνο μαλάκες θα ξαναψήφιζαν τον Πάγκαλο των Ιμίων και της παράδοσης του Οτσαλάν στους Τούρκους!<br />Μόνο μαλάκες θα αποδέχονταν ως “εθνάρχη” αυτόν που την είχε κάνει νύχτα με πλαστό διαβατήριο, τον άνθρωπο των εκλογών της βίας και νοθείας, το συνεργάτη των Γερμανών! Τον άνθρωπο που πρόσφερε κάλυψη στην πλειοψηφία των χουντικών και των βασανιστών, τον άνθρωπο που δημιούργησε τα ΜΑΤ για την επιβολή της “δημοκρατίας” του… χρήσιμο “εργαλείο” που κληροδότησε και στους διαδόχους του που τη δημοκρατίας τους, πολλοί από εμάς, τη ζήσαμε και τη ζούμε στο πετσί μας!<br />Μόνο μαλάκες θα ονόμαζαν “γέρο της δημοκρατίας” τον άνθρωπο που ως πρωθυπουργός το 1944 σε συνεργασία με τους Άγγλους και με αρχηγό της αστυνομίας τον Έβερτ (πατέρα του θανόντα πολιτικού) διέταξε “πυρ” κατά των Ελλήνων που διαδήλωναν… τα γνωστά “δεκεμβριανά του ’44”!<br /><br />Και επειδή φοβάμαι ότι η λίστα θα γίνει ατελείωτη, σταματάω κάπου εδώ… Αν θεωρείτε ότι δεν είστε μαλάκες και τίποτα από τα παραπάνω δε σας αφορά, μάλλον ανήκουμε στην ίδια μειοψηφία! Το σίγουρο πάντως είναι ότι όταν ανατραπεί το ισοζύγιο και οι “μαλάκες” κατά Πάγκαλο γίνουν η πραγματική πλειοψηφία, τότε θα υπάρξει και ανατροπή της κατάστασης. Όσο συνεχίζει η πλειοψηφία να εκφράζεται από τους μαλάκες όπως περιγράφονται στο κείμενο (το αντίθετο του Παγκάλειου ορισμού δηλαδή!) η χώρα δεν έχει σωσμό και δεν υπάρχει καμία ελπίδα, πλην της ατομικής αντίδρασης και άμυνας… Κοινώς, κόψτε τους το μισθό και την εξουσία! Θυμηθείτε ότι έχουν τόση εξουσία όση εσείς τους αναγνωρίζετε… Στο χέρι σας είναι η ανατροπή!<br /><br />Μέχρι την ανατροπή του ισοζυγίου και την πραγματική επελευθέρωση…<br /><br />Από Blogging VS manipulation<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9018170599641340923-1656112704635638714?l=wwwdionblogspotcom.blogspot.com' alt='' /></div>dionhttp://www.blogger.com/profile/06970743392193617643noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9018170599641340923.post-14779149762760785992011-10-17T12:59:00.000-07:002011-10-17T13:06:29.096-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-D9ZECmWXT4o/TpyKhLrrdhI/AAAAAAAAAQs/1Ogsrgo9_3Y/s1600/imaginary_friend_by_m0thyyku-d1p7qj5.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 337px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-D9ZECmWXT4o/TpyKhLrrdhI/AAAAAAAAAQs/1Ogsrgo9_3Y/s400/imaginary_friend_by_m0thyyku-d1p7qj5.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5664554734001550866" /></a><br />***<br /><br />Όσο και να λες να φύγει και να μην ξαναγυρίσει, κάπου βαθιά μέσα σου χαίρεσαι. Ξεσκαρτάρεις ρε παιδί μου φίλους και γνωστούς. Τους μετράς στα δύσκολα. Τους μετράς και χαίρεσαι για τους λίγους που ξεπερνούν τις προσδοκίες σου και λυπάσαι για τον χρόνο που έχεις χάσει με φελλούς και αναίσθητους. Άλλοτε λυπάσαι για την νοημοσύνη τους -πώς δεν είχες καταλάβει τόσο καιρό ότι είναι ηλίθιοι;- αλλά και για τη δική σου ανεκτικότητα. Δεν είναι απαραίτητο να συμφωνείς μαζί τους για να κρατηθούν στο ύψος τους. Είναι απαραίτητο όμως να τους καταλάβεις και να σε καταλάβουν, να νιώσεις ότι παρόλο που έχετε διαφορετικές προσεγγίσεις, θέλετε πραγματικά έναν καλύτερο κόσμο κι οι δυο.<br /><br />Στο μετερίζι αυτών που πιστεύουν στην καλοσύνη των ανθρώπων, στην ισότητά τους και στην αυταπόδεικτη αξία τους βρήκα πολλούς παλιούς φίλους. Βρήκα κι άλλους απέναντι. Όμως οι περισσότεροι δεν ξέρουν πού να σταθούν. Αγαπώ τους ιδεαλιστές. Αγαπώ ακόμα κι αυτούς τους ιδεαλιστές της απέναντι πλευράς αλλά δεν μπορώ να μη θυμώσω όταν κλείνουν τα μάτια στα κακά που έφερε ο καπιταλισμός τους. Δεν μπορώ να μη θυμώσω όταν δεν θέλουν να παραδεχτούν ότι όσα κέρδισε σε ισορροπία ο κόσμος τα τελευταία διακόσια χρόνια με αίμα, τα πέταξαν μεμιάς στα σκουπίδια και κοντεύει να καεί το σύμπαν. Παρόλα αυτά τους ακούω. Μου αρέσει να βλέπω ανθρώπους να πιστεύουν, αλλά και να μπορούν να παραδεχθούν τα λάθη τους. Ακούτε φίλοι; Σας ακούω αλλά πρέπει να βγείτε απ’ τη γυάλα και να καθίσετε μαζί μας στο κρύο.<br /><br />Ξέρεις ποιους δεν μπορώ καθόλου; Αυτούς που είναι δικοί μας άνθρωποι, φτωχοί και σκληρά εργαζόμενοι, που λιώνουν στα δωδεκάωρα και παρόλα αυτά ακόμα πιστεύουν πως θα τα καταφέρουν επειδή είναι άξιοι. Όχι γιατί δεν είναι. Αλλά γιατί θεωρούν τα εκατομμύρια των πεινασμένων ανάξιους κι αποτυχημένους. Γιατί αντί να κάνουν τον σταυρό τους (λέμε τώρα) που βρέθηκαν εκεί που βρέθηκαν κι ακόμα έχουν να φάνε, ζητωκραυγάζουν χαιρέκακα για κάθε άνθρωπο που χάνει τη δουλειά του σε μια δημόσια υπηρεσία επειδή πιθανώς δεν την έκανε καλά (οι πιθανότητες δεν είναι άνθρωποι αγαπητοί «ορθολογιστές», ο συγκεκριμένος μπορεί να ήταν καλύτερος κι από εσάς). Αλλά το ξέρω, είναι ανόητοι, μπορεί μετά από χρόνια να το παραδεχτούν άμα φάνε τη γερή σφαλιάρα των αφεντικών, άμα γευτούν το γλυκό με το παράξενο όνομα «κανείς δεν είναι αναντικατάστατος», άμα τα παιδιά τους τούς παίρνουν τις δουλειές και κάθονται άπραγοι γιατί έχασαν το τρένο της «καινοτομίας και της δια βίου μάθησης» και άλλες τέτοιες ανταγωνιστικές απάνθρωπες αηδίες.<br /><br />Δεν μπορώ και τους άλλους όμως. Εκείνους που για χρόνια ρούφαγαν το γάλα τους από το σιχαμένο, κατά τα άλλα, κράτος, που τράφηκαν με επιδοτήσεις άμεσα ή έμμεσα, που δούλεψαν σε επιχειρήσεις που υπήρχαν και βασίλευαν μόνο και μόνο από επιδοτήσεις και κρατικές εργολαβίες, και τώρα κουνάνε το δάχτυλο επιτιμητικά σε κάθε μεροκαματιάρη ή στους δασκάλους που θα προσλαμβάνονται με εξακόσια ευρώ μισθό γιατί «δεν αποδίδουν και δεν είναι παραγωγικοί». Όλους εκείνους που έκαναν μόκο τόσα χρόνια και γέμιζαν το βιογραφικό τους με δουλειές του κράτους και τώρα απέκτησαν μια γλώσσα να (με το συμπάθιο) και άμα τους πεις και καμιά αλήθεια σου τραβάνε ένα «αυτά είναι λαϊκισμοί» και νομίζουν ότι καθάρισαν. Αυτοί μάλλον δεν ήταν ποτέ τους φίλοι μου, αλλά τους αξίζει να γίνουν εχθροί μου. Και για κάθε άνθρωπο που απελπίζεται θα τους φυλάω μια τιμωρία. Θα έρθει η ώρα τους.<br /><br />Είναι αλήθεια ότι δεν μπορώ και κάποιους ακόμα αλλά αυτούς τους είχα ξεγραμμένους από την αρχή. Καμένα χαρτιά στα κλαμπ και στα σκυλάδικα, εκμεταλλευτές μεταναστών και μεταναστριών. Αυτών που έπαιρναν τους «ξένους» να δουλεύουν για πενταροδεκάρες και μετά τους έδιναν στην αστυνομία για να μην τους πληρώσουν τα μεροκάματα. Αυτών που έριχναν μια παναγία στη γυναίκα τους άμα τους έλεγε τίποτα, αλλά έτρεχαν να γαμήσουν όποια μετανάστρια ερχόταν στην ανάγκη τους. Κι ύστερα τις έλεγαν όλες πουτάνες και βρωμιάρες. Οι ίδιοι αυτοί σηκώνουν και σήμερα σημαίες στο Σύνταγμα, ζητάνε κάθαρση και να φύγουν όλοι. Κάποτε, όταν τους έλεγες την αλήθεια σε κοιτούσαν σαν κουλτουριάρη άπλυτο, σου έλεγαν «να τους πάρεις στο σπίτι σου» ή «άμα βιάσουν την αδερφή σου οι αλβανοί να δω τι θα λες» και εγώ σκεφτόμουν από μέσα μου, πως άμα βιάσουν την αδερφή μου θα έχω ακόμα μεγαλύτερη οργή για τους φασίστες, γιατί εκείνοι φταίνε που γαμούσαν τόσα χρόνια τον ανθό της ομορφιάς άλλων λαών με ένα δεκάευρω, γυναίκες που δεν θα τους έριχναν ούτε μια ματιά αν δεν ήταν στην ανάγκη κι αν δεν είχαν κάπου ένα παιδί ή μια οικογένεια να στείλουν λεφτά, και νόμισαν οι μαλάκες ότι είναι κάποιοι. Τους ξέρω αυτούς, τους τα έλεγα, κάποιες φορές τους τα λέω και τώρα και πιο άσχημα, αλλά δεν καταλαβαίνουν και πολλά. Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι, αλλά επικίνδυνοι κιόλας. Το καλό είναι πως τώρα φανερώνονται πιο εύκολα, μυρίζουν τα χνώτα τους μίσος και κόμπλεξ, εθνικισμό και ελληναραδισμό, βρωμάνε σαπίλα και παρακμή. Άμα τους βάλεις να γράψουν μια παράγραφο δεν θα ξέρουν πού πάνε τα τέσσερα, η αμορφωσιά τούς έχει βγάλει τα μάτια.<br /><br />Η κρίση με βοήθησε σου λέω. Μετράω τους φίλους μου. Τους μετράω και τους ξαναμετράω κάθε μέρα. Βλέπω ποιοι φοβούνται μη χάσουν τη βολή τους. Παρακολουθώ ποιοι δεν έβγαιναν ποτέ στο δρόμο και μόλις ξεφράγκισαν είναι πρώτη μούρη στη διαδήλωση. Τους μετράω και τους ξαναμετράω. Δεν είμαι θεός να τους κρίνω βέβαια για όλη τη στάση της ζωής τους, αλλά για να παραμείνεις φίλος μου πρέπει να ‘σαι και να δείχνεις άνθρωπος αδερφέ. Τι να τα κάνω τα κρασιά που ήπιαμε μαζί, τις νύχτες που κλάψαμε για μια γυναίκα ή τα τραγούδια που τραγουδήσαμε στις παρέες; Τι να τα κάνω αδερφέ όταν εσύ ηδονίζεσαι με τους απολυμένους και τα βάζεις με τους μπαχαλάκηδες τη στιγμή που η κυβέρνηση και οι βουλευτάδες που ψήφιζες τόσα χρόνια μάς έχουν αλλάξει τον αδόξαστο; Όταν σου λέω κατέβα στην πορεία, άμα είμαστε πολλοί μπορούμε, και μου λες ότι «πρέπει να ωριμάσεις, δεν βλέπεις ότι δεν γίνεται τίποτα, αυτοί ό,τι θέλουν να κάνουν θα το κάνουν». Ναι φίλε, θα το κάνουν γιατί εσύ κοιμάσαι, γιατί δέχεσαι να παραπληροφορηθείς από τα δελτία ειδήσεων, γιατί δεν βγάζεις το θηρίο που έχεις μέσα σου και σε βλέπουν για αρνί που θα στείλουν στη σφαγή (ή στην εφεδρεία) και μαζί τους θα σφάξουν κι εμένα.<br /><br />Όλοι οι μουλωχτοί φανερώθηκαν, όλοι οι υπερόπτες πέταξαν ένα εγώ τεράστιο πάνω απ’ τ’ αδειανό τους κεφάλι. Όλοι οι νεόπλουτοι και οι ψωνισμένοι βγάλανε τις μάσκες και πλέον καταδίδουν με το κενό τους πρόσωπο όποιον δεν τους αρέσει, σε κοινή θέα. Τα δημόσια πρόσωπα έχασαν την ήρεμη και νηφάλια όψη τους και μετά το πρώτο σοκ, ζητάνε κεφάλια αθώων και ενόχων στον βωμό των μεταρρυθμίσεων. Ξεχνάνε ότι κάποτε ήταν άνθρωποι. Αλλά όσοι παραμείνουμε άνθρωποι δεν θα τους ξεχάσουμε. Η κρίση μάς έσωσε από δαύτους, μάθαμε να τους αποφεύγουμε. Και θα μάθουν ότι η κυνικότητα και η αναισθησία που επιδεικνύουν θα έχει κολλήσει σαν ρετσινιά για πάντα πάνω τους. Όσα λένε μένουν χαραγμένα στις ζωές μας που τις καταστρέφουν. Θα γυρίσει ο τροχός ανάλγητες κουφάλες. Θα γυρίσει.<br /><br />Αναδημοσίευση από το ΜΟΛΙΣ ΞΥΠΝΗΣΑ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9018170599641340923-1477914976276078599?l=wwwdionblogspotcom.blogspot.com' alt='' /></div>dionhttp://www.blogger.com/profile/06970743392193617643noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9018170599641340923.post-40187108265973720172011-10-08T03:58:00.000-07:002011-10-08T04:02:38.180-07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/-_LOFCklhU_U/TpAtuv-6AyI/AAAAAAAAAQk/Vp5QGNRzXKk/s1600/newego_LARGE_t_1101_53843740_type12218.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 239px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-_LOFCklhU_U/TpAtuv-6AyI/AAAAAAAAAQk/Vp5QGNRzXKk/s400/newego_LARGE_t_1101_53843740_type12218.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5661075012782261026" /></a><br />Αξιαγάπητη η Αννούλα του υπουργείου ισοπέδωσης Παιδείας, δια Βίου εξάρτησης από το Κεφάλαιο, DVD αντί βιβλίων και Θρησκευμάτων (Άγιαι αι Τράπεζαι, Άγιαι Ισχυραί, Άγιαι Αθάναται, εξέσκιζον ημάς).<br /><br />Αξιαγάπητη η πανέμορφη Άννα Διαμαντοπούλου της εθνοσωτήριας κυβέρνησης του πασόκ, γνωστή και σαν "Κυρία με τας Θρούμπας" (εις την μάπαν), ή σαν "Σκυλόψαρο Παιδείας" και διάφορα άλλα ιδιαίτερα κοκακολακευτικά.<br /><br />Αξιαγάπητη μέχρι δάγκωμα στον σβέρκο (οπότε τελείωσες με τέτοια μερακλίδικη καρχαριλέ οδοντοστοιχία), στο τσαφ την γλύτωσε ο βουλευτής του ΚΚΕ, Παφίλης, προχθές στη Βουλή!<br /><br />Θα το ξεσκίσω το ΠΑΜΕ που πααίνει στα σχολεία να στηρίξει το λουκέτο, αυτή, κομμένα αυτά μωρή καρακάξα, αυτός, σε ποιόνανε τα λες αυτά ρε κουμμούνι που θέτε να διαλύσετε την ελληνική κοινωνία με όρους εξουσίας που φαντασιώνεται το κόμμα, αυτή, άει κατούρα ρε νεοφιλελεύθερο τσόκαρο*, αυτός, σκάσε ρε "κραυγάζουσσα μειοψηφία" που θα μου πεις άει κατούρα, εσύ βουλευτάκι της σειράς, εμένανε κοτζάμου υπουργάντζα, αυτή, λαέ μη σκύβεις το κεφάλι, αυτός, βάραγε και η πρόεδρος την κουδούνα ντάγκα ντούγκα, ωραία περάσανε όλοι.<br /><br />*Δεν τόπε ρε γαμώτο, αλλά το σκέφτηκε.<br /><br />Δεν τον καταλαβαίνω τον σύντροφο Παφίλη, συγνώμη! Αφού ξέρει ότι η Αννούλα έχει μιά κάποια τάση στην υστερία, τι πάει και της τα χώνει; Καλά δεν φοβάται; Είδατε τα, κατά τα άλλα ολόγλυκα ματάκια της πως γουρλώσανε από τσατίλα και παραλίγο να πεταχτούν έξω από τις κόγχες τους; Είδατε πως λάμπανε στο απαλό φως του Κοινοβουλίου οι μπροστινοί της χαυλιόδοντες; Πωπω, φτυστή η Σκύλλα και η Χάρυβδης ήτανε, φτου φτου φτου, μακριά από μας...<br /><br />Εγώ πάντως φοβήθηκα! Λέω, αμάν, την έβαψε ο Παφιλάκος! Ιδίως όταν πήρε η Αννούλα φόρα και άρχισε να κάνει με το τεντωμένο δάχτυλο ξιφομαχία. Ωχ λέω, η Αννούλα κόβει την "συμφιλίωση των δυνάμεων του λαού και της κοινωνίας και επιδιώκει καθεστώς εμφύλιου πολέμου"! Ωχ λέω, φοβερή πίεση υπέρ της Δημοκρατίας η Αννούλα, τα πήρε για τα καλά και την βλέπω να τον ξεσκίζει τον άνθρωπο.<br /><br />Αλλά δεν ήταν μόνο ο φόβος. Ανησύχησα κιόλας ρε παιδιά! Ιδίως όταν άρχισε να λέει η Αννούλα για τον πήχυ και ότι αναγκάζεται να περνάει από κάτω, ενώ θα έπρεπε να περάσει από πάνω, αφού τον βάλανε ψηλά οι άνθρωποι του σοσιαλισμού, και ξέρετε τι κινδύνους εγκυμονεί το νταλαβέρι με τους πήχεις, που μπορεί να σου μπούν πουθενά άμα σπάσουν...<br /><br />Αν το σκεφτείτε πιό ήρεμα, θα δείτε ότι η ενέργεια του βουλευτή του ΚΚΕ ήταν περιττή. Τι πας και πλακώνεσαι μαζί της, που αυτά ξέρει αυτά λέει η γυναίκα; Μήπως έχει διδιάξει ποτέ στη ζωή της; Μήπως ξέρει η γυναίκα να κάνει κάτι άλλο εκτός του...πασόκ; Μόλις τελείωσε το σχολείο μπήκε στο κόμμα και δουλεύει γιά αυτό μέχρι σήμερα. Πασόκ ξέρει η κυρία, πασόκ κάνει, πασόκ λέει. Τι πας και χαλάς την ζαχαρένια σου και πλακώνεσαι με το βούρλο;<br /><br />Το τελευταίο το παίρνω πίσω, δεν θέλω να χαρακτηριστώ βλάσφημος και ανώνυμος μπλόγκερ. Βούρλα είναι μόνο τα Καμένα.<br /><br />Κατά βάθος όμως την αγαπάμε όλοι μας την Αννούλα. Δεν πιστεύω να υπάρχει μεταξύ μαθητών, δασκάλων, καθηγητών, πανεπιστημιακών και φοιτητών πιό δημοφιλές πρόσωπο από την Αννούλα μας. Και πως να μην είναι, αφού είναι και τόσο πλακατζού, που μας κάνει με γαμάτα ανέκδοτα όπως το "πρώτα ο μαθητής" να κατουριώμαστε στα γέλια;<br /><br />Το υφάκι α λα "Ζενεράλ Ντε Γκωλ" να μην είχε, και την μόνιμη ξυνίλα επίσης, και τον ελαφρύ, ανεπαίσθητο αντικομμουνισμό (λιγουλάκι, μικροΐχνη, τίποτα σοβαρό), και την αντιπάθεια προς κάθε τι που αντιστέκεται στην Θρησκεία της Αγοράς, και να έμενε στις Βρυξέλλες όπου ήταν τόσα χρόνια, μιά χαρά δημοφιλής άγνωστη πολιτικός θάτανε σίγουρα.<br /><br />Ας ελπίσουμε ότι η κοινωνία θα της δείξει σύντομη την πιό καλή λύση: Τον νεροχύτη του σπιτιού της!<br /><br />http://vraxokipos.blogspot.com/2011/10/blog-post_07.html<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9018170599641340923-4018710826597372017?l=wwwdionblogspotcom.blogspot.com' alt='' /></div>dionhttp://www.blogger.com/profile/06970743392193617643noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9018170599641340923.post-30267183588945917542011-10-02T15:25:00.000-07:002011-10-02T15:31:15.009-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/--3FKjZWFPHU/Tojl4oYdafI/AAAAAAAAAQc/ckZ43MZyrq0/s1600/5555564033_3f925d9d5e_b.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/--3FKjZWFPHU/Tojl4oYdafI/AAAAAAAAAQc/ckZ43MZyrq0/s400/5555564033_3f925d9d5e_b.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5659025692866472434" /></a><br />Δεν πληρώνω, ρε!!!: Δεν πληρώνω, ρε! Δεν ξαναπληρώνω ούτε τους φόρους, ούτε τα χαράτσια σας, ούτε ό,τι στο διάολο διαταγή πληρωμής βγάλουν τα Υπουργεία σας. ... Γιατί είστε ένα αναξιόπιστο και σάπιο σύστημα που μοναδικό του στόχο έχει την πληρωμή των ξένων τοκογλύφων με κάθε μέσο. Ακόμα και με την εξόντωση του ελληνικού πληθυσμού.<br />Αντιμετωπίζετε τους Έλληνες πολίτες ως βάρος που πρέπει να το ξεφορτωθείτε. Πληρώνονται πολύ, τρώνε πολύ, ζούνε πολύ, είναι για σας η ίδια η ύπαρξή τους μια περιττή δαπάνη.<br />Συμπεριφέρεστε στην πατρίδα σας και στους πολίτες της, τους πολίτες που σας εξέλεξαν, ως κατακτητές που λεηλατούν την κατακτημένη χώρα και τους κατοίκους της τους χρησιμοποιούν για σκλάβους.<br /><br /><br />Η εικόνα της χώρας τούτη τη στιγμή μετά από δύο μόλις χρόνια διακυβέρνησης σας, είναι η εικόνα μιας χώρας ρημαγμένης σαν να βγήκε μόλις από ένα πόλεμο, από μια βαριά ήττα.<br />Μαγαζιά κλειστά, άνθρώποι χωρίς δουλειά ή με πενιχρούς μισθούς, απελπισμένοι, αυτόχειρες, τους ξεσκίζετε στη φορολογία, βάλατε στο μάτι τα σπίτια τους για να τα αρπάξετε ως άλλοι μαυργορίτες, βαφτίζετε τις απολύσεις «εφεδρεία», για να μην πληρώσετε αποζημίωση, ξεπουλάτε τον πλούτο της χώρας τη δημόσια γη, συμπεριφέρεστε χειρότερα από ότι αλλόθρησκος και αλλοεθνής κατακτητής. Ακόμα χειρότερα: Είστε οι υπάλληλοί τους, οι εντολοδόχοι τους, οι επιστάτες τους επί της κατακτημένης χώρας. Επίορκοι!<br /><br />Καμιά κοινωνική ευαισθησία παχύδερμα, καμία μέριμνα για τον κόσμο που οδηγήσατε στην απόγνωση.<br />Κλείνετε τα σχολεία των τυφλών και των κουφών παιδιών, ακόμα και τα ΚΕΘΕΑ που έσωζαν τους νέους απ’ τα ναρκωτικά. Κλείνετε το μοναδικό δημόσιο Παιδοκαρδιοχειρουργικό Κέντρο της Ελλάδας, κλείνετε σχολεία.<br />Δίνετε κρεβάτια των δημοσίων νοσοκομείων στους ιδιώτες (88 μόνο στην Κρήτη), πετώντας τους φτωχούς στους διαδρόμους και τα ράντζα.<br /><br /><br />Φλομώσατε τον κόσμο στο ψέμα αναίσχυντοι, για «ευνοϊκότερη φορολογική μεταχείριση» ότι οι άνεργοι, οι ανάπηροι και οι αναξιοπαθούντες δε θα πληρώσουν, θα εξαιρεθούν κλπ Τρίχες!.<br />Φτάνοντας στο ταμείο της Εφορίας με το εκκαθαριστικό σημείωμα της έκτακτης εισφοράς στο χέρι για να σβήσουν το χρέος, ανακαλύπτουν ότι τους εξαπατήσατε, ότι πρέπει να το πληρώσουν.<br />Άνεργος επί 11 μήνες πρέπει να πληρώσει, έ; Κωφάλαλος και άνεργος 7 μήνες να πληρώσει, έ; Επειδή δεν είναι «μακροχρόνια» άνεργος, όπως ορίζουν τα ψιλά γράμματα των οδηγιών σας. (μακροχρόνια άνεργοι: εγγεγραμμένοι στα μητρώα του ΟΑΕΔ για περισσότερους από 12 μήνες) Καθίκια.<br />Ανάπηρη, τετραπληγική με Πολ. Σκλήρυνση Κατά Πλάκας, σε αμαξίδιο με αναπηρία 80%, θα πληρώσει έκτακτη εισφορά για τη σύνταξη που παίρνει ε; Γιατί οι οδηγίες σας ορίζουν τους ανάπηρους που εξαιρούνται ως αυτούς που έχουν αναπηρία 80% και άνω!!! Είναι δηλαδή ένα βήμα πριν από τον τάφο!<br /><br />Άχρηστοι και επικίνδυνοι. Ανάλγητοι και κυνικοί. Χεστήκατε αν ο κόσμος ζει ή πεθαίνει. Και έχετε το θράσος να κάνετε και χιουμοράκι από τηλεοράσεως πως ζορίζεστε να βρείτε κι εσείς να πληρώσετε τους φόρους αυτούς για τα κωλόσπιτά σας και θα αναγκαστείτε να τα πουλήσετε αλλιώς θα σας βάλουν φυλακή.<br />Άντε και γαμηθείτε!<br /><p>Όποιος πληρώσει τα χαράτσια σας από μοναχός του, εθελοντικά γιατί έχει πιστέψει πως έτσι σώζει τη χώρα, είναι πολύ μαλάκας!</p><p><br /></p><a href="http://anatolikatisedem.blogspot.com/2011/10/blog-post.html?spref=bl">Ανατολικά της Εδέμ:</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9018170599641340923-3026718358894591754?l=wwwdionblogspotcom.blogspot.com' alt='' /></div>dionhttp://www.blogger.com/profile/06970743392193617643noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9018170599641340923.post-12168208411421439362011-09-24T13:57:00.000-07:002011-09-24T14:10:12.784-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/-aQ61sgbV9rg/Tn5G1Tx3WuI/AAAAAAAAAQU/qF_K_Zfdq-Q/s1600/picture-25-1024x390.png" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 152px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-aQ61sgbV9rg/Tn5G1Tx3WuI/AAAAAAAAAQU/qF_K_Zfdq-Q/s400/picture-25-1024x390.png" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5656036063680355042" /></a><br />Υπάρχουν εργαζόμενοι που θριαμβολογούν επειδή σύντομα 4.000 εργαζόμενοι θα απολυθούν. Υπάρχουν νοήμονες ενήλικες που μισούν το "Δημόσιο" σαν αυτό να ήταν μία ενιαία και αδιαίρετη οντότητα η ύπαρξη της οποίας είναι κάτι κατεξοχήν κακό.<br />Υπάρχουν πολίτες που στη λίστα των οργανισμών που μπαίνουν σε εργασιακή εφεδρεία επικεντρώνονται σε 2-3 οργανισμούς -φαινομενικά τουλάχιστον- άνευ αντικειμένου, παραβλέποντας παράλληλα ότι στη λίστα με τους 151 οργανισμούς οι 3 μεγάλες κατηγορίες που θίγονται και απαξιώνονται είναι η έρευνα, ο πολιτισμός και η ψυχική υγεία.<br /><br />Πόσο βολικό είναι να μισείς, πόσο βολικό είναι να μη νοιάζεσαι, να μη συμπονάς, να αξιώνεις περισσότερο το χρήμα από τον άνθρωπο.<br /><br />Ούτε αόρατη θέλω να γίνω για μια μέρα, ούτε Θεός, που λέγαμε παιδιά. Θέλω μια μέρα να σκέφτομαι και να νιώθω σαν αυτούς τους ανθρώπους.<br /><br />Να γελάω σαρδόνια όταν ο υπάλληλος βγαίνει σε εργασιακή εφεδρεία χωρίς προοπτική να βρει δουλειά μέσα σε συνθήκες βαθιάς οικονομικής ύφεσης, όταν κρύβεται από το διαχειριστή γιατί δεν έχει να πληρώσει τα κοινόχρηστα, όταν πέφτει μπρούμυτα βουλιάζοντας στο μαξιλάρι μέρα μεσημέρι με ντάλα κατάθλιψη. Τι ανάγκη έχει ο κόσμος τους ανάξιους;<br /><br />Να πάρω όλα τα ΑΜΕΑ, με τα μπαστουνάκια των τυφλών, με τα ψυχοφάρμακα των αυτιστικών, τη νοηματική των κωφάλαλων, που εξυπηρετούνταν στις δομές ψυχικής υγείας και πρόνοιας, να τα φορτώσω στα καροτσάκια τους, στα πούλμαν με τα σπαστικά και να τα σπρώξω στον Καιάδα. Τι ανάγκη έχει ο κόσμος τους αναξιοπαθούντες;<br /><br />Να σαρκάσω τον κάθε επιστήμονα, τον κάθε διδάκτορα, τον καθένα που διέθεσε τα νιάτα του σε σπουδές για να παράγει έρευνα στο φαληρισμένο Ελλαδιστάν καθώς θα τον βλέπω να κυκλώνει αγγελίες για ντελίβερυ και πλασιέ στη χρυσή ευκαιρία. Τι ανάγκη έχουμε τόσους επιστήμονες;<br /><br />Να πετάξω αυγά στον κάθε φιλόμουσο, φιλότεχνο και καλλιτέχνη γιατί ήμαστε μια χώρα με υπερπαραγωγή τέχνης και πολιτισμού και τι στο διάολο χρειάζονται τόσα θέατρα, τόσα ποιήματα, τόση λογοτεχνία τη στιγμή που υπάρχει το Mall, τα Starbuck's και η τηλεόραση με το ψηφιακό σήμα;<br /><br />Αλλά δε γίνεται. Δεν έχω μέσα μου τόσο εφεδρικό μίσος.<br />Γιατί στο δικό μου εργασιακό χώρο, μέρα τη μέρα, σφυρηλατείται η ανθρωπιά μας. Το τυφλό τσιγγανάκι, το ορφανό αγοράκι, το κακοποιημένο κοριτσάκι, οι γονείς με το βαρύ αυτιστικό, το αδελφάκι με τη λευχαιμία, το παιδί που δε θα γυρίσει ποτέ σπίτι του. Πάντα υπάρχει ένας λόγος να είσαι ανάλγητος. Εγώ δε ξέρω κανέναν.<br />Στη δική μου οικογένεια δεν έτυχε να με μεγαλώσουν με μίσος για τον γείτονα, γιατί είναι τεμπέλης, γιατί είναι κάφρος, γιατί είναι βολεμένος δημόσιος υπάλληλος. Πάντα υπάρχει ένας λόγος να μισείς. Εγώ δε ξέρω κανέναν.<br /><p>Εγώ δεν ξέρω κανέναν σαν αυτούς τους ανθρώπους. Ξέρω πολλούς σαν εμένα. Ευτυχώς.</p><p>Αναρτήθηκε από NIEMANDSROSE</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9018170599641340923-1216820841142143936?l=wwwdionblogspotcom.blogspot.com' alt='' /></div>dionhttp://www.blogger.com/profile/06970743392193617643noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9018170599641340923.post-71213185597765124532011-08-02T06:06:00.000-07:002011-08-02T06:23:17.691-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/-CdVQLl2_0C4/Tjf6MbZ6kGI/AAAAAAAAAQM/3sEIOIpncTA/s1600/%25CE%2591%25CE%2593%25CE%2591%25CE%259D%25CE%2591%25CE%259A%25CE%25A4%25CE%2599%25CE%25A3%25CE%259C%25CE%2595%25CE%259D%25CE%259F%25CE%2599-%25CE%25A3%25CE%25A5%25CE%259D%25CE%25A4%25CE%2591%25CE%2593%25CE%259C%25CE%2591-2.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 253px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-CdVQLl2_0C4/Tjf6MbZ6kGI/AAAAAAAAAQM/3sEIOIpncTA/s400/%25CE%2591%25CE%2593%25CE%2591%25CE%259D%25CE%2591%25CE%259A%25CE%25A4%25CE%2599%25CE%25A3%25CE%259C%25CE%2595%25CE%259D%25CE%259F%25CE%2599-%25CE%25A3%25CE%25A5%25CE%259D%25CE%25A4%25CE%2591%25CE%2593%25CE%259C%25CE%2591-2.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5636248550099292258" /></a><br /><p><a href="http://pitsirikos.net/2011/08/%cf%84%ce%bf-%cf%83%cf%8d%ce%bd%cf%84%ce%b1%ce%b3%ce%bc%ce%b1-%ce%bc%ce%ad%cf%83%ce%b1-%ce%bc%ce%bf%cf%85/">Το Σύνταγμα μέσα μου</a></p><p>Χτες, συζητούσα με έναν παιδικό μου φίλο και κάποια στιγμή η κουβέντα έφτασε στο Σύνταγμα. Δεν είχε πάει στις διαδηλώσεις του Συντάγματος -δεν ζει στην Αθήνα-, και ήταν εξαιρετικά δύσπιστος ως προς τα πράγματα που μπορούν να καταφέρουν οι πολίτες που συγκεντρώνονται στο Σύνταγμα. Από την άλλη, δεν είχε κάτι διαφορετικό να προτείνει – «αν δω αποτελέσματα, όμως, θα ακολουθήσω» μου είπε.<br /><br />Τα θετικά στοιχεία των διαδηλώσεων στην πλατεία Συντάγματος είναι πολλά αλλά είναι ορατά μόνο σε όσους συμμετείχαν σε αυτές. Δεν έγινε δυνατό να φτάσουν σε όλους όχι επειδή δεν υπήρξε σωστή επικοινωνιακή πολιτική αλλά επειδή -κατά την ταπεινή μου γνώμη- δεν υπήρξαν κάποιες νίκες που να πείσουν την πλειοψηφία των πολιτών για τις δυνατότητες του εγχειρήματος και να τους παρακινήσουν να συμμετέχουν.<br /><br />Αν κάτι μου έκανε εντύπωση στις λαϊκές συνελεύσεις της πλατείας Συντάγματος -πέρα από το πρωτοποριακό του πράγματος, τουλάχιστον για τα νεοελληνικά δεδομένα- ήταν η απουσία ρεαλιστικών προτάσεων και η ανάλωση σε πύρινους λόγους, χωρίς καμία ουσία. Παράδειγμα: «Η επανάσταση δεν πάει διακοπές», πανηγυρισμοί, χειροκροτήματα, η πρόταση ψηφίζεται με συντριπτική πλειοψηφία, και τις επόμενες ημέρες λιγότερα από 500 άτομα στη συνέλευση.<br /><br />Όσο η οργή θα εξαντλείται σε συνθήματα και μονολόγους σε βάρος των κακών πολιτικών, των κακών μπάτσων και των κακών δημοσιογράφων, είμαστε ακίνδυνοι. Αυτό το κάνουν κάθε μέρα και χιλιάδες άνθρωποι στα καφενεία – δεν θεωρούν, όμως, πως κάνουν κάτι επαναστατικό, ούτε καταφέρνουν να αλλάξουν κάτι.<br /><br />Στην πλατεία Συντάγματος ακούστηκαν πολλά συνθήματα για πολιτικούς, μπάτσους και δημοσιογράφους αλλά ελάχιστα για τις 30 οικογένειες που ελέγχουν πλήρως την πολιτική και οικονομική ζωή του τόπου.<br /><br />Υπήρξαν στη λαϊκή συνέλευση αναφορές στον Μπόμπολα, τον Βαρδινογιάννη -και την παρέα τους-, αλλά ξεχνιόντουσαν, όταν ο επόμενος ομιλητής έλεγε πόσο σπουδαίοι, πρωτοπόροι και γαμάτοι είμαστε.<br /><br />Υπήρξαν φωνές που επισήμαναν πως οι πολιτικοί είναι οι μαριονέτες και πρέπει να κοιτάξουμε πίσω από την κουρτίνα αλλά αρκούσε μια αναφορά στις θηριωδίες των ΜΑΤ, για να ξεχαστούν αμέσως.<br /><br />Από την πλατεία Συντάγματος έλειψαν οι στόχοι που μπορούμε να πετύχουμε. Τέθηκε σαν στόχος να μην ψηφιστεί το Μεσοπρόθεσμο -που αποδείχτηκε τελικά πολύ μεγάλος στόχος και έξω από τις δυνατότητες που είχαμε τη συγκεκριμένη στιγμή- και μετά επήλθε η απογοήτευση. Όχι σε όλους αλλά σε πολλούς.<br /><br />Μα, ακόμα και πιο ταπεινοί στόχοι -όπως οι διαδηλώσεις έξω από τηλεοπτικούς σταθμούς- δεν στέφθηκαν με επιτυχία· χώρια που και εκεί πάλι τα ΜΑΤ συναντήσαμε. Μα τι ζητάμε, όταν διαδηλώνουμε έξω από το Mega; Να γίνει «καλύτερο»; Να γίνει πιο «αντικειμενικό»; Δεν πρόκειται. Τα συμφέροντα του Μπόμπολα, του Βαρδινογιάννη και του Ψυχάρη δεν αλλάζουν και δεν πετυχαίνουμε τίποτα -εκτός από την στιγμιαία εκτόνωση- με συνθήματα κατά της Τρέμη και του Πρετεντέρη.<br /><br />Αν θέλεις πραγματικά να χτυπήσεις και να γκρεμίσεις τα τηλεοπτικά κανάλια, πρέπει να χτυπήσεις τα συμφέροντα των ιδιοκτητών τους. Πρέπει να χτυπήσεις τις τσέπες τους. Μαθαίνεις ποιες είναι οι επιχειρήσεις τους, φτιάχνεις μια λίστα, την δημοσιεύεις, ενημερώνεις τον κόσμο, και καλείς τους πολίτες να τις σαμποτάρουν. Να μην αγοράζουν τις εφημερίδες τους, τα έντυπά τους, τα προϊόντα που παράγουν οι επιχειρήσεις τους κλπ.<br /><br />Τα τηλεοπτικά κανάλια δεν τα περικυκλώνεις – τα κλείνεις. Τις τράπεζες δεν τις σπας, ούτε τις καις – τις κλείνεις.<br />Κι επειδή η άρνηση δεν αρκεί -χρειάζεται και πρόταση- φτιάχνεις δικά σου μέσα ενημέρωσης και παίρνεις την ενημέρωση στα χέρια σου.<br /><br />Προσωπικά, δεν τα έχω τόσο με τους ιδιοκτήτες των ΜΜΕ -αυτοί τη δουλειά τους κάνουν και το συμφέρον τους κοιτάνε-, αλλά με εμάς που η αντίστασή μας ξεκινάει και τελειώνει στην γκρίνια. Αν είμαστε μάγκες και θέλουμε πραγματικά να αλλάξουμε την κατάσταση, ας φτιάξουμε δικά μας ΜΜΕ -είναι πανεύκολο σήμερα- και ας τους στείλουμε στον αγύριστο. Τα κακά, παρακμιακά σάπια και ετοιμόρροπα -πια- ΜΜΕ τα χτυπάς με υγιή, δημοκρατικά και αντικειμενικά ΜΜΕ. Όχι με βρισιές και πέτρες.<br /><br />Ψάχνω στα δυο σάιτ της πλατείας Συντάγματος (real-democracy.gr και amesi-dimokratia.org) να βρω την είδηση για την Proton Bank και τον Λαυρεντιάδη. Δεν υπάρχει η παραμικρή αναφορά -όπως και για πολλά άλλα θέματα. Πού είναι η ενημέρωση λοιπόν για μια είδηση που τα καθεστωτικά ΜΜΕ προσπαθούν να αποκρύψουν; Και, χωρίς να θέλω να θίξω τον κόπο και την αξία των ανθρώπων που τα χειρίζονται, πώς γίνεται τα σάιτ της πλατείας Συντάγματος -που εκπροσωπούν χιλιάδες ανθρώπους και κάνουν κάλεσμα σε έναν ολόκληρο λαό-, να έχουν λιγότερους αναγνώστες από το μπλογκ μου; Κάτι γίνεται λάθος. Και τα λάθη τα διορθώνεις – δεν επιμένεις σε αυτά.<br /><br />Από την στιγμή που αποφασίσαμε πως θα διαδηλώσουμε με ειρηνικό τρόπο και θα διαφυλάξουμε με κάθε τρόπο τον ειρηνικό χαρακτήρα των διαδηλώσεων μας, θα πρέπει να χρησιμοποιήσουμε το μυαλό μας. Διαφορετικά, θα πέφτουμε συνέχεια πάνω στα ΜΑΤ, και θα δοκιμάζεται τόσο η επιλογή μας να διαδηλώνουμε ειρηνικά όσο και η μαζικότητα και η επιτυχία του κινήματός μας.<br /><br />Είναι πολύ η σημαντική η φυσική παρουσία στις διαδηλώσεις αλλά ζούμε πια στον 21ο αιώνα. Είναι ωραίες και χρήσιμες οι διαδηλώσεις και οι πορείες αλλά ας σκεφτούμε ειλικρινά ποια είναι τα αποτελέσματά τους μέχρι σήμερα. Ας πάψουμε να αντιμετωπίζουμε την επανάσταση και την εξέγερση με τα δεδομένα της κοινωνίας του 1920.<br /><br />Αντί να βάζουμε δεκάδες στόχους και να μην πετυχαίνουμε κανέναν από αυτούς, ας βάζουμε έναν στόχο κάθε φορά και ας περνάμε στον επόμενο στόχο, αφού πρώτα πετύχουμε τον προηγούμενο. Κι ας ξεκινήσουμε από έναν εύκολο -σχετικά- στόχο.<br /><br />Ας πάψουμε να θεωρητικολογούμε και ας γίνουμε πρακτικοί και ουσιαστικοί. Μόνο έτσι θα είμαστε πραγματικά επικίνδυνοι και θα καταφέρουμε να φέρουμε κοντά μας όλους όσοι έχουν ακόμα αμφιβολίες για τις δυνατότητες του κινήματός μας.<br /><br />Το συναίσθημα μας έβγαλε στους δρόμους, μας έφερε κοντά, μας ένωσε, μας έκανε δυνατούς. Τώρα πρέπει να χρησιμοποιήσουμε το μυαλό μας. Για να νικήσουμε.</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9018170599641340923-7121318559776512453?l=wwwdionblogspotcom.blogspot.com' alt='' /></div>dionhttp://www.blogger.com/profile/06970743392193617643noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9018170599641340923.post-8758344183583946732011-07-16T13:14:00.000-07:002011-07-16T13:22:06.813-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/-gOLETM0iEo0/TiHxzOyY4yI/AAAAAAAAAP8/OW49z9emJjk/s1600/tag-fovos.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 242px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-gOLETM0iEo0/TiHxzOyY4yI/AAAAAAAAAP8/OW49z9emJjk/s400/tag-fovos.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5630046871634895650" /></a><br />Αν προχωράς προς την κατεύθυνση όπου ο φόβος σου μεγαλώνει, βρίσκεσαι στον σωστό δρόμο.<br />Milorad Pavic, 1929-2009, Σέρβος συγγραφέας<br /><br />Πριν από πολλά πολλά χρόνια που σήμερα πια μοιάζουν αιώνες πήρα το μεγαλύτερο μάθημα της ζωής μου. Τόσο μεγάλο που σύντομα το έθαψα στα πιο βαθειά συρτάρια της ύπαρξής μου, ανασύροντας από καιρό εις καιρόν κομμάτια και αποσπάσματα καθώς η επανάληψη και πολύ περισσότερο η εφαρμογή του στην πράξη, φοβόμουν, ο ταλαίπωρος, ότι θα με αποδεσμεύσει από μια πραγματικότητα που τόσο λαχταρούσα –και λαχταρώ ακόμη- να ζήσω.<br />Ο ένας και μοναδικός δάσκαλος της ζωής μου είναι ένα πλάσμα που κινείται με την ίδια άνεση μέσα στις σελίδες βιβλίων όπως, ανάμεσα στην πυκνή ύλη των ονείρων και στις απέραντες πεδιάδες της καθημερινότητας. Το έχω συναντήσει σε ράφια βιβλιοθηκών, στη «γαλαρία» υπεραστικών λεωφορείων, σε ταράτσες εγκαταλελείμένων σπιτιών, σε ξωκλήσια των Κυκλάδων και σε νυχτερινές διαδρομές μεταξύ Γιούτα και Καλιφόρνιας. Ποτέ δεν έμαθα αν με βρήκε ή τον βρήκα και ποτέ δεν ρώτησα. Ποτέ δεν απάντησα στο ερώτημα αν υπήρξε ποτέ ή όχι. Γι αυτό και δεν έχω λόγο να κοινοποιήσω το όνομά του. Μικρή σημασία έχει για εμένα, για εσάς και βέβαια για εκείνους που θα τον διακρίνουν πίσω από τις λέξεις να χαμογελάει κλείνοντάς τους το μάτι.<br />Τούτη την γκρίζα εποχή που η μία μέρα κρύβει την επόμενη σαν πέπλο θανάτου, πήρα την απόφαση να ανασύρω και να μοιραστώ αυτό το μάθημα, <span style="font-weight:bold;">ένα μάθημα πολέμου, ένα μάθημα εξάσκησης μέσα στην τυφλότητα.</span> Ενα τροχειοδεικτικό, έστω, μέσα στο πυκνό μας σκοτάδι. <span style="font-weight:bold;">Αυτή είναι η κατάλληλη ώρα, τώρα που ο θάνατος μας αγγίζει στον αριστερό ώμο υπενθυμίζοντάς μας πως είναι η ώρα είτε της υποταγής σ’ αυτόν είτε της τελικής νίκης. Διότι τώρα είναι η ώρα που εμφανίζονται οι πραγματικοί εχθροί ενός ανθρώπου σε μία διάσταση που είναι ταυτόχρονα απολύτως πραγματική, δηλαδή υλική αλλά και ασύλληπτη στην έκτασή της.</span><br />Κι ο πρώτος εχθρός ενός ανθρώπου είναι ο Φόβος. Γεννιέται και συχνά πεθαίνει μαζί του. Είναι κρυμμένος πίσω από κάθε στροφή της ζωής. Και επιτίθεται ύπουλα ιδιαίτερα εκείνους που προσπαθούν να τον αποφύγουν, να το βάλουν στα πόδια, ακόμη κι αυτούς που υποτάσσονται σε αυτόν. Ιδιαίτερα με αυτούς είναι ανελέητος. Ο Φόβος απεχθάνεται τους φοβισμένους!<br />Ο Φόβος δεν υπήρχε πάντοτε. Η εμφάνισή του συμπίπτει με την εμφάνιση της Γνώσης. Στην ανύπαρκτη, πλέον, συνθήκη της απόλυτης άγνοιας, ο Φόβος δεν θα μπορούσε να επιζήσει. Η παραμικρή όμως γνώση και η υπόθεση ότι υπάρχει ακόμη κάτι που δεν ξέρουμε τον θεριεύει και κανείς –όμως, κανείς!- δεν μπορεί πραγματικά να τον αποφύγει.<br />Μπροστά στον Φόβο, τα ανθρώπινα όντα έχουν να επιλέξουν ανάμεσα σε τρεις διαφορετικές στάσεις ζωής, τρεις συμπεριφορές, τρία μονοπάτια: Το πρώτο είναι να μάθουν να τον αναπαράγουν πάνω στους άλλους, να γίνουν δηλαδή τροφοδότες του και πολλαπλασιαστές του. Το δεύτερο είναι να ζήσουν ολόκληρη τη σύντομη ζωή τους φοβισμένοι. Και στις δύο αυτές περιπτώσεις έχουν πλήρως ηττηθεί. Επιβίωνουν ως ζωντανοί-νεκροί, μη έχοντας καν ξεκινήσει το ταξίδι τους...<br />Το τρίτο μονοπάτι είναι εκείνο του Πολεμιστή της Γνώσης. Διαβαίνοντάς το, ο άνθρωπος μαθαίνει να αποδέχεται τον Φόβο όχι ως πράξη υποταγής αλλά ως πράξη δεσποτείας επάνω του. Μαθαίνει να τον αντικρύζει χωρίς να του στρέφει την πλάτη. Μαθαίνει να φοβάται όχι για να παγώσει μπροστά του αλλά για να τον χρησιμοποιήσει σαν εργαλείο ή σαν σύμμαχο. Γιατί αυτός είναι ο μαναδικός κανόνας αυτής της μάχης: να φοβάσαι χωρίς να σταματήσεις να προχωράς! Και τότε, εκεί στην άκρη της αβύσσου και του αφανισμού, ο Φόβος ...υποχωρεί. Οχι για μια στιγμή ή για μια περίοδο. Υποχωρεί μια για πάντα. Και μαζί του υποχωρούν μια για πάντα οι συνοδοί του: η αναποφασιστικότητα, η έλλειψη ενδιαφέροντος, σχεδίων, στόχων και ονείρων, η αυτοκαταστροφικότητα, η μοιρολατρεία, η θανατολαγνεία, οι ιδεοληψίες και οι προκαταλήψεις, η αγανάκτηση και η οργή, η ζήλεια, η ανασφάλεια κι εκείνο το αφόρητο αίσθημα της ντροπής εκείνου που αισθάνεται διαρκώς προσβεβλημένος από όποιους και ο,τι τον περιτριγυρίζει.<br />Τίποτα πλέον δεν σε εμποδίζει από το να αντιμετωπίσεις τον δεύτερο, ακόμη μεγαλύτερο Εχθρό σου.<br />Ομως γι’ αυτόν, ας μιλήσουμε στο επόμενο τεύχος!<br /><br /><br /><br /><br /><p>Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Parallaxis Ιουνίου!</p><p><br /></p><p><br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9018170599641340923-875834418358394673?l=wwwdionblogspotcom.blogspot.com' alt='' /></div>dionhttp://www.blogger.com/profile/06970743392193617643noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9018170599641340923.post-39343965799158695842011-07-16T02:43:00.000-07:002011-07-16T02:52:12.194-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/-bS5CFibhkTs/TiFe4_ftmzI/AAAAAAAAAP0/61L4oCj8LNA/s1600/37112967_sila_ssha.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 226px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-bS5CFibhkTs/TiFe4_ftmzI/AAAAAAAAAP0/61L4oCj8LNA/s400/37112967_sila_ssha.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5629885342399961906" /></a><br />από Ιστορίες συνωμοσίας<br /><br />Ένας προσεκτικός παρατηρητής, τριγυρνώντας στα μπλογκ θα δει πως η έναρξη για την επόμενη φάση – την πιο οδυνηρή – έχει ξεκινήσει. Η φάση μιας τιμωρίας που δυστυχώς θα ζήσουμε όλοι, φταίχτες και μη, μια τιμωρία που θα την συνειδητοποιήσουν επί τέλους με το χειρότερο τρόπο, και οι απόντες από όλα τα καλέσματα. <br /><br />Πολλοί εδώ μέσα, μπλόγκερς, όχι απλά τους τελευταίους μήνες, αλλά τα τελευταία χρόνια, έχοντας αυτό το ελεύθερο «βήμα» προς το κόσμο προσπάθησαν να κάνουν ότι πέρναγε από το χέρι στα πλαίσια μιας ηλεκτρονικής ενημέρωσης, για να βάλουν ένα λιθαράκι στην αφύπνιση. <br /><br />Άλλοι με στοιχεία και γνώσεις, άλλοι με το ταλέντο τους, τη χαρισματικότητά τους, άλλοι λέγοντας τα «χοντρά έξω από τα δόντια» και στο τέλος με κινήσεις ακόμα πιο προχωρημένες, πολλοί μαζί με μια κοινή ιδέα πως η αντίδραση δεν μπορούσε να γίνει μόνο με το πληκτρολόγιο, έβαλαν τα δυνατά τους να γίνει η σπίθα των αγανακτισμένων, ποτάμι ίσως και θάλασσα. <br /><br />Και υπήρξε πολύς κόσμος που άκουσε τα καλέσματα και κατέβηκε στους δρόμους. Φωνάξαμε, μοιραστήκαμε τις αγωνίες μας, τα προβλήματά μας, όσοι κατεβήκαμε με τους συνανθρώπους μας. Βιώσαμε σκηνές πρωτόγνωρες για τα ελληνικά δεδομένα. Μοιραστήκαμε τους προβληματισμούς μας. Αναρωτηθήκαμε πολλές φορές τι μπορεί να γίνει. Μιλήσαμε όχι μέσα από χαρτιά και κομματικές υποδείξεις αλλά με λόγια δικά μας αυθόρμητα. Χωρίς τυφλοσούρτες και παπαγαλισμούς. <br /><br />Κακά τα ψέματα όμως η μεγάλη μάζα δεν ακολούθησε. Η μάζα που επιβαλλόταν να είναι παρούσα σύσσωμη λόγω της τραγικότητας των στιγμών που ζούμε. Ο λαός που θα υποστεί απανωτά χτυπήματα χωρίς έλεος. Και η μάζα που δεν ακολούθησε περιείχε εκείνους που δεν έχουν ξεκολλήσει ακόμα από το καναπέ τους και ζουν τα προσωπικά τους παραμύθια, ανίδεοι για τη λαίλαπα που έρχεται, περιέχει όμως κι εκείνους που ενώ γνωρίζουν θεώρησαν πως το κίνημα της πλατείας απειλούσε τα δικά τους κάστρα... <br /><br />Ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού είναι ακόμα φυλακισμένο σε διαφόρων είδους φυλακές. Δεν μπορεί να αισθανθεί ούτε να κατανοήσει τι παιχνίδι έχει παιχτεί και στην Ελλάδα και γενικότερα στην Ευρώπη και το κόσμο. Υπάρχει κόσμος που έχει σταματήσει το χρόνο σταθερό σε ένα σημείο κάτι χρόνια πριν και δεν έχει αντιληφθεί τις αλλαγές που έρχονται γοργά σε όλη την ανθρωπότητα. Ακόμα και πολιτικές δυνάμεις που σέρνονται σαν φαντάσματα άλλων καιρών αγνοώντας πως έχουν πεθάνει. Πολλοί άνθρωποι θα καταλάβουν τι ακριβώς έχει συμβεί όταν θα τραβηχτεί το χαλί κάτω από τα πόδια τους και θα πέσουν στο σκληρό δάπεδο χωρίς κανένα χέρι να τους προλάβει από το τσάκισμα. <br /><br />Πολλοί άλλοι θα καταλάβουν, όταν, μέσα στη γενική δυστυχία σε ένα κράτος γκρεμισμένο και πτωχευμένο, τα κόμματά τους που ακόμα τώρα συνεχίζουν να βλέπουν σαν αλάθητους Πάπες, θα ξεσκεπαστούν αναγκαστικά γιατί δεν θα μπορούν να δώσουν πλέον καμιά πειστική εξήγηση είτε για την ανικανότητά τους είτε για τον ύποπτο και προδοτικό ρόλο τους, είτε γιατί απλά ο κόσμος έχει γυρίσει ανάποδα κι εκείνα ξέμειναν στη ανάποδη μεριά.<br /><br />Πολλούς από τους παλιούς εδώ μέσα τους βλέπω ήδη να στέκονται απέναντι, παρατηρητές πλέον όσων θα συμβούν. Δεν ξέρω πόσοι θα έχουν την αντοχή να μείνουν στη πρώτη γραμμή, έστω κι αν βλέπουν την απαξίωση της πλειοψηφίας να κάνει κάτι σημαντικό για τη ζωή και τη ζωή των παιδιών της. Δεν ξέρω πόσοι θα αρνηθούν να δείξουν κατανόηση σε όσους τόσο αισχρά αδιαφόρησαν την ώρα που όλα ακόμα είχαμε καιρό να τα κάνουμε αλλιώς. <br /><br />Κι εγώ δεν ξέρω αν κάποια στιγμή θα πω απλά άντε να χαθείτε ανθρωπάκια. Να πέσετε για να καταλάβετε την ανοησία σας και τη δειλία σας. Να πέσετε και να πονέσετε όλοι εσείς που η ανθρώπινη δυστυχία μπορεί να σας αγγίξει μόνο όταν χτυπάει τη δική σας πόρτα κι όταν μάλιστα τη χτυπάει ανεπανόρθωτα.<br /><br />Πριν δεν υπάρχετε για το κόσμο και ο κόσμος είναι αόρατος για εσάς.<br /><br />Ειλικρινά δεν έχω αποφασίσει αν αξίζει να γράψουμε έστω και μια ρίγα επί πλέον για όλα αυτά, ή απλά ήρθε καιρός να αναλάβουν τις ευθύνες τους όσοι δεν κούνησαν το δαχτυλάκι για να προστατέψουν το σπίτι τους που γκρεμιζόταν.<br /><br />Ο καιρός των προειδοποιήσεων πέρασε. Τώρα ήρθε η ώρα να πληρώσουμε όλοι μαζί το λογαριασμό.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9018170599641340923-3934396579915869584?l=wwwdionblogspotcom.blogspot.com' alt='' /></div>dionhttp://www.blogger.com/profile/06970743392193617643noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9018170599641340923.post-50958530424314742682011-06-18T04:16:00.000-07:002011-06-18T04:21:09.951-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-2sWzeTNdxZM/TfyKAOvshXI/AAAAAAAAAPs/3rY12P4cbC0/s1600/01.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 283px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-2sWzeTNdxZM/TfyKAOvshXI/AAAAAAAAAPs/3rY12P4cbC0/s400/01.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5619518171614315890" border="0" /></a><br /><span style="mso-ansi-language: EL;" lang="EL">Στο γραφείο έχω επιφορτιστεί με ένα οδυνηρό έργο. Να μαζεύω τα βιογραφικά που καταφθάνουν, να τα βάζω σε ένα φάκελο, να δίνω μια ευγενική τυποποιημένη απάντηση και να τα φυλάω σε περίπτωση που χρειαστεί. Πριν ένα χρόνο ο φάκελος αυτός είχε μέσα μερικές κόλλες χαρτί. Τώρα έχει γίνει ένα ολόκληρο αρχείο.</span><br /><br /><span style="mso-ansi-language: EL;" lang="EL">Δεν ξέω πόσα βιογραφικά φτάνουν κάθε μέρα, με φαξ, με ταχυδρομείο με μειλ... παιδιά με ένα - δυο πτυχία, με μεταπτυχιακά, με ξένες γλώσσες,</span> <span style="mso-ansi-language: EL;" lang="EL"> με μεγάλες γνώσεις στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές, ζητούν οτιδήποτε. Εκτός ειδικότητάς τους, αρκεί να είναι μια θέση. Περνάω μια ταραχή γιατί νοιώθω ντροπή. Είμαι γραμματέας, απόφοιτος λυκείου κι αυτό που με κρατάει στη θέση μου είναι οι επί πλέον ξένες γλώσσες που ξέρω και η μακρόχρονη πείρα μου.</span> <span style="mso-ansi-language: EL;" lang="EL"></span><br /><br /><span style="mso-ansi-language: EL;" lang="EL">Κι όμως βλέπω πως αυτή τη μίζερη θεσούλα την ονειρεύονται παιδιά που έβγαλαν τα μάτια τους πάνω στα θρανία και πάλι κανείς δεν τους τη δίνει... Υπάρχει η φιγούρα ενός νεαρού μέσα στο μυαλό μου που ήρθε πριν λίγο καιρό κι ήταν απόφοιτος οικονομικών, όταν του είπα πως δεν υπάρχει τίποτα απολύτως μου είπε πως είχε και καλές γνώσεις ηλεκτρολόγου γιατί είχε μάθει από το πατέρα του, μήπως αντί για οικονομολόγο θέλαμε ηλεκτρολόγο....</span><br /><br /><span style="mso-ansi-language: EL;" lang="EL">Όπως η κοπέλα στο σουπερ μάρκετ που έχουμε γνωριστεί πια κι όταν φτάνω στο ταμείο προλαβαίνουμε και λέμε τα νέα μας. Έχει ένα χαρτί αλλά δεν της έχει χρησιμεύσει σε τίποτα, έχει γραπώσει τη θέση ταμία στο σουπερ μάρκετ και δεν την αφήνει με τίποτα...</span><br /><br /><span style="mso-ansi-language: EL;" lang="EL">Ένας κύριος πιο ηλικιωμένος ήρθε και ζήταγε οποιαδήποτε δουλειά. Λιμενεργάτης απολυμένος, γύριζε μαζί με άλλους τρεις πόρτα πόρτα όλη την Αθήνα να βρει μεροκάματο.</span><br /><br /><span style="mso-ansi-language: EL;" lang="EL">Κι ο αριθμός αυξάνεται με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Και φυσικά δεν είναι οι οκτακόσιες χιλιάδες που γράφουν συνέχεια. Είναι άλλοι τόσοι αόρατοι που δεν είναι γραμμένοι σε κανένα ταμείο ανεργίας, που είναι στα περιθώρια του πίνακα και που δεν έχουν ούτε τα απαραίτητα να εξασφαλίσουν πια για τη ζωή τους. Και θα προστεθούν κι όλα εκείνα τα παιδιά που θα τελειώνουν το σχολείο και δεν θα έχουν πλέον το γνωστό χαρτζιλίκια από τους γονείς και τους παππούδες γιατί και οι γονείς φτωχαίνουν και οι παππούδες και τέρμα "οι άκρες"....</span><br /><br /><span style="mso-ansi-language: EL;" lang="EL">Ο εφιάλτης της ανεργίας θα πνίξει τα χειροκροτήματά σας και τα συγχαρητήρια που δίνετε ο ένας στον άλλον. Ο εφιάλτης της ανεργίας θα σας αναγκάσει να μην μπορείτε ούτε στιγμή να χαρείτε τα αγαθά που συσσωρεύσατε τόσα χρόνια που κλέβατε ασύστολα δημόσιο χρήμα, ψήφους και συνειδήσεις. </span><br /><br /><span style="mso-ansi-language: EL;" lang="EL">Έχετε σχεδιάσει μαζί με τα μεγάλα αφεντικά τη νέα μπανανία να ευημερεί με φύλαρχους που θα μοιράζονται το πλούτο της χώρας μεταξύ τους και δούλους που θα δουλεύουν για ένα κομμάτι ψωμί και θα κάνουν και μετάνοιες για να το έχουν. Έχετε σχεδιάσει στρατιές απελπισμένων που ικετεύουν και θα νοιώθουν ευγνωμοσύνη για τα ψίχουλα που θα τους δίνετε.</span> <span style="mso-ansi-language: EL;" lang="EL"></span><br /><br /><span style="mso-ansi-language: EL;" lang="EL">Δυστυχώς υπάρχουν αρκετοί μικροβολεμένοι και ήσυχοι στη κοσμάρα τους ακόμα. Αδιάφοροι για τη συμφορά που χτυπάει χιλιάδες συνανθρώπους τους. Για τη δυστυχία που απλώνεται στους νεόπτωχους της ευρωπαϊκής Ελλάδας. Αυτοί οι αδιάφοροι μίζεροι, απάνθρωποι και υπάνθρωποι είναι η ασπίδα σας ακόμα μεταξύ του άκρατου πλουτισμού σας και της ανεξέλεγκτης φτώχειας στην αντίπερα όχθη.</span> <span style="mso-ansi-language: EL;" lang="EL"></span><br /><br /><span style="mso-ansi-language: EL;" lang="EL">Σύντομα όμως αυτές οι άθλιες ασπίδες θα τρυπήσουν και θα αρχίζουν να διαχέουν τη βρώμα προς το μέρος σας. Κι εσείς ανθρωπάκια που κάθεστε ήσυχοι στα σπίτια σας αδιαφορώντας για κάθε ανθρώπινο πόνο είστε νυχτωμένοι μακριά. Γιατί αυτή η χωρίς έλεος ασυδοσία και επέλαση του απρόσωπου ψεύτικου χρήματος, του θεού κέρδους, δεν θα καταστρέψει μόνο τους φτωχούς που αγνοείτε να βλέπετε, αλλά θα καταστρέψει τα πάντα.</span> <span style="mso-ansi-language: EL;" lang="EL"></span><br /><br /><span style="mso-ansi-language: EL;" lang="EL">Μπορεί να νοιώθετε ασφαλείς στο κωλόσπιτό σας ακόμα με τα κρατήματά σας και τη ψωροζωούλα σας αλλά το νερό που πίνετε το μολυσμένο, ο αέρας που γίνεται δηλητήριο, τα μολυσμένα τρόφιμα που καταπίνετε, η γη που καταστρέφεται στο όνομα του κέρδους που θαυμάζετε, οι απάνθρωπες τεχνολογίες, η</span> <span style="mso-ansi-language: EL;" lang="EL"> διεστραμμένη επιστήμη, τα φάρμακα που σας χώνουν συνέχεια μέσα σας, οι αρρώστιες που σας βομβαρδίζουν, η ανοησία που χώνεται στο αίμα σας, θα περάσουν τους τοίχους του "ήσυχου" σπιτιού σας, θα περάσουν τη σάρκα των παιδιών σας και θα έρθει η εξαθλίωση και σε εσάς αν όχι με τη μορφή πείνας, θα έρθει με άλλους τρόπους που δυστυχώς δεν θα έχετε ούτε την ικανότητα να αντιλαμβάνεστε ποιος και τι σας προκάλεσε τη συμφορά....</span><br /><br /><span style="mso-ansi-language: EL;" lang="EL">Κοιτάξετε λίγο γύρω σας, κοιτάξτε τα νοσοκομεία που είναι φίσκα από μικρά παιδάκια γεμάτα αρρώστιες, αφουγκραστείτε το κεφάλι σας που βουίζει συνέχεια, δείτε πόση διαστροφή και πόση εγκληματικότητα χτυπάει κάθε πτυχή της ζωή μας, κοιτάξτε κατάματα τις φριχτές εικόνες από το μέλλον και κοιμηθείτε ήσυχοι ηλίθιοι.</span> <span style="mso-ansi-language: EL;" lang="EL"></span><br /><br /><span style="mso-ansi-language: EL;" lang="EL">Τα προβλήματα που συσσωρεύονται και αφήνονται ένα ένα να θεριεύουν και να απλώνουν τα πλοκάμια τους από όλους εκείνους που νομίζουν ότι δεν τους αφορούν κι όλους εκείνους που αδυνατούν να παλέψουν για να τα χτυπήσουν στη ρίζα κάποια στιγμή στο σύντομο μέλλον θα είναι ένας συνολικός εφιάλτης ανεξέλεγκτος.</span><br /><br /><span style="mso-ansi-language: EL;" lang="EL">Και τότε θα πούμε, αρκούσε τότε να...<br /><br />Αναδημοσίευση από http://vasiliskos2.blogspot.com/<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9018170599641340923-5095853042431474268?l=wwwdionblogspotcom.blogspot.com' alt='' /></div>dionhttp://www.blogger.com/profile/06970743392193617643noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9018170599641340923.post-16659711773149499282011-05-21T08:48:00.000-07:002011-05-24T08:06:31.847-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-Njz1sKv1lNc/TdvJaflpS9I/AAAAAAAAAPU/z8ZLzrYk1Mc/s1600/eventFlyer_2070941e-6362-43a0-a1c6-de9537c9edaf.png.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 330px; height: 370px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-Njz1sKv1lNc/TdvJaflpS9I/AAAAAAAAAPU/z8ZLzrYk1Mc/s400/eventFlyer_2070941e-6362-43a0-a1c6-de9537c9edaf.png.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5610299217813261266" border="0" /></a><br /><a href="http://parallhlografos.files.wordpress.com/2011/05/12.png"><img class="alignleft size-full wp-image-39274" title="1" src="http://parallhlografos.files.wordpress.com/2011/05/12.png?w=594&amp;h=392" alt="" width="594" height="392" /></a><br /><br /><br /><br /><div style="text-align: justify;">Βλέποντας την Ιβηρική χερσόνησο σε αναβρασμό, εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου, κυρίως νέων,<br />να κατακλύζουν τις πόλεις Ισπανίας και Πορτογαλίας, αναρωτιόμαστε <strong>γιατί κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει ήδη στην Ελλάδα</strong>. Γιατί συνεχίζουμε να σερνόμαστε πίσω από τα καθεστωτικά συνδικάτα και τα κομματικά σωματεία…Γιατί περιμένουμε να χυθεί αίμα στο δρόμο ώστε να ξεσπάσουμε την οργή μας…Γιατί δεν ξυπνάμε από το λήθαργο του καφέ, κλαμπ, παραλία… </div><p style="text-align: justify;"><strong>Η κατάσταση στην Ελλάδα είναι τραγική</strong>. Η διεθνής οικονομική σκηνή πιέζει την κυβέρνηση να συνεχίσει την αφαίμαξη των πολιτών, και αυτή ανταποκρίνεται με όλο και μεγαλύτερες μειώσεις μισθών, με όλο και μεγαλύτερη αύξηση φόρων, με όλο και μεγαλύτερη καταπίεση των ανθρώπων που ζουν στον ελλαδικό χώρο. Όλων των ανθρώπων όμως; Μα φυσικά και όχι…Η καταπίεση αφορά μόνο αυτούς που δεν έχουν τεράστια περιουσία, αυτούς που αφιέρωσαν 18 χρόνια και πλέον στα θρανία με αντάλλαγμα μία κάρτα ανεργίας, αυτούς που δεν συμμετείχαν στο φαγοπότι των δανείων.</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">Ακούμε διάφορες προτάσεις για αναδιάρθωση, κούρεμα, επιμήκυνση και κατόπιν τους τραπεζίτες να δηλώνουν πως η οποιαδήποτε τέτοια διευκόλυνση προς την ελληνική οικονομία θα σημάνει <strong>αναγνώριση χρεωκοπίας της και παύση του δανεισμού</strong>…Τι σημαίνει παύση δανεισμού; Σημαίνει κατάρρευση της εθνικής οικονομίας, σημαίνει απότομο πέρασμα σε μια κατάσταση που κανείς από τους νέους ανθρώπους δεν έχει βιώσει ποτέ, και η πλειοψήφία του πληθυσμού φοβάται… <strong>Έτσι αφηνόμαστε στα χέρια της “αυθεντίας” των οικονομολόγων</strong>, των οίκων αξιολόγησης, των πολιτικών, ελπίζοντας πως αυτοί θα βρουν μια λύση…</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">Ακούμε αριστερούς και δεξιούς να ζητάνε αποχώρηση του ΔΝΤ, κατάργηση του μνημονίου και επιστροφή στο χθες…Αυτά ακριβώς τα αιτήματα κρατάνε τον κόσμο φοβισμένο μπροστά στα Μέσα Μαζικής Προπαγάνδας, αυτά ακριβώς τα αιτήματα μάς προκαλούν το αίσθημα ενοχής απέναντι στο παρελθόν και το μέλλον μας, μας μετατρέπουν σε<strong>υποταγμένα ποίμνια του χρηματοπιστωτικού συστήματος. </strong>Τα προβλήματα στην Ελλάδα δεν αρχίζουν και τελειώνουν στο χρέος. Αντιθέτως, έχουν πολλές διαφορετικές ρίζες και καταλήγουν στο χρέος. Συστημική διαφθορά, αδιαφορία για τα κοινά, κοινωνική διάσπαση, χαμηλού επιπέδου εκπαίδευση, έλλειψη αλληλεγγύης μέσα στην κοινωνία, μας έχουν οδηγήσει στην λογική του “κοιτάμε το δέντρο του χρέους και των ελλειμμάτων και όχι το δάσος μιας ζωής-κυνηγητό”.</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"><a href="http://parallhlografos.files.wordpress.com/2011/05/democracia-real-ya-438x620.jpg"><img class="alignleft size-full wp-image-39273" title="Democracia-Real-Ya-438x620" src="http://parallhlografos.files.wordpress.com/2011/05/democracia-real-ya-438x620.jpg?w=226&amp;h=320" alt="" width="226" height="320" /></a>Είναι καιρός να αφήσουμε πίσω μας το φόβο για το αύριο. Είναι καιρός να συνειδητοποιήσουμε πως όλες οι ριζικές αλλαγές στην ιστορία δεν προήλθαν από ειδικούς και αυθεντίες. Αν βασιζόμασταν σε αυτούς θα ζούσαμε ακόμη σε ένα θεοκρατικό καθεστώς, ή θα λιθοβολούσαμε τους αντιφρονούντες, ή θα χρησιμοποιούσαμε ως γλώσσα μια αρχαία διάλεκτο ακόμη. Η κοινωνία εξελίσσεται και προκαλεί τις εξελίξεις. <strong>Η ιστορία είναι η ιστορία της κοινωνίας και όχι των ειδικών</strong>. Ας αναλάβουμε τις ατομικές και συλλογικές μας ευθύνες απέναντι στο σήμερα και στο αύριο. Ο μόνος τρόπος να αναδειχθεί μια νέα πραγματικότητα δεν είναι η καταφυγή στο βιβλίο ενός νεκρού ιδεολόγου, ο μόνος τρόπος είναι το άνοιγμα όλων σε όλους, είναι η αλληλεπίδραση στους δρόμους. Ας χρησιμοποιήσουμε το διαδίκτυο ως μέσο διάδοσης και ενημέρωσης και ας ανυψωθούμε σαν άνθρωποι, ας επαναστατήσουμε!</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"><strong>Ή “έξοδος από την κρίση” δεν είναι η άνοδος των οικονομικών δεικτών, δεν είναι οι επενδύσεις και η ανάπτυξη. Η έξοδος από την κρίση είναι η ηθική και κοινωνική επανάσταση</strong>. Είναι μια πλατεία γεμάτη νέους ανθρώπους που ενώνουν τις φωνές τους, είναι μια συνέλευση που πλημμυρίζει από ιδέες και δημιουργικότητα. Είναι ένας χώρος εργασίας όπου οι εργαζόμενοι δεν είναι εκτελεστές του προιόντος, αλλά συνδημιουργοί του. Είναι το βίαιο σπάσιμο της αλυσίδας που μας έχουν περάσει στο μυαλό, στην καρδιά και στα πόδια. Έχουμε ευθύνη για το ότι ζούμε έτσι…έχουμε ευθύνη και χρέος να επαναστατήσουμε!</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"><strong>ΜΕ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΜΑΣ ΣΕ ΙΣΠΑΝΙΑ ΚΑΙ ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ</strong></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"><strong>ΕΝΩΝΟΜΑΣΤΕ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ, ΕΝΩΝΟΜΑΣΤΕ ΜΕΤΑΞΥ ΜΑΣ</strong></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"><strong>ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΑΝΗΚΟΥΝ</strong></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"><strong>ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ, ΙΣΟΤΗΤΑ</strong></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"><strong>ΑΜΕΣΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ</strong></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9018170599641340923-1665971177314949928?l=wwwdionblogspotcom.blogspot.com' alt='' /></div>dionhttp://www.blogger.com/profile/06970743392193617643noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9018170599641340923.post-47456437096739125422011-01-13T12:14:00.000-08:002011-01-13T12:22:51.678-08:00<h3 class="post-title entry-title"> <a href="http://rigasili.blogspot.com/2011/01/blog-post_1068.html"><br /></a> </h3> <div class="post-header"> </div> <div class="itemIntroText" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><div style="text-align: justify;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_8JHpY2mOQI4/TS6siDRnvcI/AAAAAAAADN0/QXjHHkGGV9Q/s1600/huge.86.433237.JPG" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img src="http://3.bp.blogspot.com/_8JHpY2mOQI4/TS6siDRnvcI/AAAAAAAADN0/QXjHHkGGV9Q/s320/huge.86.433237.JPG" border="0" height="283" width="320" /></a></div><span style="font-size:small;">από το <a href="http://edromos.gr/index.php?option=com_k2&amp;view=item&amp;id=3844:%CE%BC%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%BC%CE%B5-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CE%BB%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B9%CF%87%CE%BF-%CF%83%CF%8D%CE%BD%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%86%CE%BF%CE%B9">Δρόμο της Αριστεράς </a></span></div><div style="text-align: justify;"><br /><span style="font-size:small;"><i><b><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Δεν διαβάζω εφημερίδες, δεν βλέπω τηλεόραση, δεν κάνω πολιτικές συζητήσεις, δεν κατεβαίνω στις διαδηλώσεις. Δεν έχει πια νόημα. Θέλω να φτύσω τον Ρέππα, να κατουρήσω τον Παπακωνσταντίνου, να χέσω τον Πάγκαλο και να πλακώσω στα χαστούκια τον Παπανδρέου. Αφού δεν μπορώ να κάνω τίποτα απ’ αυτά, κάθομαι στο σπίτι μου και περιμένω. Τι περιμένω; Δεν ξέρω. Μάλλον τίποτα.</b></i></span><br /><div style="text-align: right;"><span style="font-size:small;"><b><i>Θανάσης Ρ.</i></b></span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size:small;"><b>(Ιδιόχειρο σημείωμα σε ευχετήρια κάρτα για το νέο έτος)</b></span></div></div></div><br /><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-size:small;">Δεν ξέρω τι δουλειά κάνει ο Θανάσης, ούτε πόσο χρόνων είναι. Εξάλλου, δεν έχει σημασία.<b> Οι Θανάσηδες σήμερα μετριούνται σε χιλιάδες, αν όχι σε εκατομμύρια. </b>Άνθρωποι ανήμποροι να αντιδράσουν. Για όμοιους, αλλά και διαφορετικούς λόγους ο καθένας. <a name="more"></a></span><br /><br /></div><b><span style="font-size:small;"><span style="color:yellow;"><span style="color: rgb(204, 0, 0);">Κάποιος έχει μεγαλώσει και δεν τον παίρνουν τα πόδια του</span>,</span> άλλος νιώθει ενοχές που δεν αντέδρασε νωρίτερα, <span style="color:yellow;"><span style="color: rgb(204, 0, 0);">ένας τρίτος συνήθισε να ζει συμβιβασμένος</span>, </span>κάποιος ελπίζει ότι μπορεί ακόμα να περισώσει κάτι απ’ αυτά που θεωρούσε δεδομένα, <span style="color:yellow;"><span style="color: rgb(204, 0, 0);">πολλοί ικανοποιούνται που άλλοι φωνάζουν για λογαριασμό τους,</span> </span>μερικοί απλά κλαίνε τη μοίρα τους, <span style="color: rgb(204, 0, 0);">αρκετοί πιστεύουν ότι φταίνε οι διπλανοί τους που κερδίζουν κάτι παραπάνω,</span> υπολογίσιμοι είναι αυτοί που νομίζουν ότι για όλα φταίνε οι μετανάστες,<span style="color: rgb(204, 0, 0);"> </span><span style="color: rgb(204, 0, 0);">πολλοί δεν μιλούν για να μην χάσουν τη δουλειά τους ή φοβούνται να μην μπλέξουν χειρότερα με την εξουσία,</span> οι πιο απροβλημάτιστοι έχουν αποχαυνωθεί κολλημένοι στην τηλεόραση, <span style="color: rgb(204, 0, 0);">άλλοι νομίζουν ότι βλέπουν ένα κακό όνειρο,</span> λίγοι ελπίζουν σε κάποιο φως στο βάθος-βάθος, <span style="color: rgb(204, 0, 0);">χιλιάδες τρέχουν να βγάλουν πρόωρες συντάξεις,</span><span style="color: rgb(204, 0, 0);"> </span>πάρα πολλοί είναι απογοητευμένοι, <span style="color: rgb(204, 0, 0);">οι περισσότεροι βρίσκονται σε οικονομικό και ψυχολογικό αδιέξοδο,</span> ουκ ολίγοι οι τρομοκρατημένοι από το μπαράζ των μέτρων<span style="color: rgb(204, 0, 0);"> </span><span style="color: rgb(204, 0, 0);">και δεν λείπουν οι μουδιασμένοι από συνενοχή και μικροσυμφέρον,</span> μπόλικοι οι αιχμάλωτοι από δάνεια <span style="color: rgb(204, 0, 0);">και οι πιο αισιόδοξοι περιμένουν ένα θαύμα ή την αναγέννηση της Αριστεράς<span style="color: rgb(153, 0, 0);">,</span></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">και πάει λέγοντας... </span></span></b><span style="color: rgb(153, 0, 0);font-size:small;" ><span style="color: rgb(238, 238, 238);">και πάει λέγοντας... </span></span><div style="text-align: justify;"><br /><b style="color: rgb(0, 0, 102);"><span style="font-size:small;">Γίναν πολλοί, πάρα πολλοί, αμέτρητοι οι Θανάσηδες, πριν το καταλάβουμε, και τώρα που χρειάζεται να είμαστε αλληλέγγυοι, ενωμένοι, μαχητικοί, αλλά και πολλοί, μείναμε από λάστιχο.</span></b><br /><br /></div><b><span style="font-size:small;"><i>Σε αναζήτηση γρύλλου,</i></span></b><br /><span style="font-size:small;"><b><i>Γκαούρ</i></b></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9018170599641340923-4745643709673912542?l=wwwdionblogspotcom.blogspot.com' alt='' /></div>dionhttp://www.blogger.com/profile/06970743392193617643noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9018170599641340923.post-36053764028000477932010-11-15T11:52:00.000-08:002010-11-15T12:04:32.603-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/TOGSRoZvS2I/AAAAAAAAAPE/PVy5IWRruFI/s1600/stathis%2B21-4-2010.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 276px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/TOGSRoZvS2I/AAAAAAAAAPE/PVy5IWRruFI/s400/stathis%2B21-4-2010.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5539869848243227490" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/TOGRKs8htEI/AAAAAAAAAO8/j7oE87QW2BE/s1600/grafiti-xounta.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 314px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/TOGRKs8htEI/AAAAAAAAAO8/j7oE87QW2BE/s400/grafiti-xounta.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5539868629692167234" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/TOGQo8iTBmI/AAAAAAAAAO0/-y0y_KD0Jbs/s1600/dspphoto.gif"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 294px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/TOGQo8iTBmI/AAAAAAAAAO0/-y0y_KD0Jbs/s400/dspphoto.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5539868049761568354" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/TOGPzx2_xKI/AAAAAAAAAOs/t63SgfPcIEU/s1600/ceb1ceb3cebfcf81ceb1.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 254px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/TOGPzx2_xKI/AAAAAAAAAOs/t63SgfPcIEU/s400/ceb1ceb3cebfcf81ceb1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5539867136362529954" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9018170599641340923-3605376402800047793?l=wwwdionblogspotcom.blogspot.com' alt='' /></div>dionhttp://www.blogger.com/profile/06970743392193617643noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9018170599641340923.post-62157502347776980092010-11-15T11:28:00.000-08:002010-11-15T12:06:53.329-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/TOGNc_yG2RI/AAAAAAAAAOk/poO7PEay11E/s1600/krisi.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/TOGNc_yG2RI/AAAAAAAAAOk/poO7PEay11E/s400/krisi.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5539864545939872018" border="0" /></a><br /><div style="margin: 1em 0px; padding: 0px; text-align: justify; font-family: Arial,Verdana,sans-serif;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.quotesfromthestreet.com/wp-content/uploads/2009/09/keep-calm-and-carry-on.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><br /></a></div><span class="post-meta-item sign" style="border-bottom: 1px dotted rgb(153, 153, 153); clear: both; color: rgb(89, 89, 89); display: block; float: left; font: 11px/13px Arial,Verdana,sans-serif; margin: 0px 0px 2px; padding-bottom: 9px; padding-left: 0px ! important; padding-right: 0.2em ! important; padding-top: 0px ! important; text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></span><span class="post-meta-item sign" style="border-bottom: 1px dotted rgb(153, 153, 153); clear: both; display: block; float: left; font: 11px/13px Arial,Verdana,sans-serif; margin: 0px 0px 2px; padding-bottom: 9px; padding-left: 0px ! important; padding-right: 0.2em ! important; padding-top: 0px ! important; text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(89, 89, 89);"></span></span></span><br /><span style="font-family: verdana;font-family:arial;" >Γι' αυτό στέκομαι πάντα</span></div><div style="font-family: verdana; margin: 1em 0px; padding: 0px; text-align: justify;">απ' τους άλλους απέναντι:</div><div style="font-family: verdana; margin: 1em 0px; padding: 0px; text-align: justify;">για να βλέπουμε</div><div style="font-family: verdana; margin: 1em 0px; padding: 0px; text-align: justify;">κι εκείνοι κι εγώ</div><div style="font-family: verdana; margin: 1em 0px; padding: 0px; text-align: justify;">τα μοιραία μας λάθη</div><div style="font-family: verdana; margin: 1em 0px; padding: 0px; text-align: justify;">Γεωργία Παπαδαρατσάκη, Αντικατοπτρισμός</div><div style="font-family: verdana; margin: 1em 0px; padding: 0px; text-align: justify;">Τάξη και ηθική απεκατεστάθησαν πλήρως με τα αποτελέσματα της πρώτης Κυριακής των αυτοδιοικητικών εκλογών. Τάξη στο πολιτικό σύστημα (αφού οι αρχηγοί δεν αμφισβητήθηκαν) και στους δανειστές (αφού οι αγορές ανακουφίστηκαν). Ηθική στα στρατόπεδα ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. (αφού οι «προς απόδρασιν» συνετίστηκαν και ξαναμπήκαν στο μαντρί) και στους εν γένει παρανομούντες (αφού απεδόθησαν «λευκοί» στην κοινωνία επ' ανταλλάγματι ψήφων ή χορηγιών).</div><div style="margin: 1em 0px; padding: 0px; text-align: justify; font-family: verdana;font-family:arial;"><span class="Apple-style-span"></span></div><a style="font-family: verdana;" name="more"></a><span style="font-family: verdana;font-family:arial;" >ΟΛΑ μοιάζουν όπως πριν, όπως θα 'πρεπε να ήταν. Ο Σγουρός ήρθε πρώτος, ο Κικίλιας διασώθηκε, ο Δημαράς έχασε την ευκαιρία, η Κρήτη πρασίνισε, η Κεντρική Μακεδονία βάφτηκε μπλε. Τα κυβερνητικά κόμματα (ξανα)κέρδισαν το δικό τους «κεκτημένο» εξουσίας (και παραλογισμού;) και τα αριστερά (;) κόμματα (ξανα)καλούν σε ενότητα (και αυτοκριτική;).</span><div style="font-family: verdana; margin: 1em 0px; padding: 0px; text-align: justify;">ΤΟ 'χουμε (ξανα)επισημάνει. Η θεμελιώδης διαφοροποίηση σ' αυτή τη χώρα δεν είναι αριστερός-δεξιός, αλλά εμείς κι εκείνοι.</div><div style="font-family: verdana; margin: 1em 0px; padding: 0px; text-align: justify;">* Εμείς με τις ιδεοληψίες μας, τις αγκυλώσεις μας, τις ιστορικές μας αναφορές (με συχνά ανιστόρητα συμπεράσματα), με τα πάθη και τα λάθη μας.</div><div style="font-family: verdana; margin: 1em 0px; padding: 0px; text-align: justify;">* Εμείς που νομίζουμε ότι τιμωρούμε το σύστημα απέχοντας από τις ψηφοφορίες, το κοινωνικό γίγνεσθαι, ακόμα και από τη διεκδίκηση των δικαιωμάτων μας.</div><div style="font-family: verdana; margin: 1em 0px; padding: 0px; text-align: justify;">* Εμείς οι αφόρητα ρομαντικοί (να δεις που τα πράγματα θ' αλλάξουν με τον...) και οι αγιάτρευτα ονειροπόλοι (ο Θεός της Ελλάδας δεν θα μας αφήσει να χαθούμε).</div><div style="font-family: verdana; margin: 1em 0px; padding: 0px; text-align: justify;">* Εκείνοι με τα κομπιούτερ, τους χρηματιστηριακούς συμβούλους και τις διεθνείς διασυνδέσεις τους.</div><div style="font-family: verdana; margin: 1em 0px; padding: 0px; text-align: justify;">* Εκείνοι με τη λογική του κέρδους, τη διαχειριστική προσέγγιση της διακυβέρνησης, την αναπαραγωγή της ελίτ των ισχυρών.</div><div style="font-family: verdana; margin: 1em 0px; padding: 0px; text-align: justify;">* Εκείνοι που συναντιούνται με εμάς μόνο κάθε τέσσερα χρόνια, αφού αυτά που διεκδικούμε τα έχουν αποκτήσει από καιρό και αυτά που φοβόμαστε δεν τους αγγίζουν πουθενά.</div><div style="font-family: verdana; margin: 1em 0px; padding: 0px; text-align: justify;">Ζούμε στην ίδια χώρα αλλά σε «άλλους κόσμους».</div><div style="font-family: verdana; margin: 1em 0px; padding: 0px; text-align: justify;">Ζούμε στην ίδια πόλη αλλά σε «άλλες συνθήκες».</div><div style="font-family: verdana; margin: 1em 0px; padding: 0px; text-align: justify;">Ζούμε στο ίδιο καθεστώς αλλά με άλλες ευκαιρίες και ελευθερίες επιλογών.</div><div style="font-family: verdana; margin: 1em 0px; padding: 0px; text-align: justify;">ΠΟΛΛΟΙ από εμάς θέλουν να γίνουν σαν εκείνους.</div><div style="font-family: verdana; margin: 1em 0px; padding: 0px; text-align: justify;">Ουδείς από εκείνους θέλει να γίνει σαν κι εμάς.</div><div style="margin: 1em 0px; padding: 0px; text-align: justify;font-family:Arial,Verdana,sans-serif;"><span style="font-family: verdana;font-family:arial;" >ΑΝ έτσι έχουν τα πράγματα (κι οι άνθρωποι) τότε πρέπει να δώσουμε στη λαϊκή συμμετοχή το ουσιαστικό της νόημα. Να μην την αφήσουμε να εκφυλιστεί σε λαϊκή συνενοχή στα σχέδια εκείνων, αλλά να την κάνουμε λαϊκή δυναμική που θα εκφράζει και θα εκπροσωπεί εμάς.</span><br /></div><span class="post-meta-item sign" style="border-bottom: 1px dotted rgb(153, 153, 153); clear: both; display: block; float: left; font: 11px/13px Arial,Verdana,sans-serif; margin: 0px 0px 2px; padding-bottom: 9px; padding-left: 0px ! important; padding-right: 0.2em ! important; padding-top: 0px ! important; text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(89, 89, 89);">Πηγή: </span><a href="http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&amp;id=223983"><span class="Apple-style-span" style="color:blue;">Ελευθεροτυπία</span></a></span></span><span class="post-meta-item sign" style="border-bottom: 1px dotted rgb(153, 153, 153); clear: both; color: rgb(89, 89, 89); display: block; float: left; font: 11px/13px Arial,Verdana,sans-serif; margin: 0px 0px 2px; padding-bottom: 9px; padding-left: 0px ! important; padding-right: 0.2em ! important; padding-top: 0px ! important; text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">Από τον ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΝΟΥΣΗ</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9018170599641340923-6215750234777698009?l=wwwdionblogspotcom.blogspot.com' alt='' /></div>dionhttp://www.blogger.com/profile/06970743392193617643noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9018170599641340923.post-466893017296580192010-04-30T12:28:00.000-07:002010-04-30T12:46:10.651-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/S9swGUqOaDI/AAAAAAAAAOE/h59iLVtWvP0/s1600/proskinima.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 249px; height: 189px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/S9swGUqOaDI/AAAAAAAAAOE/h59iLVtWvP0/s400/proskinima.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5466015457927391282" border="0" /></a><br />Ένα άρθρο γραμμένο από τον Δόκτωρα Mark Weisbrot, διακεκριμένο οικονομολόγο (Washington D.C.) που έζησε τα γεγονότα της Αργεντινής από κοντά.<br /><br /><br />Ερ.: Στην Ελλάδα κύριε καθηγητά, δεν γνωρίζουμε πολλά για το τι έγινε στην Αργεντινή με το ΔΝΤ. Το μόνο που θυμάμαι (και μ’ έχει σημαδέψει), είναι ένα πλάνο από κάπου ψηλά, που έδειχνε μία “αδέσποτη” αγελάδα να τρέχει και κόσμο, πολύ κόσμο, να την κομματιάζει ενώ ήταν ζωντανή (!) όπως έλεγε ο σπίκερ, για να εξασφαλίσει κρέας.<br /><br /><br />Απ.: Νεαρέ μου, όταν δεις μάνα να εκλιπαρεί να κόψουν κομμάτι από το κρέας της για να φάει το παιδί της, ίσως καταλάβεις αυτό που πάνε να σας κάνουν… Ντρέπομαι για τον εαυτό μου γιατί ήμουν ένα κομμάτι αυτών των αδίστακτων ανθρώπων. Ο Θεός να σας βοηθήσει, να μην πέσετε στα νύχια τους. <span style="text-decoration: underline;"><b>Ο μόνος τρόπος να επιβιώσετε είναι επί ένα μήνα κάθε ημέρα συνέχεια να βγαίνετε σύσσωμοι και ενωμένοι 8 εκατομμύρια άνθρωποι, μιλάω για τους ενήλικες, στους δρόμους μέχρι να ανασταλούν όλες μα όλες οι καθημερινές λειτουργίες. Μόνο κατ’ αυτόν τον τρόπο θα εκβιαστεί η Ε.Ε. αρκετά ώστε να δώσει χρήματα και άτοκα μάλιστα, τα οποία και διαθέτει. Δεν είστε ξέμπαρκοι, για όνομα του Θεού, ενώ η Αργεντινή ήταν εντελώς μόνη και απροστάτευτη.</b></span><br />Η Ε.Ε. δεν επιθυμεί κάτι αντίστοιχο –μα πρέπει να ασκηθεί η κατάλληλη πίεση πλέον από κάτω προς τα πάνω και όχι αντιστρόφως. Η μόνη σωτηρία πλέον είναι να εξαναγκάσετε τη Γερμανία να πληρώσει τα 74 δις. € που χρωστάει στην Ελλάδα για την περίοδο 1939-1945. Μάλιστα ακούγεται ταυτόχρονα σε πολλούς κύκλους στη Γενεύη όπου ζω, ότι η Ελβετία θα δώσει ως δώρο στην Ελλάδα, δίχως απαίτηση επιστροφής, 100 δις. €, ώστε να μην οδηγηθεί ευρωπαϊκή χώρα, με τέτοιες τραγικές συνέπειες, στο στόμα του λιονταριού. Πιστέψτε με, στην Ουγγαρία ήταν πιο ομαλά τα πράγματα, <span style="color: rgb(153, 0, 0); font-weight: bold;">στην Ελλάδα προετοιμάζεται το έδαφος για μαζική καταστροφή όλου του κοινωνικού ιστού με τραγικές συνέπειες, όπου το μηνιαίο εισόδημα ακόμα και στις ιδιωτικές εταιρίες θα μειωθεί από 1000 ευρώ φερ’ ειπείν, στα 250 ευρώ, ενώ οι τράπεζες θα επιτρέπουν την ανάληψη πλαφόν των 100 ευρώ ανά ημερολογιακού μήνα.</span><span style="font-weight: bold;"> </span>Η Κυβέρνησή που τώρα σας κυβερνάει, προσφέρει τα κλειδιά στους καρχαρίες του Δ.Ν.Τ. να συμβεί κάτι ανάλογο με αυτό που συνέβη στην Αργεντινή.<br /><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);"><span style="font-weight: bold;">Ταυτόχρονα, θα πρέπει να απαιτήσει ο Ελληνικός λαός και με τη βία όπου κρίνει, την προσέλευση όλων των υπευθύνων που έκλεψαν τον Έλληνα φορολογούμενο στην δικαιοσύνη, και ξέρουνε όλοι στην Ελλάδα ποιοί είναι αυτοί, και την εκδίκαση των προηγούμενων δυο κυβερνήσεων της Ελλάδος, με τελικό σκοπό την ισόβια φυλάκισή τους.</span> </span>Ταυτόχρονα θα πρέπει ο κάθε πολίτης της Ελλάδος να διασφαλίσει την αλλαγή πορείας της τωρινής Κυβέρνησης, η οποία προμελετημένα και εσκεμμένα προδίδει τον Ελληνικό λαό με την επιθυμία την πλήρης υποταγή του καθώς και την εξαθλίωσή του οδηγώντας τον προς το Δ.Ν.Τ. Το να έχει αναλάβει το Δ.Ν.Τ. μια χώρα σημαίνει την εφόρου ζωής σχεδόν ομηρία του στο χρέος. Στο διεθνές οικονομικό σύστημα, το χρέος ισούται με χρήμα και άρα κέρδος για τους ανθρώπους, που όχι μόνον έχουν δημιουργήσει την οικονομική κρίση, αλλά και τους καρχαρίες του Δ.Ν.Τ. που καιροφυλακτούν να αναλάβουν άμεσα την δράση της εξαθλίωσης στην Ελλάδα.<br /><br />Αυτά δεν είναι τα λόγια κάποιου θεοσεβούμενου ή ανθρωπιστή, αλλά ούτε και αυτά ενός ξεπεσμένου ή ξεχασμένου κομμουνιστή ή ρομαντικού αριστερού. Είναι τα λόγια ενός τεχνοκράτη, που έζησε την καταστροφή μίας περήφανης χώρας. Ενός περήφανου λαού με μία προδοτική κυβέρνηση που προετοίμασε καλά το κλίμα για να εκχωρήσει την Εθνική της κυριαρχία στη μεγαλύτερη μάστιγα του πλανήτη.<br /><br />Στην Αργεντινή με το που έλαβε δράση το Δ.Ν.Τ., ο κόσμος βγήκε με τσεκούρια, χαντζάρες και πριόνια στους δρόμους και εισέβαλαν σε τράπεζες στα Μ.Μ.Ε. και σε κυβερνητικά κτίρια, σφάζοντας και αποκεφαλίζοντας στην κυριολεξία τραπεζικούς υπαλλήλους, διευθυντές, δημοσιογράφους, οι οποίοι είναι στην κορυφή της διαφθοράς και της απάτης, καθώς και στελέχη και μέλη βιομηχανιών, της Κυβέρνησης, Κυβερνητικούς Εκπροσώπους και συγκεκριμένα μέλη της Κυβέρνησης του αντίστοιχου Υπουργείου Οικονομικών.Ο συνολικός αριθμών των θυμάτων επισήμως κατά την οικονομική κατάρρευση της Αργεντινής ήταν περί των 25.000, αλλά φυσικά ο αριθμός που ανακοίνωναν τα Μ.Μ.Ε. της χώρας και με την διαταγή του Δ.Ν.Τ. ήταν κατά πολύ λιγότερος και συγκεκριμένα είχανε αναφέρει μόνον 27 θανάτους.<br /><br />Έφτιαξαν πόλεις, μέσα στις πόλεις. Τις ονόμασαν villas miserias, πόλεις της μιζέριας… Εκεί πότιζαν τον κόσμο κοκαΐνη, επεξεργασμένη με χλωρίνη και ασβέστη και άλλα ναρκωτικά της μιας δόσης, που παρουσιάστηκαν εν αφθονία άξαφνα, όταν ο εφιάλτης είχε αρχίσει. Ήταν περήφανος λαός οι Αργεντίνοι… όπως και οι Έλληνες και δεν είδα μάνες στην Αργεντινή να πουλάνε τα παιδιά τους, όπως γίνεται στο L.A. από το 1960. <span style="color: rgb(51, 0, 51); font-weight: bold;">Είδα όμως ανθρώπους να χάνουν τα πάντα και στο τέλος τη ζωή τους, όταν δεν υπήρχε τίποτα να δώσουν, όσα δεν πήραν οι τράπεζες τα πήραν οι έμποροι… Ο κόσμος έπρεπε να αποχαυνωθεί, να μην αντιστέκεται. Να πεθαίνει με τη μιζέρια του. Γι’ αυτό έβγαλαν έτσι αυτές τις ψευτοπόλεις. Έπνιγαν εκεί την οργή και την δυστυχία τους…</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 0, 51); font-weight: bold;">Γι αυτό και εξάλλου η προ-μελετημένη υποβάθμιση του κέντρου της Αθήνας και η μαζική προώθηση και πώληση των ναρκωτικών, μέχρι όπως μαρτυρείται και από τον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό από ανθρώπους που έχουν και είχαν ανέκαθεν στενές επαφές με την ζούγκλα των ιδιωτικών καναλιών, κυβερνητικά στελέχη, πολιτικούς, μεγαλοδικηγόρους, βιομήχανους και ανθρώπους γενικότερα που εξυπηρετούν μεγάλες πολυεθνικές εταιρίες. Ημερησίως στο κέντρο της Αθήνας πεθαίνουν περίπου 140 άνθρωποι, κυρίως μετανάστες από ναρκωτικά νοθευμένα.</span><br /><br />Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι το πόσο εύκολα σώπαιναν όλοι οι ενοχλητικοί. Στην Αργεντινή του τότε, όπως και στην Ελλάδα του τώρα, όλα τα ΜΜΕ διατυμπάνιζαν την «ανάγκη της βοήθειας». Στην αρχή τους έλεγαν ότι το κράτος θα πτώχευε και ο κόσμος έφτασε στο σημείο να πανηγυρίζει για επιτυχία την είσοδο του ΔΝΤ. Δεν φανταζόντουσαν τι θα ακολουθήσει. Τι ειρωνεία και αυτή. <span style="color: rgb(0, 51, 51); font-weight: bold;">Τους έπεισαν με τον φόβο της πτώχευσης και εντέλει η σωτηρία ήρθε μόνο με την πτώχευση!!!</span> Είχαν όλοι την εντύπωση ότι σώσαμε τη χώρα που ήταν ανίκανη και με διεφθαρμένες κυβερνήσεις. Ήταν απίστευτο τι μετέδιδαν οι ανταποκριτές, όταν εμείς βλέπαμε την αλήθεια με τα μάτια μας σε κάθε δρόμο, σε κάθε γειτονιά. Πρέπει εσείς στην Ελλάδα να ξυπνήσετε τώρα προτού να είναι αργά, πρέπει με οποιοδήποτε κόστος να αποφύγετε το Δ.Ν.Τ.<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 0, 153);">Ήδη οι εφημερίδες του Σαββατοκύριακου 17-18 Απριλίου 2010 στη χώρα σας, απειλούν για μαζικές απολύσεις περί των 350.000 εργαζομένων και εσείς ακόμα κοιμάστε όρθιοι, αντί να έχετε αποκλείσει τη Βουλή σας με την απειλή μαζικής βίας. Σας κοροϊδεύουν, λεφτά και μάλιστα πάρα πολλά υπάρχουν.</span><br /><br />Για το Δ.Ν.Τ. είχαν την εντύπωση ότι οι Αργεντίνοι μας θεωρούν σωτήρες… Ποτέ δεν προέβαλλαν τίποτα από την πραγματικότητα. Μόνο κάτι ρεπορτάζ γραμμένα στις αρχές, με κόσμο να κάνει δηλώσεις κατά των προηγούμενων κυβερνήσεων ότι τους οδήγησαν στην πείνα, ευχαριστώντας τις ΗΠΑ που θα τους έσωνε. Ακόμα και οι διαδηλώσεις και οι διαμαρτυρίες… Τις προέβαλλαν σαν κομμουνιστές ή αριστερά κομμουνιστικά κόμματα που αντιδρούσαν. Εγώ έβλεπα στο Μπουένος Άιρες την λεωφόρο γεμάτη από εξαγριωμένους να ουρλιάζουν <span style="font-weight: bold;">“θέλουμε τη χώρα μας πίσω”</span>! Θέλουμε τα δολάρια μας πίσω!<br /><br />Οι τηλεοράσεις έδειχναν μερικές δεκάδες κομμουνιστές με κόκκινες σημαίες που διαμαρτύρονταν. Στην πραγματικότητα ο κόσμος ήταν εκατοντάδες χιλιάδες. Ίσως εκατομμύρια. Τους έβλεπα, έβγαιναν από τα σπίτια τους και ενώνονταν με τις πορείες… δεν υπήρχε συντονισμός. Ότι Αμερικάνικη επιχείρηση υπήρχε, έκλεινε και την φύλαγαν πάνοπλοι αστυνομικοί.<br /><br />Δεν κυκλοφορούσαμε βέβαια τότε. Μετά από κάποιες συγκεντρώσεις θυμάμαι έβγαινα από το ξενοδοχείο και έβλεπα τόσες πέτρες κάτω, που νόμιζα ότι γκρεμίστηκε κάποιο κτίριο. Μεγάλη οργή.<br /><br />Έβλεπες ανθρώπους αποφασισμένους για όλα. Άνθρωποι που δεν έμοιαζαν πλιατσικολόγοι. Ακόμα και μεσήλικες, σίγουρα πολλοί είχαν οικογένειες… μου έκανε εντύπωση. Έβγαιναν και συγκρούονταν με ότι έβρισκαν. Ξύλα, πέτρες. Από την άλλη η αστυνομία ήταν πάνοπλη, με αντλίες, πλαστικές σφαίρες, δακρυγόνα. Ήταν αδύνατον να τους συγκρατήσουν. Είχες να κάνεις με ανθρώπους που τους πήρες το σπίτι τους και το χαμόγελο τους. Όχι, ούτε μια στιγμή δεν τους χαρακτήρισα “τρομοκράτες”. Θα ήταν άδικο.<br />Φαντάσου να υπηρετείς το Law and Order και να μη μπορείς να κρύψεις την συμπάθεια σου για αυτούς που ίσως από τις τηλεοράσεις θα τους χαρακτήριζες αλλιώς.Ήθελαν τη χώρα τους πίσω. Έβγαιναν με Αργεντίνικες σημαίες και απαιτούσαν να φύγουμε…<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Στην Ελλάδα συμβαίνει και το εξής: τα πετρέλαια στο Αιγαίο επιθυμούν να τα εκμεταλλευτούν πλήρως και μόνο οι Γερμανοί, ώστε κατ’ αυτόν τον τρόπο να εξασφαλίσουν την κυριαρχία τους και επιτέλους να βγούνε νικητές από έναν παγκόσμιο πόλεμο έχοντας ήδη δημιουργήσει 2 και χάνοντάς τους. Τον 3ο αυτόν, μπορούμε να τον χαρακτηρίσουμε ως οικονομικό πόλεμο.</span><br /><br />Αυτό που με λυπεί ιδιαίτερα είναι ότι η Ευρώπη και η Ε.Ε. δεν φαίνονται γενικότερα να ενδιαφέρονται να σώσουν το ευρώ τους διότι αν διπλώσει η Ελλάδα, το ευρώ θα είναι εντελώς άχρηστο στις διεθνές αγορές και σε όλη την ευρωπαϊκή επικράτεια, το ευρώ θα καταρρεύσει βυθίζοντας σε τύπου Αργεντίνικης κρίσης όχι μόνον την Ελλάδα αλλά και όλες τις χώρες μέλη της Ε.Ε. Γιατί δεν βοηθούν και γιατί έχουν αφήσει την Ελλάδα στην τύχη της ακόμα και προς το παρόν ουδείς δεν μπορεί να δώσει εξήγηση. <span style="font-weight: bold;">Ένα είναι σίγουρο, ότι σε μια εβδομάδα από σήμερα η Ελλάδα δεν θα είναι ποτέ ξανά ίδια αν επιτρέψετε στην Κυβέρνησή σας και στα Μ.Μ.Ε. να συνεχίσουν να καθορίζουν εσκεμμένα την πορεία σας προς την κόλαση του Δάντη.</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Σήμερα, όμως, συγκλίνουν, εκ των πραγμάτων, τα συμφέροντα του Αμερικανού Προέδρου, Ομπάμα, και του γ. Διευθυντή του ΔΝΤ Ντ. Στρος Καν, σε μια εμπλοκή του ΔΝΤ, με την Ελλάδα, με την νέα όμως αποκατεστημένη μορφή του, που σαν θεωρητική αρματωσιά και πρακτική θα ανατρέπει τη σημερινή εικόνα και θα πλησιάζει στην ειδυλλιακή παραδοσιακή πρακτική του, του Φίλου των Εθνών!</span><br /><br />Ο μεν πρ. Ομπάμα γιατί θέλει νέο κύρος στο εγχείρημά του για επιβολή κρατικού ελέγχου στο διεθνές Χρηματ/τικό Σύστημα, του οποίου έχασε τον α΄ γύρο. Και ο κ. Ντ. Στρος Καν του ΔΝΤ θα επιθυμούσε σφόδρα ένα έπαθλο 10 εκατομμυρίων ικανοποιημένων από τους παραδείσιους σχεδόν όρους παρέμβασης ενός νέου ΔΝΤ Ελλήνων.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9018170599641340923-46689301729658019?l=wwwdionblogspotcom.blogspot.com' alt='' /></div>dionhttp://www.blogger.com/profile/06970743392193617643noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9018170599641340923.post-57710311295955017482010-04-23T11:04:00.000-07:002010-04-23T11:11:01.679-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/S9HiqbRQSdI/AAAAAAAAAN8/vGCMxwvdYcw/s1600/revolution.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 214px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/S9HiqbRQSdI/AAAAAAAAAN8/vGCMxwvdYcw/s400/revolution.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5463397041479633362" border="0" /></a><br /><p>Η προσφυγή στο ΔΝΤ είναι η επίσημη κήρυξη του πολέμου, από την κυνική ολιγαρχία, στους πολίτες αυτού του τόπου.</p> <p>Όποιος δεν αντισταθεί τώρα είναι εχθρός των παιδιών του, όποιος κάτσει στα αυγά του τώρα είναι συνυπεύθυνος για την υποθήκευση του μέλλοντος του εαυτού του και των συνανθρώπων του.</p> <p>Τέρμα τα λόγια, ήρθε ο καιρός να διαλέξει ο καθένας μας, αν θα πάρει τη ζωή του στα χέρια του, ή αν θα σκύψει το κεφάλι σε αυτούς που θα έπρεπε να έχουν φυλακιστεί, αν θα παραδώσει τους κόπους του και τις κατακτήσεις του σε αυτούς που τον καταλήστεψαν ή αν θα τους τιμωρήσει, αν θα προσκυνήσει τα γλοιώδη υποκείμενα που εκμηδενίζουν τη ζωή του ή αν θα σηκώσει την αξιοπρέπεια και το ανάστημά του απέναντι στην τρομοκρατία των μισθοφόρων τους.</p> <p>Ήρθε ο καιρός να αποφασίσει ο καθένας μας αν θα γεράσει ντροπιασμένος, περιφρονημένος και ασήμαντος απέναντι στο βλέμμα των παίδων του που θα τον ρωτούν : <span style="color: rgb(255, 0, 0);"><strong>“τι έκανες εσύ για αυτή την κοινωνία ; γιατί δεν πάλεψες για το μέλλον μου ; γιατί δείλιασες και συνεργάστικες με τους δυνάστες μου ; γιατί τους άφησες να με αλυσοδέσουν ; γιατί με ξεπούλησες ;”</strong></span>, ή να ζήσει με την περηφάνια ότι προσπάθησε, πάλεψε και νίκησε.</p> <p>Εγώ διαλέγω να αντικρίσω το παιδί μου κατάματα και να του πω, πως προσπάθησα, πως δεν παραδόθηκα, πως δεν κοίταξα το τομάρι μου, πως δεν ξεπούλησα το μέλλον του, πως αγωνίστηκα και πως, άσχετα με το αποτέλεσμα, : <span style="color: rgb(255, 0, 0);"><strong>“ήμουν και εγώ εκεί μαζί με τους υπόλοιπους υπέροχους, ελεύθερους, υπερήφανους ανθρώπους …”</strong></span></p> <p><strong>Εσύ τι διαλέγεις ; </strong></p> <p><strong>Mind the Gap</strong></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9018170599641340923-5771031129595501748?l=wwwdionblogspotcom.blogspot.com' alt='' /></div>dionhttp://www.blogger.com/profile/06970743392193617643noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9018170599641340923.post-33480123436219574802010-04-23T08:12:00.000-07:002010-04-23T08:16:07.480-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/S9G5XOkyhnI/AAAAAAAAAN0/7MgmCCq3dpA/s1600/avaro.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 199px; height: 200px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/S9G5XOkyhnI/AAAAAAAAAN0/7MgmCCq3dpA/s400/avaro.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5463351631677654642" border="0" /></a><br />Βαρεμένοι σοσιαλιστές, θείτσες, εμετικοί ακροδεξιοί και λοιποί πραγματευτάδες που πλούτισαν στις πλάτες μας, τώρα μας κατηγορούν. Λένε πως εμείς φταίμε για την κατάντια μας λόγω της σπατάλης μας. Ποιοι μιλάνε; Αυτοί που έκαναν την βίζιτα επάγγελμα. Αυτοί που γονάτισαν την χώρα μας, κάνοντας την χυδαιότητα και την απάτη, επιστήμες. Από την άλλη τα ζώα της παγκοσμιοποίησης μας περνάνε για τόσο μ@λ@κες που πιστεύουν πως θα περπατάμε γονυπετείς και θα συνεχίσουμε να υπάρχουμε (όχι να ζούμε) καταναλώνοντας. Το ξαναέγραψα: Από την στιγμή που όλοι έχουμε κάνει την διάγνωση του προβλήματος, δεν υπάρχει δικαιολογία για να μην δράσουμε. Αφού δεν αντιδρούμε σημαίνει πως είμαστε δειλοί, οπότε ή θα τους ανεχτούμε μιζεριάζοντας ή θα μας κάνουν ότι θέλουν κι εμείς θα σιωπούμε. <p>Υπάρχει λύση: Να ανακτήσουμε την ατομική και συλλογική ευθύνη. Πως; Να οργανωθούμε! Όλοι! Ανεξαρτήτως τι πιστεύουμε και που ανήκουμε. Να μην τους αφήσουμε να μας επιβάλουν μια νέα χούντα!</p> <p>Καλώ (<a title="http://strangejournal.wordpress.com" href="http://strangejournal.wordpress.com/">strangejournal.wordpress.com</a>) όλους τους bloggers να αναδημοσιεύσουν το παρόν κείμενο και να οργανωθούμε όλοι σαν ελεύθεροι και απλοί πολίτες, έχοντας το πλεονέκτημα της επικοινωνίας μεταξύ μας που μας δίνει το ίντερνετ και να σαμποτάρουμε και να διώξουμε τους απατεώνες από την χώρα μας. Ας μην φοβόμαστε, δεν θα μας κάνουν τίποτα, ποντάρουν στην ανοχή μας και στο ότι δεν αντιδράμε. Να ανταλλάξουμε σχέδια και ιδέες αντίστασης. Χωρίς καπελώματα και σημαίες.</p> <p>Μην αφήσουμε ο ένας τον άλλον μόνο του.</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9018170599641340923-3348012343621957480?l=wwwdionblogspotcom.blogspot.com' alt='' /></div>dionhttp://www.blogger.com/profile/06970743392193617643noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9018170599641340923.post-50764641563143217362009-12-05T11:55:00.000-08:002009-12-05T12:10:44.900-08:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/Sxq8yiVKEGI/AAAAAAAAAM8/1lhpi0WTVkc/s1600-h/ideas.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; DISPLAY: block; HEIGHT: 371px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5411845478634098786" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/Sxq8yiVKEGI/AAAAAAAAAM8/1lhpi0WTVkc/s400/ideas.jpg" /></a><br />Η νέα ταυτότητα του εκπαιδευτικού δεν είναι δώρο εξ’ ουρανού ,δεν κατοικεί σε κάποιον άλλο πλανήτη κι ούτε μπορεί να μετατεθεί σε κάποιο μακρινό μέλλον. Κατοικεί στη γη και χτίζεται στο εδώ και τώρα.<br /><strong>Χτίζεται ήδη από σημαντικούς παιδαγωγούς μέσα κι έξω από το χώρο της εκπαίδευσης που φωτίζουν με ιδέες και εφαρμογές άγνωστες περιοχές γύρω από την κριτική και τη βιωματική μάθηση. </strong>Υπάρχει σήμερα παγκοσμίως ένα τεράστιο απόθεμα γνώσεων και εφαρμογών γύρω από τα θέματα της εκπαίδευσης που συνεχώς εμπλουτίζεται σύμφωνα με τις ιδιαιτερότητες της κάθε χώρας ή της κάθε τοπικής κοινότητας, ανανεώνεται από νέες πρωτοπόρες εφαρμογές και που διαρκώς αναζητά αποδέκτες και πρόθυμους συνομιλητές.<br />Ο Βραζιλιάνος εμψυχωτής , και δημιουργός του κοινωνικού θεάτρου (ΘΕΑΤΡΟ FORUM) ,<strong>Αουγκούστο Μποάλ </strong>στο έργο του «το Θέατρο των Καταπιεσμένων» δείχνει πώς παιδαγωγικές μέθοδοι και θεατρικές τεχνικές μπορούν να συμβάλουν στη δημιουργία ενεργών πολιτών. Περνά από τη διαπίστωση της ασθένειας της παθητικότητας στην αντιμετώπισή της.<br />«Αν είσαι παρατηρητής του εαυτού σου εδώ και τώρα, στο παρόν, μπορείς να αναλύσεις το παρελθόν σου προκειμένου να επινοήσεις το μέλλον σου. Σήμερα, εδώ, στο παρόν, προσπαθείς να αναλύσεις το παρελθόν, τι έκανες, ποιους δρόμους έχεις πάρει, ποιους στόχους έχεις επιτύχει και προς τα πού θέλεις να βαδίσεις στο μέλλον. Το να προετοιμάζεσαι για το μέλλον σημαίνει ότι είσαι καλύτερα εξοπλισμένος για να συνειδητοποιήσεις τι θέλεις. Η ζωή είναι μια έκπληξη, η δημιουργία μιας νέας πραγματικότητας κάθε στιγμή. Απλώς πρέπει να είσαι έτοιμος να πεις "θέλω να κάνω αυτό και θα προσπαθήσω να το κάνω" Το ζήτημα δεν είναι να βρεις μια λύση για το κάθε πρόβλημα αλλά να αναπτύξεις την ικανότητα του να βρίσκεις καινούργιες πιθανότητες συνεχώς. Ακόμη και στο Θέατρο των Καταπιεσμένων που κάνουμε ποτέ δεν προσπαθούμε να πούμε ποια είναι η καλύτερη λύση, προσπαθούμε να ερεθίσουμε τον καθένα να σκεφθεί πιθανές λύσεις. Αυτό είναι που θέλουμε να επιτύχουμε».<br /><br />Και ο<strong> Φρέιρε </strong>προσθέτει «Η προβληματίζουσα εκπαίδευση στηρίζεται πάνω στη δημιουργικότητα και δυναμώνει την αληθινή σκέψη και δράση πάνω στην πραγματικότητα. Έτσι ανταποκρίνεται στον προορισμό των ανθρώπων , ως όντων που τότε μόνο είναι αυθεντικά, όταν επιδίδονται στην έρευνα και τη δημιουργική αλλαγή»<br /><br /><strong>Η νέα ταυτότητα του εκπαιδευτικού χτίζεται επίσης ήδη από συναδέλφους του διπλανού γραφείου ή του διπλανού σχολείου</strong> <strong>που βλέπουν τον εαυτό τους πρώτα απ’ όλα ενεργό πολίτη και συνεχώς μαθητευόμενο παιδαγωγό και επιστήμονα</strong>. Που κάτω από ιδιαίτερα αντίξοες συνθήκες κι αφιερώνοντας κόπο, χρόνο και χρήμα για την συνεχή επιμόρφωσή τους κατάφεραν να δημιουργήσουν νησίδες δημιουργικότητας και καλών πρακτικών στο χώρο της εκπαίδευσης. Με δημιουργικές παρεμβάσεις στο αναλυτικό πρόγραμμα ,αλλά και με εκπόνηση προγραμμάτων και δράσεων που το ξεπερνούν και που διέπονται από τις παρακάτω αρχές<br />1. Εγκαταλείπεται ο παθητικός τρόπος μάθησης, αλλά και όλες οι τεχνοκρατικού τύπου σύγχρονες συνταγές που βασίζονται στις αρχές της ανταγωνιστικότητας ,της αποτελεσματικότητας ή της ορθολογικής διαχείρισης, βλέπε χειραγώγησης, των ανθρώπινων προσδοκιών. Αντιθέτως προωθούνται μοντέλα μάθησης που στηρίζονται στον κριτικό και ενεργό μαθητή -πολίτη που αναζητά μαζί με το δάσκαλο την αλήθεια, αποκτά την ικανότητα να συζητά, να λαμβάνει αποφάσεις και να αναλαμβάνει ευθύνες, να παρεμβαίνει στην πραγματικότητα . Σε ένα μαθητή που χαίρεται να μαθαίνει μέσα από τα πράγματα που ανακαλύπτει.<br />2. Ο Εκπαιδευτικός αναλαμβάνει ρόλο συνεργάτη και κυρίως εμψυχωτή των μαθητών του. Παρέχει ίσες ευκαιρίες πέρα από κοινωνικές, οικονομικές, ταξικές διαφοροποιήσεις .Αξιοποιεί τις κλίσεις, τα ενδιαφέροντα και τις εμπειρίες των μαθητών του και προτείνει θέματα που βρίσκονται κοντά στους προβληματισμούς τους ή στα προβλήματα της τοπικής κοινωνίας. Χρησιμοποιεί ποικιλία βιωματικών –ομαδοσυνεργατικών μεθόδων προσέγγισης που τους βοηθούν στο να εκφραστούν όχι μόνο λεκτικά-λογικά αλλά και συναισθηματικά, σωματικά , να δουν το κάθε θέμα από διάφορες οπτικές γωνίες και σύμφωνα με τις πολλαπλές συνδέσεις του,(κριτική στάση απέναντι στην πραγματικότητα, συστημική-ολιστική προσέγγιση) να αποστασιοποιηθούν από φόβους και προκαταλήψεις, να ανακαλύψουν κοινά σημεία με τον άλλο ή με το διαφορετικό (να αποκτήσουν ενσυναίσθηση) και τελικά να ανακατασκευάσουν την ταυτότητά τους και να περάσουν από το «εγώ» στο «εμείς». Τεράστιο ρόλο στην παραπάνω διαδικασία έχει αποδειχτεί μετά από μακροχρόνιες έρευνες και εφαρμογές ότι παίζουν οι μέθοδοι που σχετίζονται με τις τέχνες –θέατρο, χορός, μουσική, ζωγραφική, κινηματογράφος στις διάφορες ποικιλίες και εκφάνσεις τους. Αποδεικνύονται ως η κατ’ εξοχήν κοινή μας γλώσσα που ξεπερνά κάθε είδους σύνορα και κατηγοριοποιήσεις ,αλλά και ως ο πιο γνήσιος τρόπος για να εκφραστούμε και να επικοινωνήσουμε.<br />Ο εκπαιδευτικός αντιτίθεται στην έννοια του ελέγχου από ειδικούς (θετικιστικό- ποσοτικό μοντέλο) και φροντίζει να αξιολογεί τα αποτελέσματα των δράσεων με διαδικασίες στις οποίες συμμετέχουν όλα τα μέλη της ομάδας (εσωτερική αξιολόγηση, αυτοαξιολόγηση) και με σκοπό τη βελτίωση όλων των σταδίων και των επιπέδων της δράσης. Χρησιμοποιεί δείκτες όπως:<br />η επιτυχής σύνδεση ανάμεσα σε αρχές και μεθόδους<br />-Η βελτίωση των διδακτικών μεθόδων από παιδαγωγική και αισθητική άποψη και η αναβάθμιση του περιβάλλοντος μάθησης<br />-η ενίσχυση των σχέσεων εμπιστοσύνης μεταξύ των μελών της σχολικής Κοινότητας,<br />-η ικανότητα ανατροφοδότησης, διάχυσης και πολλαπλασιασμού των αποτελεσμάτων μέσω ευρύτερων συνεργασιών .<br />Οι παραπάνω πρακτικές σήμερα δεν κινούνται πλέον σε επίπεδο ατομικών πρωτοβουλιών. Υπάρχουν ήδη δίκτυα επικοινωνίας και συνεργασίας μεταξύ:<br />-επιστημονικών σωματείων και ΜΚΟ εκπαιδευτικών που κινούνται στο χώρο της τυπικής και της μη τυπικής εκπαίδευσης<br />-φορέων της δημόσιας εκπαίδευσης (πανεπιστημιακοί, υπεύθυνοι πολιτιστικών ,περιβαλλοντικής εκπαίδευσης ή αγωγής υγείας) αλλά και ελεύθερων επαγγελματιών (εμψυχωτές, καλλιτέχνες ,νέοι επιστήμονες ,ειδικοί στην εκπαίδευση ενηλίκων)<br />-δίκτυα τοπικά, διεθνή και παγκόσμια με τεράστιο εύρος και ποικιλία θεματικών (εισαγωγή των τεχνών και των νέων τεχνολογιών στην εκπαίδευση, διαπολιτισμική ,περιβαλλοντική εκπαίδευση, αγωγή υγείας, καταναλωτή ,ενεργού πολίτη ),<br />-έντονη παρουσία και παραγωγή σύγχρονου πολιτισμικού λόγου και έργου με τη μορφή τακτικών συναντήσεων (ημερίδες, συμπόσια, συνδιασκέψεις, φεστιβάλ) ή με τη μορφή εκδόσεων και ηλεκτρονικών φόρουμ και με τη συμμετοχή χιλιάδων εκπαιδευτικών σε αυτά.<br />Υπάρχει επομένως ένα πρόσφορο έδαφος για τη δημιουργία δομών επιμόρφωσης που βασίζονται στις αρχές της προβληματίζουσας εκπαίδευσης και που μπορούν εν δυνάμει να αποτελέσουν τους βασικούς φορείς και υποστηρικτές του εκπαιδευτικού έργου. Δεν πρέπει βεβαίως να υποτιμηθεί η δυνατότητα του ίδιου του ενεργού συλλόγου καθηγητών να αναλαμβάνει μικρότερης κλίμακας επιμορφωτικές πρωτοβουλίες με την καθοδήγηση έμπειρων συναδέλφων σε επίπεδο ειδικότητας ή δραστηριοτήτων και προγραμμάτων.<br /><br /><strong>Η νέα ταυτότητα του εκπαιδευτικού χτίζεται μέσα από τα αιτήματα των ίδιων των συνειδητοποιημένων μαθητών του.</strong> Στη διάρκεια πολύχρονης έρευνας που έγινε μεταξύ μεγάλου μέρους μαθητών από διάφορες περιοχές της Ελλάδας με πρωτοβουλία του Συνηγόρου του Παιδιού οι μαθητές είχαν την ευκαιρία να ανακαλύψουν και να εκφράσουν τις βαθύτερες επιθυμίες τους γύρω από το σχολείο που ονειρεύονται.<br /><br />• Οι μέθοδοι διδασκαλίας στα σχολεία θα πρέπει να γίνουν πιο συμμετοχικές. Να ενθαρρύνονται η έρευνα, η συνεργατική μάθηση, οι ομαδικές δραστηριότητες (καλλιτεχνικές, δημιουργικές, κοινωνικές, ερευνητικές, κλπ)και ο διάλογος μέσα στην τάξη. Η λειτουργία ομάδων στα σχολεία χρειάζεται να μπει στο σχολικό πρόγραμμα, για να δίνει ενδιαφέρον και κίνητρα στους μαθητές.<br />• Οι καθηγητές πρέπει να εκπαιδεύονται στη διάρκεια των σπουδών τους και στη συνέχεια να επιμορφώνονται διαρκώς σχετικά με τα δικαιώματα του παιδιού, την διεξαγωγή διαλόγου στην τάξη και την ψυχολογία του παιδιού και του εφήβου.<br />• Θα πρέπει να γίνεται ποιοτική αξιολόγηση των εκπαιδευτικών, ως προς τις ικανότητές τους να διδάσκουν αλλά και να επικοινωνούν με παιδιά και εφήβους, τόσο πριν αναλάβουν τα καθήκοντά τους όσο και κατά την διάρκεια της σταδιοδρομίας τους, έτσι ώστε να διασφαλίζονται κατά το δυνατόν η παιδαγωγική τους επάρκεια, το ενδιαφέρον τους και οι δυνατότητές τους όσον αφορά την εκπαιδευτική και παιδαγωγική πράξη. Θα πρέπει να μελετηθεί ένα σύστημα για την συμμετοχή και των μαθητών στην αξιολόγηση των εκπαιδευτικών, με βάση κριτήρια όπως η μεταδοτικότητα, η διεξαγωγή του μαθήματος με ενδιαφέροντα τρόπο και η προσωπική επαφή τους με τους μαθητές.<br />• Οι μαθητές θα πρέπει να μπορούν να συμμετέχουν και στην αξιολόγηση των σχολικών βιβλίων και γενικότερα του περιεχομένου της εκπαίδευσης.<br />• Η αξιολόγηση των μαθητών πρέπει να βασίζεται στην προσπάθεια και όχι μόνο στην απόδοσή τους. Εκτός των βαθμών χρειάζεται να καθιερωθούν περισσότερα κίνητρα για την επιβράβευση και κινητοποίηση των μαθητών.<br />• Ψυχολόγοι, κοινωνικοί λειτουργοί και άλλοι ειδικοί χρειάζεται να υποστηρίζουν τη δουλειά των εκπαιδευτικών και να μπορούν να συμβουλεύουν τους μαθητές και τους γονείς τους, όταν αυτοί το ζητούν.<br />• Τα σχολεία χρειάζεται να έχουν ξεκάθαρους κανόνες, που να τηρούνται από όλες τις πλευρές και να διασφαλίζουν τον αλληλοσεβασμό. Οι κανόνες αυτοί πρέπει να διαμορφώνονται μέσα από τον διάλογο ανάμεσα σε όλα τα μέλη της εκπαιδευτικής κοινότητας.<br />• Από την αρχή της σχολικής χρονιάς πρέπει οι μαθητές να ενημερώνονται και να συζητούν για το θεσμό των μαθητικών κοινοτήτων και τους τρόπους συμμετοχής των μαθητικών συμβουλίων στη σχολική ζωή. Οι μαθητές πρέπει να καλούνται να συμμετέχουν σε αποφάσεις που αφορούν την καθημερινή λειτουργία των σχολείων, αλλά και στην αντιμετώπιση ή πρόληψη περιστατικών βίας, ρατσισμού κλπ<br />Οι παραπάνω προτάσεις ακριβώς επειδή βασίστηκαν σε εκτεταμένο διάλογο ,μακρόχρονη και διαρκή επεξεργασία αποτέλεσαν στην τελική τους μορφή πρόταση που κατατέθηκε από το Συνήγορο του Παιδιού πρόσφατα στο Υπουργείο Παιδείας. Το όλο διάβημα θα βρει τελικά και τη θεσμική του έκφραση .Η διαμόρφωση σχολικού κανονισμού από όλα τα μέλη μιας σχολικής κοινότητας θα εφαρμοστεί πιλοτικά και θα ξεκινήσει βέβαια από τις σχολικές εκείνες κοινότητες στις οποίες εφαρμόζονται ήδη με τη μορφή πρωτοβουλιών ή καλών πρακτικών οι αρχές του διαλόγου και της δημοκρατίας.<br /><br /><strong>Σήμερα βρισκόμαστε σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι</strong>. Πρέπει να αποφασίσουμε αν θα αξιοποιήσουμε περαιτέρω όλες τις παραπάνω δυνατότητες που, όπως βλέπουμε δεν κινούνται στη σφαίρα της φαντασίας ,αλλά λαμβάνουν ήδη σάρκα και οστά ή θα επικαλούμαστε διαρκώς τα εμπόδια και τους περιορισμούς ως άλλοθι για την εμπλοκή μας στον επόμενο φαύλο κύκλο.<br />Το ερώτημα δεν βρίσκεται πλέον στο τι μπορούμε να διατηρήσουμε από το σαθρό οικοδόμημα μέσα στο οποίο είμαστε ενταγμένοι ,αλλά στο πόσο γρήγορα θα απαλλαγούμε από αυτό και τα αποπνικτικά του όρια.<br />Αν η επιλογή μας είναι το σχολείο που επιθυμούμε κι όχι αυτό που μας έτυχε, τότε τα ερωτήματα που θα μπορούσαμε να θέσουμε είναι:<br /><br />-<strong>πώς θα μπορούσαν οι νησίδες δημιουργικότητας στο χώρο της εκπαίδευσης να επικοινωνήσουν καλύτερα μεταξύ τους ; Ποιες γέφυρες θα έπρεπε να στηθούν που να τροφοδοτούν τη διαρκή συνάντηση και την ουσιαστική επικοινωνία;<br /></strong><br />-<strong>πώς θα μπορούσαν να επεκταθούν και να μετατραπούν σε εκπαιδευτικούς κοινούς τόπους, σε πατρίδες που θα στέγαζαν το σχολείο που ονειρευόμαστε; </strong><br /><br />-<strong>Πώς θα μπορούσαν να υπερνικηθούν τα εμπόδια που η ίδια η άρχουσα τάξη βάζει στην εξάπλωση ιδεών και πρακτικών που την αμφισβητούν και την ξεπερνούν;<br /><br /></strong>Το όνειρο για ένα καλύτερο σχολείο έχει ανάγκη από χώρο ,εύρος και δυναμική που για να τα αποκτήσει ,θα πρέπει να αγκαλιάσει τα πιο ριζοσπαστικά στρώματα της κοινωνίας μας. Στην ουσία πρέπει να μεταφραστεί σε πολιτικό όραμα. Κι εδώ βρίσκονται οι μεγάλες ευθύνες των συνδικαλιστικών και πολιτικών οργανώσεων της Αριστεράς.<br />Θα θεωρήσουν μέγιστης σημασίας καθήκον τους την ανάπτυξη πρωτοβουλιών που θα βοηθούν όσους δε έχουν μάθει να μιλούν ,να αρθρώνουν το δικό τους προσωπικό λόγο; Θα θεωρήσουν ύψιστη προτεραιότητα τη στήριξη όσων θέλουν ,αλλά δεν μπορούν ,όσων πνίγονται μόνοι κι αβοήθητοι στο πέλαγος των άλυτων αντιφάσεών τους ; Θα συμβάλουν στην ανάδειξη, αναγνώριση, διάχυση των καλύτερων πρωτοβουλιών στον εκπαιδευτικό χώρο; Με λίγα λόγια θα αποτελέσουν μοχλό μιας πολιτιστικής επανάστασης που θα φέρει την πολιτική σε οργανική σύνδεση με την επιστήμη, την τέχνη, τη φιλοσοφία, τον κόσμο των ιδεών;<br />Στον πυρήνα μιας πολιτιστικής επανάστασης δεν μπορεί παρά να βρίσκονται όσοι την χτίζουν ήδη στο εδώ και τώρα ,όσοι ενσωματώνουν τις αξίες της στην καθημερινή τους σκέψη και δράση.<br /><strong>«Τα πράγματα που ονειρευόμαστε, τείνουν συνειδητά ή ασυνείδητα να εξελίσσονται στα πρότυπα της καθημερινής μας ζωής.»</strong> έλεγε ο Λουίς Μάμφορντ.<br />Αντιστρόφως ,αν τα πρότυπα της καθημερινής μας ζωής ελάχιστη σχέση έχουν με τα όνειρά μας ,τότε όσο επαναστατικά κι αν ηχούν τα λόγια μας ούτε να πείσουν μπορούν ούτε να ξεφύγουν από τα στενά όρια βραχυπρόθεσμων και κοντόφθαλμων διεκδικήσεων.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9018170599641340923-5076464156314321736?l=wwwdionblogspotcom.blogspot.com' alt='' /></div>dionhttp://www.blogger.com/profile/06970743392193617643noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9018170599641340923.post-76680259158550314032009-11-07T16:11:00.000-08:002009-11-07T16:36:41.845-08:00<p><a href="http://1.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/SvYQx0_V3kI/AAAAAAAAAM0/PkEQ2bcdqzs/s1600-h/%CE%95%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B11.png"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 297px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5401523251301441090" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/SvYQx0_V3kI/AAAAAAAAAM0/PkEQ2bcdqzs/s400/%CE%95%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B11.png" /></a><br /><strong>Διδάσκουμε, δυστυχώς, στους γόνους μας την ευπιστία και την προσαρμογή στην κουλτούρα της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης, απαιτώντας να είναι πειθήνιοι και παθητικοί.<br /></strong>Ο εκπαιδευτικός<br />α) <strong>δεν αποστηθίζει πληροφορίες για να τις μεταδώσει στους μαθητές</strong> αλλά λειτουργεί ως πληροφορημένο υποκείμενο που βρίσκεται πρόσωπο με πρόσωπο με άλλα πληροφορημένα υποκείμενα, χωρίς να κάνει διάκριση γνωστικού περιεχομένου από το ιστορικοκοινωνικό πλαίσιο. Καθώς οι επιστήμες δεν είναι ξεκομμένες από τη ζωή δεν περιχαρακώνεται σ’ ένα ιδιαίτερο γνωστικό αντικείμενο.<br />β) <strong>«φωτίζει» και διαλέγεται με τους μαθητές του, εμβαθύνοντας στα ζητήματα εξουσίας</strong>, δε σωπαίνει στην κοινωνική διαμάχη που υπάρχει έξω από το σχολείο. Εκδηλώνει την πολιτική του στάση, δεν παραμένει ουδέτερος: δείχνει σεβασμό στα αντίπαλα επιχειρήματα, τοποθετείται ξεκάθαρα απέναντι τους, παίρνει σαφή θέση σε κοινωνικά θέματα, κάνει ηθικές επιλογές και αντιστέκεται στην απανθρωποίηση της αντικειμενικής πραγματικότητας.<br />γ) δραστηριοποιείται γεμάτος ελπίδα για το μετασχηματισμό του κόσμου <strong>διεκδικώντας ενεργό ρόλο στην κοινωνία.</strong> Συμμετέχει σε κοινωνικοπολιτικούς αγώνες διαφόρων επιπέδων για το μετασχηματισμό της κοινωνίας (συνδικάτα, κινήματα, κ.α.)<br />. δ) <strong>επιτρέπει την ελευθερία που εκδηλώνουν οι μαθητές</strong>. Η συμπεριφορά του διαπνέεται από αλληλεγγύη, ελευθερία, σεβασμό της διαφοράς, ώστε όλοι να κάνουν το ίδιο.<br />ε) <strong>αξιοποιεί τη γνώση και τη ζωντανή εμπειρία της καθημερινότητας των μαθητών και της τοπικής κοινωνίας</strong>, ώστε το σχολείο να γίνει κέντρο της λαϊκής κουλτούρας. Προσεγγίζει τη γνώση με τα κατάλληλα εργαλεία, τεχνικές. Όταν μάθει την κουλτούρα, την κοσμοθεωρία, τους φόβους των μαθητών μιλά απλά, όχι απλοϊκά.<br />στ) Ένα από τα βασικότερα λάθη των εκπαιδευτικών είναι ότι έχουν μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους, με αποτέλεσμα να πληγώνονται από τη συμπεριφορά των μαθητών τους. Δεν παραδέχονται ότι κάποιος μπορεί να τους αμφισβητήσει.<br /><strong>.Η γλώσσα δεν είναι απλά ένα μέσο επιβίωσης των λαϊκών τάξεων, αλλά μέσο αγώνα</strong> απέναντι στις μορφές της πολιτισμικής κυριαρχίας των ελίτ. Το σχολείο δεν αποτελεί μοχλό για την αλλαγή της πραγματικότητας αλλά μπορεί να συμβάλλει προς αυτήν την κατεύθυνση....<br /><strong>.Είναι συχνό λάθος ν’ αξιολογούμε τους μαθητές όχι για να βελτιώσουμε την πρακτική μας, αλλά για να τους τιμωρήσουμε</strong>. Δυστυχώς θέλουν να αξιολογήσουν και το δάσκαλο για να τον τιμωρήσουν κι όχι για να τον εκπαιδεύσουν. Οι δάσκαλοι δείχνουν μια παθητική συμπεριφορά. Εξοικειώνονται με τις οδηγίες των πακέτων διδασκαλίας περιορίζοντας τη δυνατότητα να δημιουργήσουν. Με το να «απαγορεύεται στους δασκάλους να υπάρχουν» διατηρείται στα σχολεία το status quo όσων ονειρεύονται να το διατηρήσουν. </p><p><strong>.Μελετώ σημαίνει ανακαλύπτω</strong>. Αποκτώ μια πιο σαφή κατάκτηση του αντικειμένου. Αυτό απαιτεί τη χρήση εργαλείων, όπως λεξικά, εγκυκλοπαίδειες ,κ.α. Απαραίτητα βέβαια θεωρούνται το διάβασμα και η μελέτη. Αυτό το απαιτητικό καθήκον, που είναι δικαίωμα τόσο του μαθητή όσο και του δασκάλου , προϋποθέτει τη δυνατότητα πρόσβασης σε τέτοιες πηγές. Καθήκον των σχολείων είναι να κάνουν διαθέσιμα αυτά τα μέσα (βιβλιοθήκες, βολικά ωράρια, κ.α.)<br />.Υπάρχει άμεση σχέση ανάμεσα στο επίπεδο του περιεχομένου ενός βιβλίου και των ικανοτήτων του αναγνώστη. Όταν η διαφορά είναι μεγάλη είναι μάταιη και η προσπάθεια κατανόησης. Είναι λάθος να διαχωρίζουμε την ανάγνωση από τη γραφή. Όσα διδάσκουμε και άρα έχουμε μελετήσει, προϋποθέτουν όχι μόνο να διαβάζουμε κείμενα, αλλά να κρατάμε σημειώσεις και παρατηρήσεις για τα βιβλία, συγγράφοντας μικρά κείμενα. <strong>Είναι στενή η σχέση της ανάγνωσης, της γραφής και της σκέψης.</strong> Όποιος δε γράφει δεν μπορεί ποτέ να γράψει, όπως και όποιος δεν κολυμπά δεν μπορεί ποτέ να κολυμπήσει. </p><p>• <strong>Απαραίτητο για τον αγώνα των δασκάλων είναι να μάθουμε για την αξιοπρέπεια και τη σπουδαιότητα της αποστολής μας.</strong> Είναι ανάγκη να είμαστε ικανοί να αγωνιζόμαστε όλο και πιο αποτελεσματικά για τα δικαιώματά μας, να νιώθουμε επαρκείς, να είμαστε σίγουροι για την πολιτική και κοινωνική σκοπιμότητα της αποστολής μας. Ο χαμηλός μισθός δεν εξαρτάται μόνο από την οικονομική κατάσταση του κράτους αλλά κυρίως από την ιεράρχηση και προτεραιότητα των δαπανών και την αντιμετώπιση των δημοσίων εξόδων. Όσο πιο νωρίς η κοινωνία αναγνωρίσει την αναγκαιότητα του επαγγέλματός μας τόσο περισσότερο θα μας υποστηρίξει. Πρέπει να διεκδικήσουμε να έχουμε λόγο ως επαγγελματίες, μέσα από αποτελεσματικά οργανωμένο πολιτικό αγώνα ( συνδικάτα, κόμματα). Αν δεν υπάρχουν χρήματα για έναν τομέα, η αιτία βρίσκεται μονάχα στην πολιτική των δαπανών. Πρέπει το επάγγελμά μας ν’ αντιμετωπιστεί με σεβασμό, ώστε η κοινωνία ν’ αρχίσει να απαιτεί από τους δασκάλους να ασκούν το καθήκον τους αποτελεσματικά. Η κοινωνία δεν μπορεί να μετασχηματιστεί χωρίς την εκπαίδευση.<br />• Ο αυταρχισμός οδηγεί κάποτε σε τακτικές ανυπακοής. Συχνότερα όμως σε απάθεια, υπέρμετρη υπακοή, άκριτη συμμόρφωση, έλλειψη αντίστασης στον αυταρχικό λόγο, στην παραίτηση και το φόβο της ελευθερίας. Ανεκτικότητα, απ’ την άλλη, δε σημαίνει συναίνεση στο μη ανεκτό, στη συγκάλυψη της επιθετικότητας αλλά συνύπαρξη με το διαφορετικό. Προϋποθέτει σεβασμό, πειθαρχία και ηθικές αρχές. Οι μαθητές δε θέλουν κλίμα απειθαρχίας στο σχολείο, είναι όμως απόλυτα αντίθετοι σε κάθε αυθαίρετη απόφαση. Θέλουν μια δημοκρατική σχέση αμοιβαίου σεβασμού. Η έλλειψη πειθαρχίας στην τάξη δυναμώνει το φόβο απέναντι στην ελευθερία. <strong>Ως εκπαιδευτικοί δεν μπορούμε να αποποιηθούμε την ευθύνη για το θεμελιώδες ζήτημα της δημοκρατίας</strong>. Η αναποφασιστικότητα φανερώνει έλλειψη αυτοπεποίθησης, που είναι απαραίτητη για όποιον έχει αναλάβει τη διοίκηση μιας τάξης, ενός ιδρύματος, ενός κράτους. Απαιτεί όμως <strong>επιστημονική κατάρτιση, πολιτική σαφήνεια και ηθική ακεραιότητα.</strong> Και τα δυο είδη λόγου, και το υπερβολικά ελεγχόμενο και απειθάρχητο, συμβάλλουν στη διατήρηση του status quo. Η δημοκρατία απαιτεί αγώνα. Τα δεσμά που μας εμποδίζουν να βιώσουμε τη δημοκρατία δε σπάνε από μια καθωσπρέπει υπομονή, αλλά από το λαό, που είναι κινητοποιημένος, οργανωμένος, συνειδητά κριτικός.<br />.Η επιθυμία είναι βασικότατη, δεν αρκεί όμως.<strong> Απαραίτητο είναι να γνωρίζουμε πώς να θέλουμε.</strong> Αυτό σημαίνει ν’ αγωνιζόμαστε πολιτικά με τακτικές κατάλληλες για τα στρατηγικά μας οράματα. Τα προοδευτικά κόμματα δεν έχουν πολλές επιλογές: ή θα αναδημιουργήσουν τον εαυτό τους μέσα από το ριζοσπαστισμό των ονείρων τους ή θα αφανιστούν.</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9018170599641340923-7668025915855031403?l=wwwdionblogspotcom.blogspot.com' alt='' /></div>dionhttp://www.blogger.com/profile/06970743392193617643noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9018170599641340923.post-18260898922316505052009-10-18T02:22:00.000-07:002009-10-18T03:34:47.378-07:00<span style="color:#000066;"></span><a href="http://3.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/StriCaoxcvI/AAAAAAAAAME/bKlM4FfmShM/s1600-h/%CE%95%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B14.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5393872034867540722" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/StriCaoxcvI/AAAAAAAAAME/bKlM4FfmShM/s320/%CE%95%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B14.jpg" /></a><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/StriB_5XBvI/AAAAAAAAAL8/Fa3tE9MimYg/s1600-h/%CE%95%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B12.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5393872027689354994" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/StriB_5XBvI/AAAAAAAAAL8/Fa3tE9MimYg/s320/%CE%95%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B12.jpg" /></a><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/StriBTkj4mI/AAAAAAAAAL0/IxJR10aHhzA/s1600-h/%CE%95%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B13.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 214px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5393872015790957154" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/StriBTkj4mI/AAAAAAAAAL0/IxJR10aHhzA/s320/%CE%95%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B13.jpg" /></a><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/StriBGyTw9I/AAAAAAAAALs/BbTYSdEWiNM/s1600-h/%CE%95%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B11.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5393872012358960082" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/StriBGyTw9I/AAAAAAAAALs/BbTYSdEWiNM/s320/%CE%95%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B11.jpg" /></a><br /><div></div><div></div><div align="left"><span style="color:#000066;"> <em>Ποια είναι η διαφορά του ταξιδιώτη και του τουρίστα; Ο τουρίστας πηγαίνει σε ένα μέρος και σκέφτεται την επιστροφή του, ο ταξιδιώτης αναχωρεί και δεν ξέρει εάν και πότε θα επιστρέψει (Απόσπασμα από το “Τσάι στην Σαχάρα” του Πωλ Μπόουλς)<br /><strong> Η ψυχή του ταξιδιού είναι η ελευθερία, η απόλυτη ελευθερία να σκέφτεσαι, να αισθάνεσαι και να κάνεις ό,τι θέλεις .Γουίλλιαμ Χάζλιτ (1778-1830)<br /></strong> Να μιλάς ανέμελα για το λουλούδι της ίριδας: χαρά του ξένοιαστου ταξιδιού.Χαϊκού<br /> <strong>Ταξιδιώτης χωρίς παρατηρητικότητα είναι πουλί χωρίς φτερά .Γ.Σάνδη<br /></strong> Ο σοφός περιηγείται, ο ανόητος περιπλανάται<br /> <strong>Καλό είναι να έχουμε ένα σκοπό στο ταξίδι μας και προς αυτόν να ταξιδεύουμε. Αλλά το ταξίδι είναι αυτό που μετράει, τελικά .Ursula K. Le Guin<br /></strong> Κάνε ταξίδια. Τόλμησέ τα! Δεν υπάρχει τίποτ’ άλλο .Τέννεσι Ουίλιαμς<br /> <strong>Μόνο όσοι διακινδυνεύουν να πάνε πολύ μακριά, μπορούν να μάθουν πόσο μακριά μπορεί κανείς να πάει .Τ.Σ. Έλιοτ<br /></strong> Διαβάζω θα πει ταξιδεύω. Όποιος περιφρονεί το διάβασμα, περιφρονεί τα ταξίδια .Κωστής Παλαμάς<br /> <strong>Ένα ταξίδι χιλίων χιλιομέτρων αρχίζει μ’ ένα βήμα. Κομφούκιος<br /></strong> Η χαρά του να ταξιδεύεις βρίσκεται περισσότερο στην αναπόληση και λιγότερο στο παρόν, στη στιγμή που ταξιδεύεις .Γκόρις Καρλ Χάυζμανς (1848-1907)<br /> <strong>Κάθομαι στο σπίτι μου, ήσυχα, δίχως να κουνάω χέρια ή πόδια, κι όμως ταξιδεύω σ’ όλες τις θάλασσες, από τη μια χώρα κι από την άλλη .Ρίτσαρντ Μπάρτον (1861-1940)<br /></strong> Ο άνθρωπος που φεύγει μόνος, μπορεί να ταξιδέψει σήμερα. Εκείνος, όμως, που ταξιδεύει με κάποιον άλλον, πρέπει να περιμένει μέχρις ότου ετοιμαστεί ο άλλος .Χένρυ Ντέηβιντ Θόρροου (1817-1862)<br /> <strong>Ο ουσιαστικός σκοπός ενός ταξιδιού δεν είναι να πας σε μια ξένη χώρα, είναι να δεις επιτέλους τη δική σου χώρα σαν να ήταν ξένη. Gilbert K. Chesteron (άγγλος δημοσιογράφος, 1874-1936)<br /></strong> Ο ταξιδιώτης είναι πάντα αυτό που έχει περισσότερη αξία σε ένα ταξίδι. Andre Suares (γάλλος λογοτέχνης, 1868-1948)<br /> <strong>Όπως κάθε τι που αξίζει στη ζωή, ένα ωραίο ταξίδι είναι έργο τέχνης, είναι δημιουργία. Andre Suares (γάλλος λογοτέχνης, 1868-1948)<br /></strong> Πρόκειται να κάνω το τελευταίο ταξίδι μου – ένα πήδημα στο σκοτάδι. Τόμας Χομπς (τα τελευταία λόγια του Τόμας Χομπς, 1588-1679)<br /> <strong>Σήκω παιδί μου. Όταν θα τελειώσει αυτό το ταξίδι, θα έχεις όλον τον καιρό να κοιμηθείς. Άλφρεντ Χάουζμαν (1859-1936)<br /></strong> Στο κάθε ταξίδι ξέρω καλά τι θέλω ν’ αφήσω πίσω μου, αλλά όχι τι θέλω να βρω. Michel De Montaigne (γάλλος φιλόσοφος, 1533-1592)<br /> <strong>Τα ταξίδια καταστρέφουν τις προλήψεις .Μαρτέν<br /></strong> Τα ταξίδια χρησιμεύουν για να ρυθμίζεται η φαντασία από την πραγματικότητα και, αντί να προσπαθείς να σκέφτεσαι πώς είναι τα πράγματα, να τα βλέπεις όπως είναι. Σάμιουελ Τζόνσον(1709-1784)<br /> <strong>Τα ταξίδια, για τους νεότερους αποτελούν μέρος της μόρφωσης. Για τους μεγαλύτερους μέρος της πείρας. Φράνσις Μπέικον (1651-1726;)<br /></strong> Τα ωραιότερα μέρη της γης είναι πάντα αυτά που δεν είδες. Ασημάκης Πανσέληνος<br /> <strong>Το να ταξιδεύεις είναι σαν να μιλάς με ανθρώπους από άλλους αιώνες .Rene Descartes (γάλλος μαθηματικός, 1596-1650)<br /></strong> Το ταξίδι είναι κάτι σαν πόρτα από όπου βγαίνεις από την πραγματικότητα για να μπεις σε ένα χώρο ανεξερεύνητο που μοιάζει με όνειρο. Guy De Maupassant (γάλλος συγγραφέας, 1850-1893)<br /> <strong>«Σαν βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη, να εύχεσαι να’ναι μακρύς ο δρόμος (…) Πάντα στο νου σου να΄χεις την Ιθάκη. Το φτάσιμο εκεί είναι ο προορισμός σου (…) Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξίδι (..) Ήδη θα το κατάλαβες οι Ιθάκες τι σημαίνουν». Κ. Καβάφης (Ιθάκη)<br /></strong> «Το πιο μακρύ ταξίδι μου εσύ…» [Σύγχρονο τραγούδι] </em></span></div></div></div></div><br /><object width="320" height="266" class="BLOG_video_class" id="BLOG_video-f84bcb54c3caa990" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/get_player"><param name="bgcolor" value="#FFFFFF"><param name="allowfullscreen" value="true"><param name="flashvars" value="flvurl=http://v14.nonxt6.googlevideo.com/videoplayback?id%3Df84bcb54c3caa990%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1331191413%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D7740321DEA60B6326D1B91F5C45A20072250E6E0.7ECA517C5C6739F31F7579D7F2F72E77251BDE83%26key%3Dck1&amp;iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3Df84bcb54c3caa990%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DQLCAfdysCMmE_GIn08Ds_S1Uru8&amp;autoplay=0&amp;ps=blogger"><embed src="http://www.youtube.com/get_player" type="application/x-shockwave-flash"width="320" height="266" bgcolor="#FFFFFF"flashvars="flvurl=http://v14.nonxt6.googlevideo.com/videoplayback?id%3Df84bcb54c3caa990%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1331191413%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D7740321DEA60B6326D1B91F5C45A20072250E6E0.7ECA517C5C6739F31F7579D7F2F72E77251BDE83%26key%3Dck1&iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3Df84bcb54c3caa990%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DQLCAfdysCMmE_GIn08Ds_S1Uru8&autoplay=0&ps=blogger"allowFullScreen="true" /></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9018170599641340923-1826089892231650505?l=wwwdionblogspotcom.blogspot.com' alt='' /></div>dionhttp://www.blogger.com/profile/06970743392193617643noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9018170599641340923.post-90411334811674585482009-07-07T03:32:00.000-07:002009-07-07T03:37:55.995-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/SlMlbXBrjrI/AAAAAAAAALM/BHcge1xtCGM/s1600-h/ojoazul.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5355665533841411762" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/SlMlbXBrjrI/AAAAAAAAALM/BHcge1xtCGM/s400/ojoazul.jpg" border="0" /></a><br /><div align="center">Μια πόρτα κλείνει πίσω της τη σιωπή<br />Δυο μάτια ανοίγουν στο φως<br />ρίγος δοξαστικό διατρέχει το σώμα της μέρας<br />ωωω<br />το φτερούγισμα στις άκρες του ορίζοντα<br />Το ράμφος που σχίζει το κόκκινο<br />που χάνεται στον παφλασμό του γαλάζιου<br />ωωω<br />το σφύριγμα τ’ ανέμου στις ψαρόβαρκες<br />το τελευταίο σπαρτάρισμα του ψαριού στα δίχτυα<br />ο πρώτος στίχος του «ε για μόλα, ε για λέσα»<br />τα λάμδα και το μι που τα πνιξε η ριπή<br />τα οα και τα εα που γίναν όλα<br />ωωω<br />το πυρωμένο κίτρινο των χωραφιών του Βαν Γκογκ<br />βαθιές υποκλίσεις δρεπανιών και σωμάτων στο μεγαλείο του ήλιου<br />και τολμηρές ανατάσεις με το χέρι αντήλιο<br />και το βλέμμα<br />βέλος<br />στην καρδιά του φωτός<br />που επιστρέφει στον πυρήνα<br />στην πληγή<br />στην πηγή του<br />ωωω<br />του αναστεναγμού<br />που πάλλεται<br />στις μαβιές ανταύγειες του δειλινού<br />στις αυλές που ανασαίνουν<br />στο ρυθμό του δυόσμου, του γιασεμιού<br />στις καρδιές-τεντωμένες χορδές στη χαρά<br />στο χορό<br />στη γιορτή…<br />πριν χαθούν στη σιωπή<br /><br /><em>Καλό καλοκαίρι σε όλους/ες</em></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9018170599641340923-9041133481167458548?l=wwwdionblogspotcom.blogspot.com' alt='' /></div>dionhttp://www.blogger.com/profile/06970743392193617643noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9018170599641340923.post-85847951929846480762009-06-24T06:02:00.000-07:002009-06-24T06:12:16.935-07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/SkIlzNwCODI/AAAAAAAAAK8/tHG_hymVYC0/s1600-h/Picture0001.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5350880869064259634" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 259px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/SkIlzNwCODI/AAAAAAAAAK8/tHG_hymVYC0/s400/Picture0001.jpg" border="0" /></a><br /><div>Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ μεγάλα κ΄ υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη. ( Κ. Π. Καβάφης ) </div><br /><div>Η νεύρωση του ενός, η οποία πηγάζει από την έλλειψη κοινωνικού ενδιαφέροντος, εκφράζεται και αντικατοπτρίζεται στον κοινωνικοπολιτικό αλλά και πολιτισμικό εκμαυλισμό τον οποίο βιώνουμε αυτήν ακριβώς τη στιγμή σε όλο του το μεγαλείο. Ο άνθρωπος υποφέρει και άρα υποφέρει η κοινωνία. Υποφέρει γιατί καμία οικογένεια και κανένα σύστημα δεν του έμαθε την αξία του να μοιράζεται ισότιμα με τους ανθρώπους γύρω του, παρά μόνο του δίδαξε πώς να παράγει με σκοπό το προσωπικό κέρδος. Το πρώτο πράγμα που του έμαθε στη ζωή του, εντάσσοντάς τον σε ένα ατομικιστικό σύστημα παιδείας, είναι πώς να παράγει και όχι πώς να προσφέρει. Τον δίδαξαν να εργάζεται μόνος. Τον δίδαξαν να λαμβάνει όφελος από την εργασία του αποκλειστικά ο ίδιος και όχι να εργάζεται ομαδικά, για να προσφέρει στους υπόλοιπους. Τον έκαναν μονήρη. Του είπαν πολύ συγκεκριμένα, πως ο κόπος του μετράται σε νούμερα και πως το υψηλότερο νούμερο είναι αυτό που κερδίζει και συνεπώς είναι αυτό που "νικάει" το χαμηλότερο νούμερο. Ο άνθρωπος με το υψηλότερο νούμερο είναι αυτός που η οικογένεια, το σύστημα και η κοινωνία θέλουν και αποδέχονται, μα για τον άνθρωπο με χαμηλότερο νούμερο αυτοί οι τρεις θα έχουν πάντα μια γκριμάτσα δυσαρέσκειας.</div><br /><div>Ο Άνθρωπος-Νούμερο λοιπόν, πολύ νωρίς στη ζωή του άρχισε να κοιτάζει τον διπλανό Άνθρωπο-Νούμερο. ΟΧΙ όμως με έγνοια, σεβασμό και ενδιαφέρον, ΟΧΙ με την ανάγκη να συν-αγωνισθεί με αυτόν, ΟΧΙ με την ανάγκη να μοιραστεί μαζί του τα μοναδικά χαρακτηριστικά που τον ολοκληρώνουν από την στιγμή ακριβώς που γεννήθηκε, με σκοπό να ενοποιηθεί και να εξελιχθεί μαζί με τον άλλο άνθρωπο ραγδαία. Τον κοίταξε με μια τρομαχτική ανάγκη να τον ανταγωνισθεί, με μια τρομαχτική ανάγκη να τον νικήσει, να είναι μεγαλύτερο νούμερο απ΄ αυτόν, γιατί το μεγαλύτερο νούμερο και μόνο αυτό, θα επιβιώσει και θα ευημερήσει στην κοινωνία. Για τον Άνθρωπο-Νούμερο πλέον τα πάντα στη ζωή του μπήκαν σε σύγκριση με τον άλλον Άνθρωπο-Νούμερο και σ΄ αυτή τη σύγκριση θα έπρεπε με οποιονδήποτε τρόπο να βγει νικητής πρώτος, καλύτερος. Διαφορετικά, τον περίμεναν μεγάλα δεινά: μη αποδοχή και διαφορετική αντιμετώπιση-όλοι θα τον κοίταζαν αλλιώς, σαν κατώτερο. </div><br /><div>Ο Άνθρωπος-Νούμερο λοιπόν, έχασε την πρώτη του ιδιότητα, αυτή του ανθρώπου δηλαδή, και έγινε ΜΟΝΟ νούμερο. Το ύψος του έπρεπε να είναι μεγαλύτερο από το ύψος του άλλου, το πουλί του έπρεπε να είναι μεγαλύτερο από το πουλί του άλλου, το στήθος του έπρεπε να είναι μεγαλύτερο από το στήθος του άλλου, έπρεπε να βγάζει πιο πολλά λεφτά από τον άλλον και για να φαίνεται αυτό, έπρεπε να έχει μεγαλύτερο αυτοκίνητο και πιο ακριβό από τον άλλο, μεγαλύτερο και πιο ακριβό σπίτι από τον άλλο, να τρώει πιο ακριβό φαγητό από τον άλλο, να πίνει πιο ακριβό ποτό από τον άλλο, τα ρούχα που φοράει να είναι πιο ακριβά από του άλλου. Από τα μάτια του τότε, χάθηκε η αγάπη προς τον άλλον και σκοτάδι βαθύ πήρε τη θέση της. Η καρδιά του χτύπησε πιο γρήγορα, το στομάχι του σφίχτηκε, αδρεναλίνη έπνιξε το σώμα του και τα νεύρα του τέντωσαν. Ήταν έτοιμος να επιτεθεί. Να επιτεθεί σε οτιδήποτε ένιωθε ως απειλή. Απειλή για την ευημερία που τού είχαν τάξει ΑΥΤΟΙ. Και επιτέθηκε. </div><div>Εξουσίασε, κυριάρχησε, υποδούλωσε ένα άλλο νούμερο. Αλλά μπροστά του είχε έναν άνθρωπο. Τότε ΑΥΤΟΙ τον δέχτηκαν, τον βράβευσαν και του πρόσφεραν την ευημερία που του είχαν τάξει. Πλέον ήταν σκλάβος τους. ΑΥΤΟΙ ήταν ο παρατηρητής του και ΑΥΤΟΙ όριζαν τις ανάγκες και τις επιθυμίες του. Μεγάλα νούμερα στα πάντα στη ζωή του, πολλά λεφτά για να μπορεί να κατέχει πολλά υλικά αγαθά, με αυτά θα μπορούσε να κατέχει συντρόφους-νούμερα, εξίσου νούμερα με αυτόν. Το σώμα του, το οποίο ήταν και το μόνο που τού είχε απομείνει, έπρεπε να αλλάξει σύμφωνα με ΑΥΤΟΥΣ. Την μεγάλη του μύτη, που για κάποιο λόγο γεννήθηκε με αυτή, έπρεπε να την ΚΟΨΕΙ, για να γίνει μικρότερη. Το μικρό του στήθος και τον ποπό του τον μικρό, που για κάποιο λόγο γεννήθηκε με αυτά, έπρεπε να τα ΣΚΙΣΕΙ και να τους βάλει μέσα πλαστικό, για να γίνουν μεγαλύτερα. Στα στραβά του δόντια, που για κάποιο λόγο γεννήθηκε με αυτά, έπρεπε να βάλει σίδερα και να τα πιέσει, για να γίνουν ίσια. Τα γηρατειά και η φθορά, έπρεπε πάση θυσία να καλυφθούν, κόβοντας και ράβοντας. Σε τίποτα από αυτά όμως δεν έβρισκε χαρά. Το μόνο αίσθημα που βίωνε ήταν αυτό της θλίψης, αλλά έπρεπε να συνεχίσει. Για να νιώσει χαρά, ΑΥΤΟΙ του έδωσαν φάρμακα. Για να συνεχίσει, ΑΥΤΟΙ του έδωσαν ναρκωτικά κάθε λογής. Τα ίδια έδωσαν και στους άλλους, στους κατώτερους, στους υποταγμένους, στους αδικημένους, για να συνεχίσουν να είναι δούλοι και να μην εξεγερθούν ποτέ. Και κάποιοι συνέχισαν. ΚΑΠΟΙΟΙ άλλοι όμως κατάλαβαν. Κατάλαβαν ότι δεν είναι νούμερα αλλά άνθρωποι. ΚΑΠΟΙΟΙ και από τις δύο μεριές, κατάλαβαν ότι μοιράζονται τον ίδιο πόνο, την ίδια εξαθλίωση, το ίδιο αίσθημα θλίψης. Μια τεράστια θλίψη απόρροια της σκλαβιάς, της υπακοής στους νόμους ΑΥΤΩΝ. </div><div>Τότε οι ΚΑΠΟΙΟΙ κοίταξαν ΑΥΤΟΥΣ. Από τα μάτια τους το σκοτάδι χάθηκε και οργή πήρε τη θέση του. Η καρδιά τους χτύπησε πιο δυνατά, το στομάχι τους σφίχτηκε, η αδρεναλίνη έπνιξε το σώμα τους, τα νεύρα τους τέντωσαν. Ήταν έτοιμοι να επιτεθούν. Και επιτέθηκαν. Έλιωσαν στο τσιμέντο τα φάρμακα της "χαράς", έλιωσαν στο τσιμέντο τις ιδιότητές τους και για πρώτη φορά ενώθηκαν. Βίαια ξέσπασαν πάνω σε ΑΥΤΟΥΣ και τον εκμαυλισμένο κόσμο τους, πάνω σε ΑΥΤΟΥΣ που συνέχιζαν. Που συνέχιζαν να γεννάνε τέρατα μέσα από την "κανονικότητα" του κόσμου αυτού. Ξέσπασαν βίαια και πάνω στο στρατό που τους προστάτευε. Σε έναν στρατό, όπως όλοι οι στρατοί απ΄ την αρχή αυτού του κόσμου, ξεβράκωτο και θλιβερό. Τότε κάποιοι ρώτησαν, αν άλλαξε κάτι. ΟΤΑΝ ΤΑ ΝΟΥΜΕΡΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ, ΠΟΙΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΝΑΡΩΤΙΕΤΑΙ. Ο άνθρωπος χωρίς ιδιότητες. </div><br /><div>Κείμενο του Νικόλα Αγγέλη </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9018170599641340923-8584795192984648076?l=wwwdionblogspotcom.blogspot.com' alt='' /></div>dionhttp://www.blogger.com/profile/06970743392193617643noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9018170599641340923.post-60396759527651042402009-05-13T23:01:00.000-07:002009-05-13T23:18:02.339-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/Sgu3VKlbAQI/AAAAAAAAAKs/zZqF3HRgrJE/s1600-h/karekle2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5335559757796933890" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 238px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/Sgu3VKlbAQI/AAAAAAAAAKs/zZqF3HRgrJE/s400/karekle2.jpg" border="0" /></a><br /><div>Αγαπητοί συνάδελφοι, </div><div>θα ήθελα να θίξω και εγώ το θέμα των Πανελλαδικών εξετάσεων καλώντας σας σε μιαν άλλη …αγρυπνία κατά τι διαφορετική από το «ελληνορθόδοξον» κάλεσμα. Συνειδητοποιώ ότι κάθε χρόνο συρόμαστε σε μια άκρως ταπεινωτική διαδικασία ,αυτήν της συμμετοχής στις ΠΕ, απέναντι στην οποία προσωπικά νιώθω εντελώς μόνη και ανοχύρωτη.<br />Ποια είναι η αντίδρασή μας πρώτα απ’ όλα απέναντι σε αυτό που επί της ουσίας αποτελούν οι εξετάσεις για εκπαιδευτικούς και μαθητές; Αποτελούν ή όχι το βαρίδι που τραβά προς τα κάτω οποιαδήποτε δημιουργική και ευφάνταστη προσπάθεια ξεπηδά ή θα μπορούσε να ξεπηδήσει στο Λύκειο; Αποτελούν ή όχι τον εφιάλτη των μαθητών και το σημείο αναφοράς πολλών καθηγητών ήδη από το Γυμνάσιο; Αποτελούν σε τελευταία ανάλυση ή όχι το «κέντρο» της εκπαιδευτικής διαδικασίας και το μεγαλύτερο μύθο γύρω από τον οποίο κινείται η ίδια η κοινωνία μας; Μιλώ για το μύθο της δήθεν αντικειμενικής επιλογής και αξιοκρατίας που αναπαράγει ένα εκπαιδευτικό τοπίο άνυδρο, απάνθρωπο , βαθύτατα ανταγωνιστικό. Σε ένα τέτοιο τοπίο εκφυλίζονται χρόνο με το χρόνο οι πιο αξιόλογες παιδαγωγικά και μορφωτικά προσπάθειες που στόχο έχουν να αφουγκραστούν τις πραγματικές ανάγκες των μαθητών μας. Αξιόλογα προγράμματα που εξελίχτηκαν με κόπο στη διάρκεια της χρονιάς θα παρουσιαστούν βιαστικά και πρόχειρα ή θα αποσιωπηθούν εντελώς γιατί από τις 12 Μαΐου κι έπειτα μπρος στην «ιερότητα» των εξετάσεων κάθε τι άλλο φαντάζει πάρεργο. Αντί το διάστημα από τα μέσα Μαΐου ως τα τέλη Ιουνίου να είναι η πιο παραγωγική και «χαλαρή» περίοδος για εκπαιδευτικούς και μαθητές με παρουσίαση προγραμμάτων ,σχεδιασμό άλλων για την επόμενη χρονιά ,εκπαιδευτικές επισκέψεις, διάλογο και αξιολόγηση της δουλειάς μας μέσα στους συλλόγους και πάνω απ’ όλα χρόνος για την επιμόρφωσή μας ,καταντά να είναι για όλους μας ένα πικρό ποτήρι που «πρέπει» να το πιούμε ή να το αντιπαρέλθουμε ανάλογα με την ατομική λύση που θα εφεύρει ο καθένας από εμάς. Η αποθέωση του διοικητικού αυταρχισμού και των μεταξύ μας διακρίσεων συντελείται βέβαια με τον ορισμό των επιτηρητών ,βαθμολογητών, υπευθύνων στα εξεταστικά κέντρα κ.λ.π. Οι «ημέτεροι» στις καλές θέσεις , τα υπόλοιπα πιόνια στην αγγαρεία. Αν νιώθεις δυσαρεστημένος από τη θέση στην οποία «βρέθηκες», σου επιτρέπονται οι παρακάτω ελκυστικές και βαθύτατα αξιοπρεπείς λύσεις:<br />-Σκάσε και κολύμπα, ούτως ή άλλως «στου κουφού την πόρτα, όσο θέλεις βρόντα»<br />-Παρακάλεσε προϊσταμένους και προέδρους εξεταστικών κέντρων για ένταξη στην τάξη των προνομιούχων ή για απαλλαγή και στην ανάγκη φέρε και κάποιο «δικαιολογητικό» για την περίσταση.<br />-Οργίσου, χτύπα το χέρι στο τραπέζι, ποιος ξέρει ο τσαμπουκάς φέρνει κάποιες φορές το ποθητό αποτέλεσμα (ιδιαίτερα , αν είσαι άντρας και χειροδύναμος)<br />-Απείλησε ,επικαλέσου την ΟΛΜΕ, την ΕΛΜΕ, τον …ΟΗΕ, κάποιον τελοσπάντων οργανισμό που να σε ξεπερνά σε μέγεθος, για να έχεις την ψευδαίσθηση ότι δεν είσαι μόνος κι ανοχύρωτος.<br />Δυστυχώς τα σενάρια αυτά δεν αποτελούν δημιουργήματα της νοσηρής μου φαντασίας. Επαναλαμβάνονται κάθε χρόνο μπροστά στα μάτια μας ,με τη συνενοχή μας κι αν θέλουμε να ξεφύγουμε από τη μοίρα του γονυπετούς …αγρυπνούντος και προσευχόμενου για την καλή του τύχη, θα πρότεινα να αποφασίσουμε κάποτε να αντικρίσουμε κατάματα τη γελοιότητα και τον παραλογισμό του θεάματος στο οποίο παίρνουμε μέρος, αντιδρώντας με την υπευθυνότητα και την αξιοπρέπεια που οφείλουμε στον εαυτό μας ως άτομα και ως δάσκαλοι. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9018170599641340923-6039675952765104240?l=wwwdionblogspotcom.blogspot.com' alt='' /></div>dionhttp://www.blogger.com/profile/06970743392193617643noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9018170599641340923.post-81891432024834623642009-03-30T08:15:00.000-07:002009-03-30T08:18:48.981-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/SdDivweE4fI/AAAAAAAAAKk/npUtXhAgGoE/s1600-h/01.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5319000470017335794" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 338px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/SdDivweE4fI/AAAAAAAAAKk/npUtXhAgGoE/s400/01.jpg" border="0" /></a><br /><div>Αγγελτήριο... ... θανάτου ενός μισθωτού, όπως το διέσωσε ο δημοσιογράφος Ζαν-Πιερ Μαρτέν.</div><br /><div>... Πρόκειται να πεθάνω. Δεν θα δυσκολευτείτε να εξηγήσετε τη χειρονομία μου. Κρίση οικονομική, κρίση κοινωνική, ένας υπάλληλος φυτεύει μια σφαίρα στο κεφάλι του. Αν αυτή η εξήγηση δεν συνάδει με την επικοινωνιακή πολιτική της εταιρείας, ένας γιατρός θα μπορέσει να μου διαγνώσει κατάθλιψη ή κάποια άλλη ανίατη αρρώστια. Και η υπόθεση θα κλείσει με καθαρή συνείδηση. Δεν πρόκειται να τινάξω τα μυαλά μου πάνω στο γραφείο σας, κύριε διευθυντά. Θα αποφύγετε το σκάνδαλο, επειδή δεν θέλω να επιβαρύνω τον υπάλληλο που κάθε μέρα καθαρίζει το γραφείο σας. Δεν είμαι θύμα της κρίσης. Ο θάνατός μου δεν είναι μια καταγγελία των συνεπειών του κυνισμού σας. Είναι απλώς μια αναπόφευκτη κατάληξη. Γιατί μέσα μου είμαι ήδη πεθαμένος. Είμαι πεθαμένος από την εξάντληση όλα αυτά τα χρόνια που πάλευα να επιζήσω στον ζωολογικό σας κήπο, εκεί όπου βασιλεύει η καχυποψία, ο ανταγωνισμός και η αυθαιρεσία. Μου είναι... ... δύσκολο να καθορίσω με ακρίβεια την ημερομηνία του θανάτου μου. Το βέβαιο είναι πως επήλθε ύστερα από διαδοχικά πλήγματα. Θυμάμαι που είχα ενοχληθεί από τις απεργίες. Θυμάμαι που είχα πει πως δεν είναι σωστό να δίνει το κράτος επιδόματα. Θυμάμαι που ζητούσα να καταργηθεί το Δημόσιο. Θυμάμαι που ψήφισα το κυβερνητικό κόμμα. Όμως ήμουν ήδη από τότε πεθαμένος.<br />Την περασμένη εβδομάδα συνάντησα μέσα στο μετρό το πτώμα μου. Ήταν χαμένο στις σκέψεις μου: "Το σχέδιο διάσωσης είναι μια ευχάριστη είδηση. Ενάμισι τρισεκατομμύριο ευρώ θα τονώσει τις διατραπεζικές συναλλαγές. Πρέπει να σωθεί το σύστημα". Ήταν η στιγμή που η ματιά μου διασταυρώθηκε με τη ματιά της καθαρίστριας. Και κατάλαβα πως ήμουν πια πεθαμένος.<br />"<strong>Να καταστρέψεις έναν άνθρωπο είναι σχεδόν το ίδιο δύσκολο όσο και να τον δημιουργήσει</strong>ς", έγραφε ο Πρίμο Λέβι στο βιβλίο "Αν αυτό είναι ο άνθρωπος": <strong>"Δεν είναι ούτε εύκολο ούτε γρήγορο. Μα φτάσαμε σε αυτό. Στεκόμαστε μπροστά σας υποτακτικοί, δεν έχετε τίποτα πια να φοβηθείτε: ούτε πράξεις εξέγερσης ούτε λόγια αμφισβήτησης ούτε καν μια επικριτική ματιά".</strong> Μας κάνατε κτήνη. Ανήμπορους να σκεφτούμε, ανήμπορους να ξεσηκωθούμε. Ωστόσο μην κοιμόσαστε ήσυχος, γιατί πάντα θα υπάρχουν εξαιρετικές περιπτώσεις. Πάντα.<br />Γιατί έγραφε... ... ο Πρίμο Λέβι: "Ο λόγος ακριβώς που δεν πρέπει να γίνουμε κτήνη, είναι επειδή το στρατόπεδο συγκέντρωσης είναι μια τερατώδης μηχανή που κατασκευάζει κτήνη. Κι επειδή ακόμη κι εκεί μέσα μπορεί κανείς να επιζήσει, <strong>είναι χρέος μας να θέλουμε να επιζήσουμε, να μαρτυρήσουμε, να αφηγηθούμε</strong>. Και για να επιζήσουμε είναι σημαντικό να διασώσουμε τουλάχιστον τον σκελετό, το πλαίσιο, το καλούπι του πολιτισμού. Είμαστε δούλοι, σίγουρα, χωρίς κανένα δικαίωμα, πρόχειροι σε όλες τις ταπεινώσεις, καταδικασμένοι σε έναν σχεδόν βέβαιο θάνατο, αλλά <strong>μας απομένει ακόμη κατιτί που έχουμε χρέος να το υπερασπιστούμε με θέρμη, γιατί αυτό είναι το τελευταίο: η άρνηση να δώσουμε τη συγκατάθεσή μας"».</strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9018170599641340923-8189143202483462364?l=wwwdionblogspotcom.blogspot.com' alt='' /></div>dionhttp://www.blogger.com/profile/06970743392193617643noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9018170599641340923.post-75900686919667408642009-02-16T13:52:00.000-08:002009-02-16T14:08:12.268-08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/SZnjhgChQmI/AAAAAAAAAKU/dbIzqY3c3bQ/s1600-h/image004.gif"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5303520200881160802" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 315px; CURSOR: hand; HEIGHT: 105px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/SZnjhgChQmI/AAAAAAAAAKU/dbIzqY3c3bQ/s400/image004.gif" border="0" /></a><br /><div><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/SZnh7jF2OtI/AAAAAAAAAKE/TMOizpR7z1A/s1600-h/afisa.bmp"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5303518449353767634" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 257px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/SZnh7jF2OtI/AAAAAAAAAKE/TMOizpR7z1A/s400/afisa.bmp" border="0" /></a> Το Γραφείο Αχαΐας του Πανελλήνιου Δικτύου για το Θέατρο στην Εκπαίδευση διοργανώνει στην Πάτρα επιμορφωτικό σεμινάριο θεατρικής παιδείας διάρκειας 45 διδακτικών ωρών με θέμα:<br /><p align="center"><strong><span style="font-size:180%;color:#cc0000;">«Από το κείμενο στο δρώμενο»<br /></span></strong>Πάτρα, 7 – 22 Μαρτίου 2009<br />Παμμικρασιατικός Σύνδεσμος Πατρών, Φωκαίας 26,Πλατεία Ελευθερίας, Πάτρα<br /><br />Στο σεμινάριο θα ασχοληθούμε με τη δραματοποίηση λογοτεχνικών κειμένων από σχολικά βιβλία, καθώς και με τη δραματοποίηση επιλεγμένων κειμένων ενός συγγραφέα.<br />Σκοπός του σεμιναρίου είναι η εξοικείωση των συμμετεχόντων με τεχνικές που αναδεικνύουν τη θεατρικότητα του λογοτεχνικού κειμένου και η διερεύνηση των δρόμων μέσα από τους οποίους το κείμενο αποκτά θεατρική μορφή.<br />Απευθύνεται σε εκπαιδευτικούς όλων των βαθμίδων και ειδικοτήτων, θεατρολόγους, ηθοποιούς και εμψυχωτές θεατρικών ομάδων που εργάζονται σε σχολεία.<br />Το σεμινάριο θα δώσει την ευκαιρία στους συμμετέχοντες να προσεγγίσουν το λογοτεχνικό κείμενο μέσα από ποικίλες θεατρικές τεχνικές, μέσα από τη συνεργασία τους με τρεις εμψυχωτές: τον <strong>Martin Scharnhorst</strong>, σκηνοθέτη θεάτρου, <strong>την Κλειώ Φανουράκη,</strong> θεατρολόγο, θεατροπαιδαγωγό, διδάσκουσα στο τμήμα Θεατρικών Σπουδών Πανεπιστημίου Πατρών και την <strong>Τζωρτζίνα Κακουδάκη</strong>, δραματουργό, ηθοποιό.<br /><br /><strong><span style="color:#cc0000;">Ωρολόγιο Πρόγραμμα</span></strong><br />Σάββατο 7/3/2009<br />09.45-10.00<br />Προσέλευση-εγγραφές<br />Σάββατο 7/3/2009 (M. Scharnhorst)<br />Κυριακή 8/3/2009 (M. Scharnhorst)<br />10.00-13.30<br />Εργαστήριο<br />13.30-14.30<br />Μεσημεριανή διακοπή<br />14.30-17.00<br />Εργαστήριο<br />Σάββατο 14/3/2009 (Κ. Φανουράκη)<br />Κυριακή 15/3/2009 (Κ.Φανουράκη)<br />10.00-13.30<br />Εργαστήριο<br />13.30-14.30<br />Μεσημεριανή διακοπή<br />14.30-17.00<br />Εργαστήριο<br />Σάββατο 21 /3/2009 (Τ. Κακουδάκη)<br />Κυριακή 22/3/2009 (Τ. Κακουδάκη)<br />10.00-13.30<br />Εργαστήριο<br />13.30-14.30<br />Μεσημεριανή διακοπή<br />14.30-17.00<br />Εργαστήριο<br />Σύντομη ενημέρωση, παραλαβή βεβαιώσεων, λήξη<br />*Ένα τέταρτο πριν από την έναρξη των πρωινών και απογευματινών εργαστηρίων θα προσφέρεται καφές.<br /><br />Χώρος: Παμμικρασιατικός Σύνδεσμος Πατρών, Φωκαίας 26, Πλατεία Ελευθερίας, Πάτρα<br /><br /><strong><span style="color:#cc0000;">ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ:</span><br /></strong>Διονυσία Ασπρογέρακα, συντονίστρια γραφείου Αχαΐας Πανελλήνιου Δικτύου για το Θέατρο στην Εκπαίδευση<br />Γιούλη Δούβου, μέλος του συντονιστικού του Γραφείου Αχαΐας του Πανελλήνιου Δικτύου για το Θέατρο στην Εκπαίδευση<br />Ζωή Λυμπεροπούλου, μέλος του συντονιστικού του Γραφείου Αχαΐας του Πανελλήνιου Δικτύου για το Θέατρο στην Εκπαίδευση<br /><br />Πληροφορίες: Στην ιστοσελίδα <a href="http://www.theatroedu.gr/">http://www.theatroedu.gr/</a>. Για περισσότερες πληροφορίες και δική σας εξυπηρέτηση παρακαλούμε επικοινωνήστε στα τηλ 2106541600,6937095769 (Τετάρτη-Παρασκευή/11.00-18.00), 2610342991, 6972267716 (απογευματινές ώρες),2610422080 (απογευματινές ώρες, εκτός Παρασκευής).<br /><br />Ευχαριστούμε θερμά τον Παμμικρασιατικό Σύνδεσμο Πατρών για την παραχώρηση του φιλόξενου χώρου του.<br /><br /><strong><span style="color:#cc0000;">ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΩΝ</span></strong><br /><br /><strong>«Μεταμορφώσεις του ατομικού και κοινωνικού εαυτού»<br />Martin Scharnhorst,</strong> σκηνοθέτης θεάτρου<br />Το βιωματικό αυτό εργαστήριο έχει ως κεντρικό θέμα την αναζήτηση της ατομικής και κοινωνικής ταυτότητας του σύγχρονου ανθρώπου με αφορμή λογοτεχνικά κείμενα που κινούνται γύρω από αυτή τη θεματική. Τα κείμενα που θα χρησιμοποιηθούν είναι «Ο σκαν τζόχερος» του Ε.Χ.Γονατά (ΚΝΛ, Β Γυμνασίου) σε συνδυασμό με αποσπάσματα από το πρώτο κεφάλαιο της «Μεταμόρφωσης» του Φ. Κάφκα. Θα μελετήσουμε βασικές αρχές της δραματοποίησης ενός λογοτεχνικού κειμένου με βάση τον ελεύθερο αυτοσχεδιασμό, τη δομή υποκριτικής και τα παιχνίδια status (μέθοδος Keith Johnstone). Διερευνώντας την έννοια του ατομικού και κοινωνικού status, θα ανακαλύψουμε σταδιακά εικόνες του εαυτού και της κοινωνίας που κρύβονται πίσω από τη βιτρίνα της καθημερινής ύπαρξης,ενώ παράλληλα θα εξοικειωθούμε με βασικούς κανόνες που αφορούν τη δραματουργία και τη σκηνική σύνθεση. Για τη συμμετοχή στο εργαστήριο δεν είναι απαραίτητες ιδιαίτερες γνώσεις. Αναμένεται όμως διάθεση για σωματική έκφραση και ομαδική δημιουργία. Το εργαστήριο θα γίνει στα ελληνικά.<br /><br /><strong>«Από τη θεατρική στη σχολική «σκηνή» και αντίστροφα…»<br />Κλειώ Φανουράκη, </strong>θεατρολόγος, θεατροπαιδαγωγός, διδάσκουσα στο τμήμα Θεατρικών Σπουδών Πανεπιστημίου Πατρών<br />Ένα βιωματικό εργαστήριο για τους εκπαιδευτικούς εκείνους που θέλουν να εστιάσουν, πέρα από τις ατομικές γνώσεις και τις δεξιότητές τους, στο αντικείμενο του θεάτρου στην εκπαίδευση, στους πιθανούς σχεδιασμούς μαθημάτων μέσω του θεάτρου, με άξονα την εμπειρία της συγκεκριμένης ομάδας και τις διαφορετικές θεατρικές προσεγγίσεις. Ο κύκλος του εργαστηρίου θα ολοκληρωθεί με την εφαρμογή του θεάτρου στη σχολική τάξη, τη σχολική θεατρική σκηνή και την αλληλεπίδρασή τους με τη θεατρική σκηνή εν γένει. Προϋπόθεση: χιούμορ, διάθεση για παιχνίδι και αλλαγές ‘ρόλων’.<br /><br /><strong>«Η δραματουργία της φαντασίας. Με αφορμή τον Τζάνι Ροντάρι»<br />Τζωρτζίνα Κακουδάκη</strong>, δραματουργός- ηθοποιός<br />Το βιωματικό εργαστήριο έχει στόχο να αναδείξει το λογοτεχνικό κείμενο ως παραστασιακό υλικό, αξιοποιώντας τη φαντασία και τις δραματουργικές δυνατότητες της σκηνής. Με αφορμή τις μικρές ιστορίες «Το κοριτσάκι με τα χρυσά μαλλιά», «Κούκλα με μπαταρία», «Η παγίδα του χρόνου» του συγγραφέα της «Γραμματικής της φαντασίας» Τζάνι Ροντάρι, θα αξιοποιήσουμε, μέσα από διάφορες τεχνικές εμψύχωσης, τους μηχανισμούς που κινούν την επινόηση, την «πρώτη ύλη», τις ιδέες και ευκαιρίες για φανταστικούς στοχασμούς, τονίζοντας τον παιδαγωγικό ρόλο της φαντασίας. Στόχος μας θα είναι να αναγνωρίσουμε το πώς η φαντασία και οι κανόνες της δραματουργίας μπορούν να γίνουν προσιτοί σε όλους και πώς θα μπορέσουμε να συνθέσουμε μια σκηνική δράση ή παράσταση με τα εργαλεία της φαντασίας μας και των λογοτεχνικών κειμένων που έχουμε αγαπήσει μέσα και έξω από τη τάξη. </p><br /><p align="center"><strong><span style="color:#cc0000;">ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ</span><br /></strong><br /><strong>O Martin Scharnhorst</strong> γεννήθηκε στη Γερμανία το 1965. Σπούδασε Θεατρολογία και Γερμανική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης. Από το 1987 ως το 1992 συνεργάστηκε ως δραματολόγος με το Volkstheater της Βιέννης, όπου έκανε και τις πρώτες του σκηνοθεσίες, το θίασο Gruppe 80, το Εnsemble Theater και το Φεστιβάλ της Βιέννης. To 1991 συνεργάστηκε ως σκηνοθέτης και δραματολόγος με το Theater der Jugend της Βιέννης και το 1992 ως σκηνοθέτης και βοηθός της καλλιτεχνικής διεύθυνσης στο Staatliches Schauspielhaus της Λειψίας. Από το 1995 εργάζεται ως ελεύθερος επαγγελματίας σε διάφορα θέατρα του γερμανόφωνου χώρου όπως: Künstlerhaustheater Βιέννης, Schlosstheater Weitra/Waldviertler Hoftheater, Theater Spielraum στη Βιέννη, Kammeroper της Βιέννης, Sommerfestspiele του Στοκεράου, Theater der Landeshauptstadt St. Pölten, Κonzertdirektion Landgraf Tourneetheater ect. Το 2002 εγκαθίσταται στην Ελλάδα και το 2004 σκηνοθετεί στο ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. ΡΟΔΟΥ την παράσταση «το οδοιπορικό των μυρμηγκιών». Έχει σκηνοθετήσει την ταινία «mediation» (2001) και το ντοκιμαντέρ «οικοδομικοί λίθοι της ζωής» (2004) για το δήμο της Βιέννης.<br /><br /><strong>Η Τζωρτζίνα Κακουδάκη</strong> είναι απόφοιτος του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Επίσης, είναι απόφοιτος του προπτυχιακού και μεταπτυχιακού του ίδιου τμήματος και υποψήφια διδάκτορας του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών. Έχει κάνει σπουδές υποκριτικής στο τριετές εργαστήριο του θεάτρου «Στοά» και πλήθος σεμιναρίων θεατρικής αγωγής. Έχει υπάρξει υπεύθυνη της Βιβλιοθήκης και του Αρχείου του Εθνικού Θεάτρου (1997-2004), υπεύθυνη των εκπαιδευτικών ξεναγήσεων και του εκπαιδευτικού προγράμματος «Ένδυμα Θεάτρου», σε συνεργασία με την Εθνική Πινακοθήκη και συνεργάτιδα της Θερινής Ακαδημίας Εθνικού Θεάτρου. Δίδαξε «Διδακτική του Θεάτρου- Θεωρία και Πρακτική» στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πατρών (2003-2007) και «Εμψύχωση Θεατρικής Κούκλας για το Νηπιαγωγείο» στο Τμήμα Προσχολικής Αγωγής στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας (Βόλος 2007-2008). Διδάσκει Ιστορία/Δραματουργία Θεάτρου στη Δραματική Σχολή Εμπρός- Εργαστήριο, στην Ακαδημία Τεχνών Ακμή, τη Σχολή «Στούντιο Πράξη Επτά» και στο Ωδείο Αθηνών και Θεατρική Αγωγή στο Καλλιτεχνικό Γυμνάσιο και Λύκειο Γέρακα, καθώς και Θεατρική Εμψύχωση σε δημόσια ΙΕΚ, Εργαστήρια Ελευθέρων Σπουδών (Μαιρηβή, Επί Δράσει) και σε εργαστήρια του Πανελλήνιου Δικτύου για το Θέατρο στην Εκπαίδευση. Έχει διευθύνει θεατρικά εργαστήρια σε πανεπιστημιακά φεστιβάλ θεάτρου στα Βέλγιο, Λιθουανία, Λευκορωσία, Πολωνία, Γερμανία, Αίγυπτο, Μεξικό κ.ά. Είναι συγγραφέας του εκπαιδευτικού βιβλίου «Θέατρο- Θεατρική Αγωγή» για τη Δημόσια Εκπαίδευση Ενηλίκων, του Κέντρου Εκπαίδευσης Ενηλίκων. Έχει δημοσιεύσει πάνω από πενήντα άρθρα και εργασίες σε πρακτικά συνεδρίων και αυτόνομες εκδόσεις. Παίζει στο θέατρο και τον κινηματογράφο από το 1993. Έχει συνεργαστεί ως δραματουργός με πολλές ομάδες θεάτρου και χορού από το 2000 και εξής.<br /><br /><strong>Η Κλειώ Φανουράκη</strong> γεννήθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης. Είναι απόφοιτος του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών, του Μεταπτυχιακού Τμήματος του Πανεπιστημίου του Ηull (Master of Arts) στο αντικείμενο «Θέατρο και Σύγχρονη Πρακτική» και της Δραματικής Σχολής Νέου Ελληνικού Θεάτρου του Γιώργου Αρμένη. Είναι υποψήφια διδάκτωρ του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πατρών. Έχει παρακολουθήσει ποικίλα επιμορφωτικά σεμινάρια θεατρικής πρακτικής, αγωγής και οργάνωσης. Στο φεστιβάλ March Hares στο Πανεπιστήμιο του Ηull παρουσίασε το κείμενο του Μπέκετ Οld Earth και απόσπασμα από τον Άμλετ σε live, video και sound performance projects. Στο ενδέκατο Διεθνές Θεατρικό Φεστιβάλ Sibiu παρουσίασε το 30λεπτο video-performance From Yorkshire to Crete. Έχει διδάξει στο Θέατρο των Αλλαγών αυτοσχεδιασμό και σκηνοθεσία («Δημιουργία παράστασης-Performing Athens»). Συμμετείχε ως βοηθός παραγωγής στην τηλεοπτική σειρά "Τα Παιδιά της Νιόβης" σε σκηνοθεσία Κώστα Κουτσομύτη και στο δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ του Λευτέρη Χαρωνίτη Αγώνες Κρητικής Ελευθερίας 1770-1843. Δραματοποίησε το παραμύθι της Μάρως Θεοδωράκη "Η Σερενάτα για το Κανταδοχώρι" καθώς και μια βιογραφία της Ωραίας Ελένης μέσα από έργα Κρητών ποιητών (Η Ελένη στην Κρήτη, επιμέλεια Τασούλα Μαρκομιχελάκη, Τόνια Μαρμαρέλη). Συμμετείχε ως casting manager στο ντοκιμαντέρ του Λευτέρη Χαρωνίτη "Νίκος Καζαντζάκης" και στο ντοκιμαντέρ των Νίκο Νταγιαντά και Christian Bauer "Τα μυστικά του Λαβυρίνθου". Έχει διδάξει το μάθημα της Θεατρικής Παιδείας στα ΚΕΕ Ηρακλείου. Διδάσκει το μάθημα «Διδακτική του Θεάτρου» στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών Πανεπιστημίου Πατρών.<br /><br /></p></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9018170599641340923-7590068691966740864?l=wwwdionblogspotcom.blogspot.com' alt='' /></div>dionhttp://www.blogger.com/profile/06970743392193617643noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9018170599641340923.post-11459370451937511662009-02-06T08:38:00.000-08:002009-02-06T08:46:30.227-08:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/SYxokAAJTnI/AAAAAAAAAJ8/wwDixDjTB98/s1600-h/metanastes.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5299725829193420402" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 230px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/SYxokAAJTnI/AAAAAAAAAJ8/wwDixDjTB98/s400/metanastes.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><p></p><p></p><p>Ο παραλιακός δρόμος της Πάτρας περνάει μπροστά από το περιφραγμένο με κάγκελα και συρματοπλέγματα λιμάνι της. Απ’ έξω του, συνεχής η παρουσία αστυνομίας. Από μέσα το λιμενικό. Η προσοχή τους στραμμένη στον εντοπισμό και τη σύλληψη των «παράνομων» μεταναστών που έρχονται με χίλιους κίνδυνους από την Ασία και συρρέουν στο λιμάνι, ψάχνοντας την ευκαιρία να τρυπώσουν σε κάποιο φορτηγό για να μεταφερθούν στον τόπο προορισμού τους. Έναν τόπο που άκουσαν ότι μπορεί να βρουν μια καλύτερη ζωή. Καθημερινά υπάρχει μια κινητικότητα αυτών των ανθρώπων γύρω από το λιμάνι. Μόνοι τους ή σε ομάδες 5-10 ατόμων, χωρίς τίποτα στα χέρια ή το πολύ ένα μικρό σακίδιο στην πλάτη, κρυμμένοι στις γωνίες ή πίσω από αυτοκίνητα, αναζητούν την ευκαιρία να πηδήξουν από τα κάγκελα και να βρεθούν μέσα στο χώρο του λιμανιού. Η όψη τους ταλαιπωρημένη. Σκονισμένοι, αδύνατοι, με αγριεμένη και φοβισμένη ματιά. <strong>Αν συναντήσουν το βλέμμα σου, σκύβουν, δεν σε κοιτούν, να μη συναντηθούν οι δύο κόσμοι, μη δώσουν χρόνο να τους θυμάσαι, μπορεί να τους βγει σε κακό</strong>. Οι περισσότεροι είναι νέοι, που αναζητούν το μέλλον τους. Μπαίνουν πηδώντας τα κάγκελα, αλλά συχνά βλέπεις κάποιους να τρέχουν κυνηγημένοι από την αστυνομία ή τους οδηγούς των φορτηγών που τους ανακάλυψαν. Πάλι πήδημα για έξω. Να μη συλληφθούν. Όχι άλλο ξύλο και ξόδεμα της ζωής τους σε ανώφελα κρατητήρια. Στην προσπάθεια να μη συλληφθούν, πολλοί τραυματίζονται από πτώσεις, σχισίματα στο δέρμα τους, κατάγματα. Μερικοί σοβαρά. Τυχεροί αν καταλήξουν με τη βοήθεια των Γιατρών Χωρίς Σύνορα ή του Ερυθρού Σταυρού, σε κάποιο νοσοκομείο της περιοχής. Άτυχοι αν συλληφθούν.<br />Αυτό που είδα σήμερα ήταν σκληρό και ανυπόφορο. Μία οικογένεια, ένα ζευγάρι με το λίγων μηνών παιδί τους στην αγκαλιά, να τρέχουν. Οι πιο νέοι πηδούσαν σχετικά εύκολα τα κάγκελα, αλλά αυτοί έτρεχαν μόνοι τους, χωρίς τίποτα άλλο στα χέρια τους παρά μόνο το μικρό παιδί, που κράταγε εκείνη. Στα βλέμματά τους ο φόβος, η αγωνία, η απελπισία. Κοίταγαν πότε γύρω τους περαστικούς, μη και τους πλησιάσει η αστυνομία, πότε μέσα στο λιμάνι, να εντοπίσουν τον τρόπο της απόδρασης, τον τρόπο να μπουν. Εκείνος ψηλαφούσε τα κάγκελα, λες και κάποιο θα τους έκανε τη χάρη να ανοίξει και να περάσουν. Έτρεχαν μέσα στον ιδρώτα κι ούτε ένα χέρι για βοήθεια ή έστω ένα βλέμμα συμπόνιας. Γύρω τους ο κόσμος πήγαινε κι έρχονταν σαν αυτοί να ήταν αόρατοι, να μην υπήρχαν. Νέοι και νέες επέστρεφαν από το μπάνιο τους στη θάλασσα, γέλια από τις ανέμελες παρέες και δυνατή μουσική. Μία ακατανόητη συνύπαρξη. Οι μεν είχαν εξασφαλίσει μια κανονική ζωή, οι δε δίπλα τους, έκαναν το βήμα τους στο κενό.<br />Αιτήσεις για άσυλο 25.000, αποδεκτές 8. Όταν είδα αυτή την οικογένεια σε αυτή την κατάσταση, μου ήρθε ένας λυγμός ανακατεμένος με αγανάκτηση, ντροπή και θυμό. Πού χάθηκε η φιλόξενη και πονετική Ελλάδα; Τι κρατάμε από τους παλιούς, τι θα δώσουμε στους καινούργιους;<strong> Αυτός ο πατέρας έτυχε απλά να γεννηθεί σε ένα άλλο σημείο του κόσμου, αυτή είναι η δυστυχία του. Εγώ έτυχε να γεννηθώ εδώ, αυτή είναι η δική μου…<br /></strong>Είμαι Τεχνικός των ΓΧΣ στην αποστολή για τους μετανάστες στην Ελλάδα, στον πρόχειρο καταυλισμό στην Πάτρα, προσφέροντάς τους ιατρική και ανθρωπιστική βοήθεια. <strong>Ξόδεψα πολλά χρόνια δουλεύοντας σε μια αδηφάγα πολυεθνική, κάνοντας τους πλούσιους πλουσιότερους. Τώρα είναι η πρώτη φορά που νιώθω ότι χρησιμοποιώ τις γνώσεις μου για κάτι που έχει πραγματική αξία.<br /></strong>Θανάσης Σπυράτος – Τεχνικός<br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9018170599641340923-1145937045193751166?l=wwwdionblogspotcom.blogspot.com' alt='' /></div>dionhttp://www.blogger.com/profile/06970743392193617643noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9018170599641340923.post-81100569351395128352009-01-16T11:08:00.000-08:002009-01-16T11:50:31.190-08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/SXDkc6pkj0I/AAAAAAAAAJs/yC9KCX1P7lI/s1600-h/16184-exelixi%2520tentomeno%2520skoini.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5291980747591421762" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 291px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/SXDkc6pkj0I/AAAAAAAAAJs/yC9KCX1P7lI/s400/16184-exelixi%2520tentomeno%2520skoini.jpg" border="0" /></a> <span style="font-size:85%;">Με αφορμή τα γεγονότα του Δεκεμβρίου, ο Πάνος Κατσιμίχας παραθέτει τη δική του άποψη, και σημειώνει 20 χρόνια μετά τη “Μοναξιά του Σχοινοβάτη”, ότι βλέπει τις άλλες μέρες που περίμενε, να έρχονται…</span><br /><p><em><span style="font-size:85%;color:#cc0000;">Όσοι κατακρίνουν το εύρος των κινητοποιήσεων, μιλούν για παιδιά που παρασύρονται από πολιτικά υποκινούμενα συμφέροντα, χωρίς να έχουν απόλυτη συναίσθηση της αιτίας της “επανάστασης” τους. Εσύ που έχεις μια κόρη στα όρια της εφηβικής συνειδητοποίησης νιώθεις πως τα παιδιά γνωρίζουν, ή απλώς ακολουθούν;</span></em></p><p><strong>Όσοι κατακρίνουν τις κινητοποιήσεις των “παιδιών” αυτών, ας κοιτάξουν πρώτα τις κουκούλες της υποκρισίας που φοράνε αυτοί σε εικοσιτετράωρη βάση και μετά ας έχουν τα μούτρα να μιλάνε.</strong> Τα “παιδιά”, μας μπανίζουν προσεκτικά λεπτό προς λεπτό και μετράνε τις πράξεις και τα λόγια μας με το ζύγι, όχι φυσικά της απόλυτης και συνειδητοποιημένης γνώσης, αλλά <strong>με το αλάνθαστο κριτήριο της ευαισθησίας και του φιλότιμου που μόνο η νεότητα διαθέτει.</strong> Θυμάμαι τον εαυτό μου 15 χρονών και ξέρω καλά τι λέω. Οι κουκουλοφόροι της υποκρισίας, γονείς, δάσκαλοι, δημοσιογράφοι, πολιτικοί, παπάδες και όλοι αυτοί που κάνουν κουμάντο στη ζωή των “παιδιών” αυτών, που (για όποιον του διαφεύγει) είναι οι αυριανοί ενήλικες, πρέπει τώρα να κάνουν μόνο ένα πράγμα. Πρέπει να το βουλώσουν και να κάνουν την αυτοκριτική τους. Πρέπει να κάτσουν να τα σκεφτούν όλα από την αρχή. Εννοείται φυσικά, ότι υπάρχουν και οι φωτεινές εξαιρέσεις που δυστυχώς επιβεβαιώνουν τον κανόνα.</p><p><span style="font-size:85%;color:#ff0000;"><em>Θα παρότρυνες ή θα αποθάρρυνες την κόρη σου από το να κατεβεί στους δρόμους διαμαρτυρόμενη;</em></span></p><p>Θα ήταν μεγάλη χαρά μου, αν με έγραφε στα παλιά της τα παπούτσια και δε με ρωτούσε καθόλου. Διάβασα κάπου την απάντηση ενός 17χρονου από το Μπραχάμι και γελάω ακόμα. “Σιγά μη ρωτήσουμε το ΣΥΡΙΖΑ ή όποιο άλλο κόμμα, ή τον λυκειάρχη ή τον παπά της ενορίας”. Φαντάζεσαι να ρωτάγαμε εμείς τους γονείς μας αν έπρεπε ή δεν έπρεπε το Νοέμβρη του 1973 να πάμε στο πολυτεχνείο; Η ζωή θα μπορούσε και θα έπρεπε να είναι απλή και δίκαιη για όλους. Δυστυχώς όμως είναι μπερδεμένη, άδικη και πρόστυχη. Κάθε γενιά είναι υποχρεωμένη να δώσει τους δικούς της αγώνες. Και δυστυχώς να δώσει τους δικούς της νεκρούς. Οι δικοί μας νεκροί δεν επαρκούν πια. “Κουράστηκαν”. Αφήστε τους νεκρούς του πολυτεχνείου να ησυχάσουν. Το κτήνος της εξουσίας θέλει φρέσκο αίμα. Θέλετε λοιπόν καπιταλισμό, με πουστιές, διαπλοκή, καταπίεση, μπάτσους, πυροβολισμούς και αίμα; Πάρτε μολότοφ και κοτρώνες στη μάπα και όπου βγει. Τελεία και παύλα. <strong>Πολιτισμένη συζήτηση με ουραγκοτάγκους δεν γίνεται. </strong>Τι μένει στους απελπισμένους λοιπόν;</p><p><span style="font-size:85%;color:#ff0000;"><em>Πιστεύεις πως τα παιδιά ξεσηκώνονται με συγκεκριμένα αιτήματα, συνειδητοποιημένα και συγκροτημένα;</em></span></p><p>Παλεύουν τα καημένα, με τα εφόδια και τη συγκρότηση που μπορεί να τους δώσει η ηλικία τους, των 16, 17 και 18 χρονών και η άθλια παιδεία που τους παρέχεται. Το ψελλίζουν με χίλιους τρόπους: “θέλουμε καλύτερα σχολεία, θέλουμε να μη μας λετε ψέματα, θέλουμε ίσες ευκαιρίες, θέλουμε να σπουδάζουμε και τα πτυχία μας να σημαίνουν κάτι”. Ουρλιάζουν “θέλουμε μια γαμημένη καλύτερη ζωή”. Τι άλλο να πουν; Πώς να το πουν; Ακόμη και οι μεγαλύτεροι, οι φοιτητές, τα ίδια λένε, τα ίδια γράφουν στα πανό τους. Ποιος τους ακούει; Ποιος τους λογαριάζει; Πιστεύω ότι πετάνε την πέτρα και τη μολότοφ, όχι για να σκοτώσουν το μεροκαματιάρη μπάτσο. Την πετάνε στη μούρη των επαγγελματιών της πολιτικής. Στη μούρη της εξουσίας την πετάνε και ας μην το συνειδητοποιούν ακόμα. Σύμφωνοι. Η ΚΝΕ, δρα συνειδητοποιημένα, συγκροτημένα και συντεταγμένα. Ε και λοιπόν; Δεν είναι όλοι στην ΚΝΕ. Τι να κάνουμε; Εγώ πριν 20 χρόνια το 1988, τους είχα δει ήδη και τους είχα περιγράψει στη “μοναξιά του σχοινοβάτη”: “..με τα μαύρα ρούχα αμίλητοι καπνίζουν οι φίλοι κι ονειρεύονται να φύγουν μακριά… οι φίλοι που δεν βρήκανε, τίποτα ν’ αγαπήσουν, που δεν πιστεύουν τίποτα, κανέναν, πουθενά.. υπάρχουν χίλιοι τρόποι για να τρελαθείς, υπάρχουν κι άλλοι τόσοι για να λες υπομονή. Όμως για μένα είν΄ αργά να τρελαθώ και ειν’ ακόμα πιο αργά, να κάνω υπομονή. Θα μείνω εδώ και θα υπάρχω όπως μπορώ και για το πείσμα σας γουρούνια θα αντέχω. Θα περιμένω άλλες μέρες… Θα περιμένω άλλες μέρες”.<strong> Είκοσι ολόκληρα χρόνια μετά, τις βλέπω να έρχονται αυτές οι άλλες μέρες. Αγριεμένες, ασύνταχτες, ματωμένες, οργισμένες</strong>. Με λάθη, με υπερβολές, αλλά έρχονται. Όποιος δεν το βλέπει, ή είναι εκ του πονηρού, ή είναι μαλάκας.</p><p><em><span style="font-size:85%;color:#ff0000;">Υπάρχει σωστή και λάθος συμπεριφορά σε μια λαϊκή επανάσταση - εξέγερση;</span></em></p><p>Ποιος καθορίζει αυτούς τους κανόνες;Πιστεύω ότι οι δύο μεγαλύτεροι διανοητές του εικοστού αιώνα, είναι ο Κάρολος Μαρξ και ο Σίγκμουντ Φρόιντ. Ο πρώτος γιατί προσπάθησε να εξηγήσει (προς όφελος του ανθρώπου και όχι του ψυχοπαθή - δικτάτορα Στάλιν), επιστημονικά το έξω χάος (με τις αναλύσεις του για την κοινωνική διαστρωμάτωση και την διάκριση των τάξεων, την “υπεραξία” κλπ) και ο δεύτερος, ο Φρόιντ, γιατί προσπάθησε να εξηγήσει το εντός μας χάος, με την ψυχανάλυση και το σπουδαίο έργο που άφησε. Ο Μαρξ έγραψε λοιπόν κάπου, ότι “η βία είναι η μαμή της ιστορίας”. Καμία επανάσταση - εξέγερση, από το Σπάρτακο μέχρι τη Γαλλική και την Οκτωβριανή επανάσταση, δεν έγινε με λουλούδια και αγάπες. Όλες οι εξεγέρσεις γίνανε πάντα με αίμα, με ξύλα, πέτρες, τσεκούρια, σπαθιά, κανόνια και ντουφέκια, ό,τι πιο κτηνώδες δηλαδή μπορεί να χρησιμοποιήσει ο άνθρωπος, για να απαλλαγεί όμως από την κτηνωδία. Πρόσεξε. Όχι για χάρη γούστου. Το ξαναλέω. Για να απαλλαγεί από την κτηνωδία. <strong>Ποια σωστή λοιπόν και λάθος συμπεριφορά; Τους κανόνες τους καθορίζει η ανάγκη.</strong></p><p><span style="font-size:85%;color:#ff0000;"><em>Είναι σωστό να μετράμε την αξία ή την σοβαρότητα των ενίοτε λαϊκών κινητοποιήσεων με άξονα αναφοράς πάντα τις προηγούμενες δεκαετίες;</em></span></p><p>Είναι τελείως λάθος να χρησιμοποιείς σαν άξονα αναφοράς προηγούμενες δεκαετίες, για να μετρήσεις και να αξιολογήσεις τις λαϊκές κινητοποιήσεις του σήμερα. Κάθε εποχή έχει τα δικά της χαρακτηριστικά και τις δικές της ιδιομορφίες. Πιστεύω όμως, ότι μπορείς σίγουρα να πάρεις κάποια διδάγματα από το παρελθόν, αν δεις τα πράγματα διαχρονικά και με ανοιχτό μυαλό. Η πάλη των ανθρώπων για το αυτονόητο, για το δίκαιο, είναι μια πανάρχαια αλυσίδα. Δεν πρέπει να εγκλωβιζόμαστε στον κρίκο που αφορά μόνο την εποχή μας. Το παρελθόν έχει πάντα, κάτι να μας διδάξει.</p><p><span style="font-size:85%;color:#ff0000;"><em>Τί διαφοροποιεί τους σημερινούς νέους που εξεγείρονται από την γενιά του Πολυτεχνείου;</em></span></p><p>Η μεγάλη διαφορά είναι ότι η γενιά του πολυτεχνείου μεγάλωσε, έζησε και σπούδασε μέσα σε μια στρατιωτική, κτηνώδη, φανερή, κραυγαλέα χούντα που δεν έκρυβε το πρόσωπό της και τις προθέσεις της. Ήμουν 15 χρονών (στην Γ’ γυμνασίου), όταν έγινε το πραξικόπημα του 1967 και το πολυτεχνείο με βρήκε 20 χρονών στο τρίτο έτος στην Πάντειο. Ωραία νιάτα!.. Έχω πολλές φορές μαλώσει με συνομηλίκους μου, που αναπολούν εκείνα τα χρόνια και αναστενάζουν λέγοντας “ωραία χρόνια εκείνα”. Δεν το εύχομαι σε κανέναν. Αυτό τους απαντάω εγώ. <strong>Από την άλλη πλευρά, οι σημερινές γενιές, ζουν μια εξίσου σκληρή και ύπουλη “χούντα” που φοράει σαν τον καραγκιόζη τα κουρέλια της αστικής δημοκρατίας</strong> και αυτό, γιατί λέει, έχουμε το δικαίωμα να λέμε ό,τι θέλουμε και μπορούμε κάθε τέσσερα χρόνια να ψηφίζουμε. Εντάξει. Καμία αντίρρηση. Αν όμως αυτό φτάνει, τότε γιατί ο κόσμος και η κοινωνία βράζει σαν καζάνι; Γιατί βγαίνει έξω και προσπαθεί, αποτυχημένα ευτυχώς, να κάψει μέχρι και τη βουλή; Γιατί τα επεισόδια εξαπλώθηκαν αστραπιαία σε όλες σχεδόν τις μεγάλες πόλεις της χώρας; Πόσοι χιλιάδες προβοκάτορες υπήρχαν στους δρόμους όλες εκείνες τις μέρες; Σίγουρα υπήρχαν και προβοκάτορες. Σιγά το νέο. Αυτοί πάντα υπάρχουν. Οι υπόλοιποι όμως τι ήτανε; Οι σημερινές γενιές, ζούνε μια κρυφή χούντα και γι’ αυτό περισσότερο επικίνδυνη<strong>.</strong> Ζούνε την “τηλεοπτική δημοκρατία” της βλαχογκλαμουριάς, της αναξιοκρατίας, του διεφθαρμένου κράτους, την κτηνωδία των αλητών που πατάνε επί πτωμάτων για να πλουτίσουν εύκολα, γρήγορα και φυσικά ατιμώρητα, τη διγλωσσία και τη δειλία των πολιτικών, της κακίστης ποιότητας παιδείας, τους μισθούς πείνας, την αλητεία των “κουμπάρων”, τον αγροίκο νεοπλουτισμό των αεριτζήδων που “κατεβαίνει” μέσω των τηλεοπτικών και άλλων μέσων και προβάλλεται σαν πρότυπο ζωής και όλο αυτό καλούνται οι νέες γενιές να το φάνε και να το χωνέψουν και να κάτσουν ήσυχα σαν κότες και να πούνε από πάνω κι “ευχαριστώ”. Όμως, όπως λέει κι ο Bob Dylan “something is happening here, mr. Jones but you don’t know what it is. Do you?”.</p><p><span style="font-size:85%;color:#ff0000;"><em>Νιώθεις πως αυτά τα παιδιά θα αποτελέσουν την εξαίρεση στην αυτοσυντήρηση ενός συστήματος ενάντια του οποίου σήμερα μάχονται; Με άλλα λόγια, τι νόημα έχει ο σημερινός αγώνας αν μεθαύριο λαδώσουν για να βγάλουν το δίπλωμα της οδήγησης και για να βρουν μια καλή θέση το δημόσιο;</em></span></p><p>Τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Τα νέα παιδιά μεγάλωσαν σε ένα περιβάλλον απομόνωσης του στυλ “εγώ και το computer μου”, μεγάλωσαν μέσα σε ένα κλίμα ατομικισμού του στυλ ο “σώζων εαυτόν σωθήτω”. Αυτά όλα τους τα φόρεσαν καπέλο κατ’ αρχάς μέσα από την οικογένεια και φυσικά τους τα φόρεσε η γενικότερη γραμμή - μήνυμα μιας κοινωνίας, που θα έπρεπε να ντρέπεται για τον εαυτό της. <strong>Τώρα για πρώτη φορά, έζησαν και βίωσαν την πρωτόγνωρη, καταλυτική δύναμη, της συλλογικής δράσης. Ένοιωσαν τι θα πει ενεργώ, έχοντας πλάι μου χιλιάδες άλλους.</strong> Αυτό είναι κατά τη γνώμη μου το σπουδαιότερο που τους συνέβη. Και το λέω, γιατί από όσο μπορώ να ξέρω, η πλειοψηφία ήταν παιδιά που δεν είναι οργανωμένα σε κάποιο κόμμα ή κάποια κομματική νεολαία. Όταν τους άκουσα μια από εκείνες τις μέρες, μεσημέρι, μέσα στο κρύο, να φωνάζουν συνθήματα και τους είδα να κατευθύνονται μέσω της Βενιζέλου στη Νέα Σμύρνη προς το κέντρο της Αθήνας, είπα μέσα μου “άντε πουλάκια μου. Ήρθε η ώρα να φάτε και σεις το δικό σας κρύο, το δικό σας κυνήγι, να έχετε τον πρώτο δικό σας νεκρό” και βουρκώσανε τα μάτια μου. Τώρα, πόσοι από αυτούς θα χαθούν στην πορεία, πόσοι θα ξεχάσουν, πόσοι θα συμβιβαστούν, αυτό θα το δείξει η ζωή και το άμεσο μέλλον. <strong>Ελπίζω όμως ότι κάποιοι, ελπίζω οι περισσότεροι, δεν θα ξεχάσουν.</strong></p><p><em><span style="font-size:85%;color:#ff0000;">Θεωρείς ότι οι καλλιτέχνες με πολιτική σκέψη, την οποία έχουν επανειλημμένα εκφράσει μέσα από το έργο τους, θα έπρεπε να αρκούνται στην τέχνη ώστε να εκφραστούν ή να μιλούν ανοιχτά παροτρύνοντας / αποθαρρύνοντας τέτοιου είδους εκδηλώσεις;</span></em></p><p><strong>Πιστεύω ότι οι καλλιτέχνες με πολιτική σκέψη όπως το διατυπώνεις, πρέπει να εκφράζονται, πρέπει να παίρνουν θέση και μέσα από το έργο τους, αλλά και πέρα από αυτό</strong>. Και μάλιστα όχι μόνο σε ακραίες στιγμές, όπως αυτές που ζήσαμε, αλλά <strong>και σε στιγμές καθημερινές, που φαινομενικά όλα είναι ήσυχα και τα πράγματα δείχνουν ότι “δεν τρέχει τίποτα”.</strong> Πάντα όμως κάτι τρέχει. Αυτή φυσικά είναι καθαρά προσωπική μου άποψη και δεν τη διατυπώνω σα γενικό κανόνα. Καθένας κάνει αυτό που νοιώθει και κρίνεται γι΄ αυτό.</p><p><em><span style="font-size:85%;color:#ff0000;">Πιστεύεις ότι αναλαμβάνεις την ευθύνη του κοινωνικού προτύπου εάν βγεις να μιλήσεις ανοιχτά υπέρ ή κατά των κινητοποιήσεων;</span></em></p><p>Μιλάω σαν ένας απλός πολίτης, που έχει υποχρέωση να παίρνει το μερίδιο της ευθύνης που του αναλογεί πάνω σε τέτοια ζητήματα. Δεν μπορώ να παρακολουθώ τέτοια γεγονότα σαν ένας μουγκός μαλάκας, αλλά και το να πιστέψω ότι αναλαμβάνω την ευθύνη του κοινωνικού προτύπου από την άλλη, μου κάνει πολύ show-biz κατάσταση και μου γυρίζουν τα άντερα. Μακριά από μένα.</p><p><span style="font-size:85%;color:#ff0000;"><em>Τελικά ποιος επηρεάζει περισσότερο τη σημερινή νεολαία, οι Κατσιμιχαίοι ή η Βίσση;</em></span></p><p>Δεν ασχολούμαι με θλιβερές αοιδούς μπουζουκομάγαζων…</p><p>(Ο Π. Κατσιμίχας στο ΣΚΑΙ.grΣυνέντευξη στη Νάντια Παπανικολάου - 13/01/2009) </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9018170599641340923-8110056935139512835?l=wwwdionblogspotcom.blogspot.com' alt='' /></div>dionhttp://www.blogger.com/profile/06970743392193617643noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9018170599641340923.post-7317313916704936192009-01-11T15:04:00.000-08:002009-01-12T03:05:44.362-08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/SWp9c5d3VmI/AAAAAAAAAJU/gpAsiGBJsP4/s1600-h/feeling5.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5290178647715960418" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 290px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/SWp9c5d3VmI/AAAAAAAAAJU/gpAsiGBJsP4/s400/feeling5.jpg" border="0" /></a> Εφιαλτικές μέρες και νύχτες, η μια διαδέχεται την άλλη . Πώς να αντέξεις την ιδέα ότι «αυτό» μπορεί να συνεχίζεται χωρίς να μπορείς να κάνεις κάτι πιο απτό για να το σταματήσεις; Γυρνώ απ’ τις πορείες. Όχι δε φτάνει αυτό ,ούτε τα οργισμένα mail για μποϋκοτάζ των σιωνιστικών προϊόντων ,ούτε οι αναρτήσεις στο διαδίκτυο ,ούτε η συνεχής ενημέρωση ,ούτε οι αναλύσεις του ιστορικού και των αιτίων της σφαγής ,ούτε οι συζητήσεις με τους μαθητές μου. Τίποτε απ’ όλα αυτά δεν είναι αρκετό να ξεπλύνει από πάνω μου αυτή τη <strong>βλέννα της ντροπής</strong> που έχει διεισδύσει σε κάθε σημείο της ύπαρξής μου.. Από όσα έχω τη δύναμη να διαβάσω αυτή την εποχή διαπιστώνω πως μόνο ο Πρίμο Λέβι (και όμως ένας Ιταλοεβραίος!)περιέγραψε με καταπληκτικό τρόπο την αίσθηση αυτής της ντροπής . Είναι αυτά τα λόγια που διασταυρώνονται πλέον με κάθε μου καθημερινή κίνηση και σκέψη.<br />«Και υπάρχει μια άλλη ντροπή με ευρύτερα όρια, <strong>η ντροπή για τον κόσμο.</strong> Έχει ειπωθεί αξιομνημόνευτα από τον John Donne ότι «κανείς άνθρωπος δεν είναι νησί», και η καμπάνα του θανάτου χτυπά για όλους. Εντούτοις υπάρχει αυτός που απέναντι στο έγκλημα των άλλων και το δικό του στρέφει τα νώτα , ώστε να μην το βλέπει και να μην αισθάνεται να τον αγγίζει:με αυτόν τον τρόπο συμπεριφέρθηκαν στην πλειονότητά τους οι Γερμανοί ,στα δώδεκα χρόνια της χιτλερικής εξουσίας, με την αυταπάτη ότι το «δεν θέλω» ισοδυναμεί με το «δε γνωρίζω», και το «δεν γνωρίζω» θα μετρίαζε τη δική τους συμμετοχή και συνενοχή .Αλλά σε μας, το προπέτασμα ηθελημένης άγνοιας , το «partial shelter» του T.S.Eliot, μας ήταν απαγορευμένο: ήταν αδύνατο να μη δούμε. Ο ωκεανός της θλίψης ,παρελθών και παρών ,μας περικύκλωνε και η στάθμη του χρόνο με το χρόνο ανέβαινε μέχρι σχεδόν να μας βυθίσει. Ήταν ανώφελο να κλείσουμε τα μάτια , να στρέψουμε τα νώτα , διότι το καθετί απλωνόταν γύρω μας ,προς κάθε κατεύθυνση μέχρι τον ορίζοντα. Δεν ήταν δυνατόν, ΟΥΤΕ ΘΕΛΗΣΑΜΕ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΝΗΣΙΑ. Οι δίκαιοι ανάμεσά μας, ούτε περισσότεροι ούτε λιγότεροι απ’ όσο στις άλλες ομάδες ανθρώπων , ένιωσαν τύψεις, ντροπή ,οδύνη για τα εγκλήματα που άλλοι έπραξαν και όχι οι ίδιοι, και αισθάνθηκαν ότι τους αφορά , διότι είχε συμβεί δίπλα τους, παρουσία τους και ΕΝΤΟΣ τους, ήταν αμετάκλητο. Δεν θα μπορούσε ποτέ να απομακρυνθεί . Θα αποδείκνυε ότι ο άνθρωπος , το ανθρώπινο είδος, εμείς ,ήμασταν εν δυνάμει ικανοί να δημιουργήσουμε έναν απέραντο τόπο οδύνης. Και ότι η οδύνη είναι η μόνη δύναμη που δημιουργείται εκ του μηδενός ανέξοδα, ακούραστα. <strong>Φτάνει να μη βλέπεις, να μην ακούς, να μην πράττεις</strong>» (Πρίμο Λέβι, «Αυτοί που βούλιαξαν και αυτοί που σώθηκαν»,εκδόσεις Άγρα. )<br />Όσο για τα βράδια εδώ και καιρό κάνω την προσευχή που μού μαθε ο Αζίς Νεσίν:<br /><br />…σώπα ο ένας, σώπα ο άλλος, σώπα οι πάνω, σώπα οι κάτω, σώπα όλη η πολυκατοικία και όλο το τετράγωνο. <div><p>Κατάπιαμε τη γλώσσα μας. Στόμα έχουμε και μιλιά δεν έχουμε. Φτιάξαμε το σύλλογο του "Σώπα".</p><p>Mια πολιτεία ολόκληρη, μια δύναμη μεγάλη, αλλά μουγκή!</p><p>Πετύχαμε πολλά, φτάσαμε ψηλά, μας δώσανε παράσημα, κι όλα πολύ εύκολα. </p><p>Μόνο με το Σώπα. </p><p>Μεγάλη τέχνη αυτό το "Σώπα".</p><p></p><p>Ανάμεσα σε λυγμούς και σε παροξυσμούς κρατώ τη γλώσσα μου, γιατί νομίζω πως θα 'ρθει η στιγμή που δεν θα αντέξω και θα ξεσπάσω και δεν θα φοβηθώ και θα ελπίζω και κάθε στιγμή το λαρύγγι μου θα γεμίζω με ένα φθόγγο, με έναν ψίθυρο, με ένα τραύλισμα, με μια κραυγή που θα μου λέει: <strong>ΜΙΛΑ!...</strong><br />(ΣΩΠΑ, του Αζίς Νεσίν)</p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9018170599641340923-731731391670493619?l=wwwdionblogspotcom.blogspot.com' alt='' /></div>dionhttp://www.blogger.com/profile/06970743392193617643noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9018170599641340923.post-26432808238558483462009-01-05T12:53:00.000-08:002009-01-05T12:59:40.105-08:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/SWJ0H9OB-nI/AAAAAAAAAI0/_bZQfIFcSns/s1600-h/777777777.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5287916592527702642" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 302px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/SWJ0H9OB-nI/AAAAAAAAAI0/_bZQfIFcSns/s400/777777777.jpg" border="0" /></a><br /><div>Αρχές του νέου έτους και οι καθιερωμένες ευχές ακούγονται πλέον σαν ύβρεις .Οι ίδιες οι λέξεις αδυνατούν πλέον να εκφράσουν το αδιανόητο των εγκλημάτων και της βαρβαρότητας που συσσωρεύονται γύρω μας. Το αδιανόητο που δεν εμφανίστηκε ως δια μαγείας ,αλλά που απλώς αποκαλύφτηκε σε όλο του το μεγαλείο. Ο Τ. Αντόρνο μεταπολεμικά είχε πει πως μετά το Άουσβιτς δεν μπορούμε καν να γράφουμε ποίηση εννοώντας πως , όταν όλες οι αξίες μέσω των οποίων συγκροτείται η κοινότητα και η συνύπαρξη καταρρέουν και θρυμματίζονται, όταν ο ίδιος ο θάνατος γίνεται αδιανόητος, τότε ο άνθρωπος μένει ανερμάτιστος, γίνεται κάτι κατώτερο και από το ζώο, γίνεται ένα απλό πράγμα, ένα ευτελές άθυρμα στα χέρια των «ειδικών χωρίς πνεύμα και των ηδονοθήρων χωρίς καρδιά», καθώς έλεγε ο Μαξ Βέμπερ. Σήμερα που το Άουσβιτς μεταφέρθηκε στη Γάζα, πόσο αμόλυντος μπορεί να αισθάνεται ο δυτικός κόσμος από τον ιό του μαζικού, εν ψυχρώ σχεδιασμένου θανάτου; Πόσο και για πόσο οι αμέριμνες μελωδίες της κοινωνίας της κατανάλωσης και του θεάματος θα μπορούν να σκεπάζουν τα ουρλιαχτά ή την ηχηρή σιωπή των αφανισμένων;<br />Αντί για ευχές σας στέλνω στίχους, γιατί μετά τα Άουσβιτς δεν μπορούμε παρά να γράφουμε τη ζωή μας μέσω της ποίησης.<br /><br />Πίσω από την καθημερινή κόλαση των λέξεων</div><br /><div>τα ποιήματα ανασαίνουν ζωντανά </div><br /><div>και το καθαρό τους νόημα καθρεφτίζει παντού μια φανταστική</div><br /><div>ευτυχία, που ποτέ δε θα πυρποληθεί. (ΑΡΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ)</div><br /><div><br />Πρέπει να πάψεις να φοβάσαι. Είναι απαράδεχτο να φοβάσαι. Υπάρχει τρόπος να ψάξεις, να καθορίσεις από πού κι από τι έρχεται αυτός ο φόβος. Ο φόβος είναι αθλιότητα, μην ξεπέφτεις εκεί. Πιάσε από την αρχή τη γλώσσα σου. Κοίταξε τον τρόπο που εσύ την κάνεις να δουλέψει, να λειτουργήσει. Πώς συνταιριάζεις τις λέξεις στη γλώσσα; Σε τι κανόνες, σε τι νόμους υπακούεις; Γιατί δεν γκρεμίζεις αυτό το καλοστημένο (ή δήθεν) γλωσσικό σου οικοδόμημα, γιατί δεν το ξαναφτιάχνεις από την αρχή, με άλλη γραμματική, άλλη σύνταξη, άλλες λέξεις, (ακόμα κι αυτό) άλλες σχέσεις, συναρτήσεις, δομές; Γιατί δέχεσαι υποταγμένος το κοινώς αποδεκτό νόημα, τη σημασία που σου έχει επιβληθεί αυτών ή εκείνων των λέξεων; Γιατί δεν τις τορπιλίζεις; γιατί φοβάσαι; Δεν είναι αργά. Έτσι κι αλλιώς επικοινωνία δεν υπάρχει. Είναι απαράδεχτο να φοβάσαι. (ΤΑΚΗΣ ΣΙΝΟΠΟΥΛΟΣ)</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9018170599641340923-2643280823855848346?l=wwwdionblogspotcom.blogspot.com' alt='' /></div>dionhttp://www.blogger.com/profile/06970743392193617643noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9018170599641340923.post-5105393742241797382009-01-01T12:36:00.000-08:002009-01-01T13:19:16.209-08:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/SV0yQ65ibjI/AAAAAAAAAIg/iz1O_DeFjZA/s1600-h/revolution2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5286436803872714290" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 239px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/SV0yQ65ibjI/AAAAAAAAAIg/iz1O_DeFjZA/s400/revolution2.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><p>Οι τσαγκαράδες να φτιάσουν όπως πάντα γερὰ παπούτσια.</p><p>Οι εκπαιδευτικοὶ να συμμορφώνονται με το αναλυτικὸ πρόγραμμα του Ὑπουργείου.</p><p>Οι τροχονόμοι να σημειώνουν με σχολαστικότητα τις παραβάσεις.</p><p>Οι εφοπλιστὲς να καθελκύουν διαρκώς νέα σκάφη.</p><p>Οι καταστηματάρχες ν᾿ ανοίγουν και να κλείνουν σύμφωνα με το εκάστοτε ωράριο.</p><p>Οι εργάτες να συμβάλλουν ευσυνείδητα στην άνοδο του επιπέδου παραγωγής.</p><p>Οι αγρότες να συμβάλλουν ευσυνείδητα στην κάθοδο του επιπέδου καταναλώσεως.</p><p>Οι φοιτητὲς να μιμούνται τους δασκάλους τους και να μην πολιτικολογούν.</p><p>Οι ποδοσφαιριστὲς να μη δωροδοκούνται πέραν ενὸς λογικού ορίου.</p><p>Οι δικαστὲς να κρίνουν κατὰ συνείδησιν και εκτάκτως μόνον, κατ᾿ επιταγὴν.</p><p>Ο τύπος να μη γράφει ό,τι πιθανὸν να εμβάλλει εις ανησυχίαν τους φορτοεκφορτωτάς.</p><p>Οι ποιητὲς όπως πάντα να γράφουν ωραία ποιήματα.</p><p>Σημ.: Πρόκειται περὶ προσχεδίου, ως ο τίτλος, και προσφέρεται εις ελευθέραν δημοσίαν συζήτησιν. Μετὰ τας ακουσθησομένας απόψεις θα γίνει τελικὴ ἐπεξεργασία υπὸ ομάδος εγκρίτων Ποιητών και θα παραδοθεί εις το κοινὸ προς γνώσιν και αναμόρφωσιν.</p><p><strong>Ας αρχίσουμε με ένα ποίημα τη φετινή χρονιά θέλοντας να ξορκίσουμε την αυταπάτη της "κανονικότητας" ,της "ομαλότητας", του αυτοματισμού και των χιλιάδων "αυτονόητων"</strong></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9018170599641340923-510539374224179738?l=wwwdionblogspotcom.blogspot.com' alt='' /></div>dionhttp://www.blogger.com/profile/06970743392193617643noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9018170599641340923.post-72975641729451241442008-12-31T07:07:00.000-08:002008-12-31T07:11:54.938-08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/SVuLrIYgkCI/AAAAAAAAAIY/9BLMJg4nNe4/s1600-h/tvb.bmp"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5285972160750325794" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 277px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/SVuLrIYgkCI/AAAAAAAAAIY/9BLMJg4nNe4/s400/tvb.bmp" border="0" /></a><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9018170599641340923-7297564172945124144?l=wwwdionblogspotcom.blogspot.com' alt='' /></div>dionhttp://www.blogger.com/profile/06970743392193617643noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9018170599641340923.post-49410230763269459852008-12-30T15:53:00.000-08:002008-12-30T16:31:28.740-08:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/SVq232rBnVI/AAAAAAAAAIQ/9SzTkLNLg-A/s1600-h/war.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5285738183357734226" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 257px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/SVq232rBnVI/AAAAAAAAAIQ/9SzTkLNLg-A/s400/war.jpg" border="0" /></a><br /><div><div><div><div></div><p>Αγαπητέ Αλί,</p><p>είμαι ο στρατιωτικός που πάτησε το κουμπί και σου έστειλε το "έξυπνο όπλο" ενώ έπαιζες αμέριμνος με το αρκουδάκι σου. Μου έδωσαν εντολή να εξουδετερώσω τον εχθρό, μαζί του όμως έκανα κομματάκια τον πατέρα και τον αδελφό σου, την μητέρα και την αδελφή σου. Εσύ στάθηκες πιο τυχερός και επιβίωσες: με βαριά εγκαύματα σε όλο το σώμα, χωρίς το αριστερό πόδι και το δεξί σου μάτι. Το επίσημο ανακοινωθέν του στρατού μας έγραφε πως επρόκειτο για ατύχημα. Με την ωμή ειλικρίνεια που διακρίνει εμάς τους στρατιωτικούς ομολογώ ότι δεν είναι έτσι. Όταν μου έδωσαν εντολή να εξουδετερώσω τον εχθρό, ήξεραν ήδη ότι θα σε σκότωνα ή θα σε τραυμάτιζα. Πριν ακόμα χτυπηθείς δεν ήσουν πια άνθρωπος με σάρκα και οστά: ήσουν απλώς μια «παράπλευρη απώλεια».<br />Επειδή είσαι ακόμα παιδάκι κάποια πράγματα δεν τα πιάνεις. Όταν μεγαλώσεις, εάν καταφέρεις και επιβιώσεις, θα μάθεις πως, παλαιά, όταν πολεμούσαμε, εμείς οι στρατιωτικοί βγάζαμε τα σπαθιά ή τις ξιφολόγxες μας στο πεδίο της μάχης και δώς'του μέχρι τον τελευταίο μάχιμο στρατιώτη. Τόσο μαλάκες ήμασταν! Μέχρι που σκεφτήκαμε: «γιατί να σκοτωθούμε μεταξύ μας, αφού υπάρχουν τόσο άμαχοι διαθέσιμοι;». Από τον Α' Παγκόσμιο και μετά σημαδεύουμε κυρίως αμάχους, γέφυρες, μέχρι και έργα τέχνης. Γιατί έτσι δείχνεις στον εχθρό πόσο τρομερό στρατό έχεις και μετά όσοι άμαχοι επιβιώσουν εκλιπαρούν για ειρήνη και συνεπώς κερδίζεις τον πόλεμο. Αυτό βέβαια γινόταν από όλους τους στρατούς, κακούς και καλούς. Έτσι έγινε στη Δρέσδη στον Β' Παγκόσμιο όπου καθάρισαν 30.000 Γερμανούς αμάχους. Έτσι έγινε και στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι, όπου ο αμερικανικός στρατός καθάρισε χιλιάδες - δεν θυμάμαι ακριβώς πόσους - Ιάπωνες.<br />Μην ακούς κάποιους αφελείς που μιλούν για την ειρήνη ή την Συνθήκη της Γενεύης και άλλες τέτοιες μπούρδες. Έχουμε και εμείς στο Ισραήλ τέτοιους. Όταν μεγαλώσεις θα καταλάβεις ότι εμείς οι στρατιωτικοί κυβερνάμε τον κόσμο. Φαντάσου π.χ. τι θα γινόταν αν μια παρέα αμάχων σκότωνε κατά λάθος έναν στρατιώτη; Θα έλεγαν: «συγγνώμη κύριοι, ήταν μια παράπλευρη απώλεια»; Θα τους καθαρίζαμε πριν εξέλθει κιχ. Οι μακαρίτες οι γονείς σου ήξεραν τι κόλαση γίνεται στη λωρίδα της Γάζας ακόμα και αν τραυματιστεί ένας στρατιώτης δικός μας. Όλος ο χαμός τώρα γίνεται για τρεις στρατιώτες μας που απήγαγε η Χαμάς και η Χεζμπολάχ. Μιας και ήρθε η κουβέντα σε αυτούς, πρέπει να ξέρεις ότι τα αθώα θύματα της Χαμάς και της Χεζμπολάχ λέγονται «θύματα της τρομοκρατίας», ενώ τα δικά μας «παράπλευρες απώλειες». Γιατί αυτοί είναι τύραννοι, ενώ εμείς δημοκράτες.<br />Όπως όλα τα παιδάκια της ηλικίας σου φαντάζομαι πως έχεις αχόρταγη περιέργεια και κάνεις πολλές ερωτήσεις. Φαντάζομαι πως θέλεις να με ρωτήσεις γιατί τα λέμε «έξυπνα όπλα», αυτά που αφάνισαν την οικογένειά σου. Τα λέμε έτσι γιατί σκοτώνεις και παίζεις ταυτόχρονα. Είναι σαν να παίζεις playstation. Έπρεπε να τα πούμε «ψυχαγωγικά όπλα», αλλά εντάξει, εμείς οι στρατιωτικοί έχουμε πάντα την αίσθηση του μέτρου. Εάν επιβιώσεις τελικά, πρόσεχε μη πέσεις θύμα της προπαγάνδας του εχθρού, ότι τάχα εμείς αφανίσαμε την οικογένειά σου και αφήσαμε εσένα ανάπηρο με το «έτσι θέλω». Να ξέρεις ότι εμείς κάνουμε αμυντικό, όχι επιθετικό πόλεμο. Ό,τι έγινε ήταν και για το καλό σου και μια μέρα θα μας ευγνωμονείς γι' αυτό. Το κάναμε για να πολεμήσουμε την τρομοκρατία, για να θριαμβεύσει η δημοκρατία, για να ζήσουν οι λαοί μας ειρηνικά. Μπροστά σε αυτό το ύψιστο αγαθό ακόμα και η ζωή ενός ολόκληρου λαού πάει περίπατο. Σκέψου τώρα εκείνη ενός παιδιού.<br />Με αγάπη,<br />Ο ευεργέτης σου»ΤΑ ΝΕΑ, 25/07/2006<br /><br />(ΟΤΑΝ Ο ΑΛΙ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΠΑΙΔΙ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΠΙΑ ΑΡΓΑ…)<br /><br /></p></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9018170599641340923-4941023076326945985?l=wwwdionblogspotcom.blogspot.com' alt='' /></div>dionhttp://www.blogger.com/profile/06970743392193617643noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9018170599641340923.post-86684237317338643602008-12-30T14:33:00.000-08:002008-12-30T14:48:34.245-08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/SVqkRNROG_I/AAAAAAAAAHw/wBbvyBe7szQ/s1600-h/untitledcsa.bmp"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5285717728199318514" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 267px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/SVqkRNROG_I/AAAAAAAAAHw/wBbvyBe7szQ/s400/untitledcsa.bmp" border="0" /></a><br /><div><div></div>Προσπαθώ να σκεφτώ γιατί οι άνθρωποι πιάνουν τον παλιό δόλο των θεών. Δε βρίσκω απάντηση. Ίσως γιατί έχουμε μέσα μας <strong>το σπόρο ενός θανατερού εγωισμού</strong> που σκορπίζει το αίμα. Ίσως γιατί <strong>εκπαιδευτήκαμε σε φόρμες θανάτου, σιδηρόφρακτες θρησκείες, φαρμακερούς εθνικισμούς.<br /></strong>Μάθαμε να βάζουμε σημαίες στα βουνά , να φτιάχνουμε τείχη με πάνοπλους φρουρούς, να ντελαλούμε τη μία αλάθητη αλήθεια μας, να σφάζουμε ανθρώπους στο όνομά της , να ξεκοιλιάζουμε γυναίκες και παιδιά.<br />Στο μεταξύ οι κοσμοκράτορες της κάθε εποχής (κάποτε οι Ρωμαίοι, οι Βενετοί, οι Ισπανοί, οι Άγγλοι, σήμερα οι Αμερικανοί) πουλάνε όπλα, μαζεύουν χρυσάφι, παζαρεύουν ενεργειακούς δρόμους, συναλλάσσονται και εξαργυρώνουν.<br /><strong>Πάντοτε οι φονιάδες ήταν κάποιοι μακριά από εμάς</strong>: οι Αθηναίοι σφάζανε τους Μηλίους, οι καθολικοί κάνανε τις Σταυροφορίες και την Ιερή Εξέταση, οι Ναζί καίγανε τους Εβραίους και τους Τσιγγάνους, οι στρατοκράτες του Ισραήλ μακελεύουν τους Παλαιστινίους, οι κακοί επιστήμονες φτιάξανε την Ατομική Βόμβα, οι ασυνείδητοι επιστήμονες φτιάξανε το Τσερνομπίλ, οι μακρινοί Αμερικανοί βομβαρδίζουν, σκοτώνουν, σκλαβώνουν. Εμείς τι φταίμε; Εμείς βάζουμε συναγερμό στο σπίτι, βλέπουμε τηλεόραση, παραγγέλνουμε πίτσα, χειροκροτούμε.<br />Να μια πικρή διερώτηση: <strong>τι θα ήμασταν έτοιμοι να χαλαλίσουμε απ’ το παρόν που ζούμε κι απ’ το μέλλον που προσδοκούμε προκειμένου να είμαστε λιγότερο φονιάδες;<br /></strong>Θα χαλαλίζαμε το ένα από τα δύο αυτοκίνητά μας για να αγοραστεί ένα ζευγάρι παπούτσια για το ένα δισεκατομμύριο της γης που ζει με ένα ευρώ τη μέρα; Θα χαλαλίζαμε τρία χρόνια από το προσδόκιμο της επιβίωσής μας για να ζούσαν τρία χρόνια περισσότερα τα εκατομμύρια των παιδιών που πεθαίνουν από δυσεντερία;<br /><strong>Νομίζω πως ξέρουμε την απάντηση- κι ας μην την προφέρουμε.<br /><br /></strong>(απόσπασμα από ένα πολύ επίκαιρο γραπτό του Θ. Τριαρίδη)<br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9018170599641340923-8668423731733864360?l=wwwdionblogspotcom.blogspot.com' alt='' /></div>dionhttp://www.blogger.com/profile/06970743392193617643noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9018170599641340923.post-91140181571225305322008-12-29T15:34:00.000-08:002008-12-29T15:45:26.403-08:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/SVlgr9IhJFI/AAAAAAAAAHg/IEozPjyM3mA/s1600-h/%25CE%25B3%25CF%2581%25CE%25B1%25CF%2586%25CE%25BF%25CE%25BC%25CE%25B7%25CF%2587%25CE%25B1%25CE%25BD%25CE%25AE.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5285361945956918354" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 346px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/SVlgr9IhJFI/AAAAAAAAAHg/IEozPjyM3mA/s400/%25CE%25B3%25CF%2581%25CE%25B1%25CF%2586%25CE%25BF%25CE%25BC%25CE%25B7%25CF%2587%25CE%25B1%25CE%25BD%25CE%25AE.JPG" border="0" /></a><br /><div></div><br /><p>-Προδίδετε πάλι τὴν Ποίηση, θὰ μοῦ πεῖς,</p><p>Τὴν ἱερότερη ἐκδήλωση τοῦ Ἀνθρώπου</p><p>Τὴ χρησιμοποιεῖτε πάλι ὡς μέσον, ὑποζύγιον</p><p>Τῶν σκοτεινῶν ἐπιδιώξεών σας</p><p>Ἐν πλήρει γνώσει τῆς ζημιᾶς ποὺ προκαλεῖτε</p><p>Μὲ τὸ παράδειγμά σας στοὺς νεωτέρους.</p><br /><p>-Τὸ τί δὲν πρόδωσες ἐσὺ νὰ μοῦ πεῖς</p><p>Ἐσὺ κι οἱ ὅμοιοί σου, χρόνια καὶ χρόνια,</p><p>Ἕνα πρὸς ἕνα τὰ ὑπάρχοντά σας ξεπουλώντας</p><p>Στὶς διεθνεῖς ἀγορὲς καὶ τὰ λαϊκὰ παζάρια</p><p>Καὶ μείνατε χωρὶς μάτια γιὰ νὰ βλέπετε, χωρὶς ἀφτιὰ</p><p>Ν᾿ ἀκοῦτε, μὲ σφραγισμένα στόματα καὶ δὲ μιλᾶτε.</p><p>Γιὰ ποιὰ ἀνθρώπινα ἱερὰ μᾶς ἐγκαλεῖτε;</p><br /><p>Ξέρω: κηρύγματα καὶ ρητορεῖες πάλι, θὰ πεῖς.</p><br /><p>Ἔ ναὶ λοιπόν! Κηρύγματα καὶ ρητορεῖες.<br />Σὰν πρόκες πρέπει νὰ καρφώνονται οἱ λέξεις<br />Νὰ μὴν τὶς παίρνει ὁ ἄνεμος.</p><br /><p><strong>(Aφιερωμένο εξαιρετικά στους "πολιτισμένους"Π.Μάρκαρη ,Τ.Θεοδωρόπουλο και Α. Δοξιάδη από όλους εμάς τους "απολίτιστους")</strong></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9018170599641340923-9114018157122530532?l=wwwdionblogspotcom.blogspot.com' alt='' /></div>dionhttp://www.blogger.com/profile/06970743392193617643noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9018170599641340923.post-21578605613531642242008-12-29T13:15:00.000-08:002008-12-29T13:25:12.143-08:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/SVk_XANZexI/AAAAAAAAAHY/mjb2AQciQPE/s1600-h/untitled%CF%81%CF%89%CE%B2.bmp"></a><br /><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/SVk_Ht9yHrI/AAAAAAAAAHQ/mCpTFNkDLBQ/s1600-h/pethaino.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5285325039526354610" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 249px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/SVk_Ht9yHrI/AAAAAAAAAHQ/mCpTFNkDLBQ/s400/pethaino.jpg" border="0" /></a> <div></div><p>Φίλες και φίλοι,</p><p>ο γιος της Κωνσταντίνας Κούνεβα, Εμμανουέλ, είναι μαθητής της Ε΄ Δημοτικού σε σχολείο των Πετραλώνων. Ο πατέρας του εργάζεται στη Βουλγαρία. Η μητέρα του (ιστορικός - που βγάζει τίμια το ψωμί της στη χώρα μας σαν καθαρίστρια) πληρώνει το θάρρος της γνώμης της και την αντίστασή της απέναντι στην βάρβαρη εκμετάλλευση και την ασυδοσία της εργοδοσίας. <strong>Ο εκπαιδευτικός κόσμος της Αθήνας είναι ανάστατος και συγκλονισμένος.</strong> Η γυναίκα έχασε το φως της και παλεύει για τη ζωή της.Πού κατρακυλάμε; Φίλοι και φίλες,αυτό δεν πρέπει να περάσει έτσι. Από παντού μας κυκλώνει η ανθρώπινη δυστυχία: δυστυχισμένοι και ταλαίπωροι μετανάστες, ναρκομανείς/ανθρώπινα σκουπίδια, ψυχικά πάσχοντες παρατημένοι στη μοίρα τους, άνεργοι, φτωχοί, άρρωστοι αντικείμενα κοροϊδίας στο ανύπαρκτο ΕΣΥ, σωφρονιστικό σύστημα ευφημισμός, παιδιά έξω από τα σχολεία, δίχως μέλλον, και γυναίκες θύματα της σεξουαλικής εμπορίας... Ο κατάλογος είναι πολύ μακρύς.Ζούμε σε μια κοινωνία εκμετάλλευσης και βαρβαρότητας και ο ανθρώπινος πόνος δεν έχει όρια. Εθιστήκαμε. <strong>ΑΛΛΑ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ</strong> <strong>ΕΤΣΙ</strong>.Η ευθύνη όλων μας είναι μεγάλη. Πρέπει να αντιδράσουμε. Με όλους τους τρόπους.Με τη συμμετοχή μας σε όλες τις εκδηλώσεις που θα προγραμματισθούν.Με το λόγο μας. Ενυπόγραφα. Δεν έχουμε το δικαίωμα να σιωπούμε.Με την έμπρακτη αλληλεγγύη μας στο συγκεκριμένο συνδικάτο.Με την απαίτηση για εφαρμογή (και έλεγχο της εφαρμογής) της εργατικής νομοθεσίας. Είναι ντροπή μέσα από την ασύδοτη λειτουργία θεσμών όπως οι εργολαβίες και υπεργολαβίες να γίνεται ενοικίαση/υπενοικίαση εργαζομένων με όρους σκλαβιάς και οι αρμόδιοι εμπλεκόμενοι φορείς και πρόσωπα να βολεύονται και να κοιτάζουν αλλού αντί να κάνουν το καθήκον τους.Με την έμπρακτη (και οικονομικά) αλληλεγγύη μας στην Κωνσταντίνα Κούνεβα και το γιο της.<strong>Δεν είναι Χριστούγεννα, είναι η κάθοδος στον Άδη γι' αυτό το αγόρι και τη μάνα του.Είναι μαθητής μας, ένα ώριμο παιδί. Θα κάθεται στο θρανίο απέναντί μας.Η μάνα του δεν έκανε παρά το σωστό.Τι πρέπει να κάνουμε εμείς για να μπορούμε να τον κοιτάμε στα μάτια;</strong></p><p>Χάρης Παπαδόπουλος,σχολικός σύμβουλος δημ. εκπαίδευσης της 2ης περιφέρειας της Αθήνας</p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9018170599641340923-2157860561353164224?l=wwwdionblogspotcom.blogspot.com' alt='' /></div>dionhttp://www.blogger.com/profile/06970743392193617643noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9018170599641340923.post-82591474866149309802008-12-27T15:59:00.000-08:002008-12-27T16:49:38.080-08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/SVbCJLmpUGI/AAAAAAAAAHI/s5Q0hiKZzZw/s1600-h/untitled45.bmp"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5284624675755348066" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 294px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/SVbCJLmpUGI/AAAAAAAAAHI/s5Q0hiKZzZw/s400/untitled45.bmp" border="0" /></a><br /><div></div>Προσωρινή αναστολή δράσης ,λοιπόν, λόγω εορτών . Αλήθεια, τι γιορτάζουμε ,τι περιμένουμε κλεισμένοι και πάλι στις τρύπες; Να μας επισκεφτεί o Αϊ Βασίλης με τα μαγικά δώρα της ομαλότητας και της κοινωνικής γαλήνης; να βάλουμε σε στοιχειώδη τάξη το πρώην ακατοίκητο που αίφνης απόκτησε ιδιάζουσα αξία; Ή μήπως να ξεχυθούμε με μεγαλύτερη λύσσα στους δρόμους μετρώντας βλέμματα συμπαράστασης και αποδοκιμασίας;<br />Καπνοί ποικίλων χρωμάτων ,ενίοτε και αναθυμιάσεις ,αναδύονται από την οθόνη του PC και πλημμυρίζουν το δωμάτιο που φέτος επιτέλους απαλλάχτηκε από κάθε ηλίθια ψευδαίσθηση χριστουγεννιάτικης διακόσμησης. Διαδικτυακές οργισμένες κραυγές ,κλάψες, χαοτικές αναλύσεις, <strong>επιδερμικές και de profundis κρίσεις συνειδήσεως</strong>.<br />O,τι κι αν περιμένουμε, υψηλό ή ευτελές ,φιλόδοξο ή ταπεινό δεν θα μπορέσουμε να αποφύγουμε εκείνη τη ρωγμή στον απέναντι τοίχο που θα μας θυμίζει ότι από δω και μπρος τίποτα δεν θα είναι ίδιο. Γιατί αυτή η ρωγμή θα μεγαλώνει μέρα με τη μέρα ,τα ψευτομπαλώματα και τα κάθε είδους μερεμέτια θα την φτιασιδώνουν αλλά δεν θα την κλείνουν ,θα μεγαλώνει σε βάρος των κάθε είδους παραβάν και διακοσμήσεων, θα συντρίβει μπετόν και σιδερόβεργες μέχρι να φτάσει στο ταβάνι ,μέχρι να εισχωρήσει στα θεμέλια . Με τη συνδρομή μας ή ερήμην μας.<br /><strong>Ένας απολογισμός μικρών και μεγάλων ρωγμών η ζωή μας</strong>. Που μας ανοίγουν δρόμους μέσα από ετοιμόρροπα οικοδομήματα ,που μας καλούν να ψηλαφίσουμε τα σημεία τομής ,να παρατηρήσουμε τα σχήματα και τις διακλαδώσεις τους, να βρούμε τη δύναμη να ατενίσουμε το κενό. <strong>Οι ρωγμές αυτές είναι τα νεύρα της συνείδησής μας</strong> . Μιας συνείδησης που δεν μπορεί να αναδυθεί μέσα από θωρακισμένα ή προκάτ οικοδομήματα .Που μέσα σ’ αυτά μπορεί μονάχα να ουρλιάζει χωρίς ήχο ,να δίνει τυφλά χτυπήματα στον αέρα ....και στο τέλος να σωπαίνει..<br /><strong>«Κάποτε θα υπάρχει μια εξουσία μόνο στον κόσμο. Η δικτατορία της συνείδησης».</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9018170599641340923-8259147486614930980?l=wwwdionblogspotcom.blogspot.com' alt='' /></div>dionhttp://www.blogger.com/profile/06970743392193617643noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9018170599641340923.post-40254861640394899712008-12-26T15:31:00.000-08:002008-12-26T15:35:03.269-08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/SVVp2uSVi0I/AAAAAAAAAHA/TJTp_XhJeG4/s1600-h/vitrioli.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5284246126647937858" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 185px; CURSOR: hand; HEIGHT: 140px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/SVVp2uSVi0I/AAAAAAAAAHA/TJTp_XhJeG4/s400/vitrioli.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><br /><p align="left">Ο λογαριασμός ενίσχυσης της Κωνσταντίνας Κούνεβα, της συνδικαλίστριας που έπεσε θύμα δολοφονικής επίθεσης με βιτριόλι της εργοδοτικής τρομοκρατίας είναι :<br />5012 019021 277 Τράπεζα Πειραιώς</p><p>DECHEVA ELENA KUEVA KOSTADINKA NIKOLOVA<br />Eπειδή το γεγονός έχει θαφτεί από τα ΜΜΕ , ας βάλουμε τα δυνατά μας. Προσφέρουμε ό,τι μπορούμε όχι από αυτά που μας περισσεύουν, αλλά από αυτά που θα μας λείψουν. Δεν πειράζει. Είναι στοιχειώδης υποχρέωση κοινωνικής αλληλεγγύης.<br />Και φυσικά Δεν μένουμε στην οικονομική ενίσχυση. Διαδίδουμε το μήνυμα, το δημοσιεύουμε σε blog και sites και συμμετέχουμε σε κάθε κίνηση έμπρακτης αλληλεγγύης και δράσης.<br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9018170599641340923-4025486164039489971?l=wwwdionblogspotcom.blogspot.com' alt='' /></div>dionhttp://www.blogger.com/profile/06970743392193617643noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9018170599641340923.post-76013208319535139202008-12-22T06:48:00.000-08:002008-12-22T06:53:25.787-08:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/SU-pgWSKPUI/AAAAAAAAAG4/KaW9_Axpi7k/s1600-h/610x.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5282627261131537730" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 266px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/SU-pgWSKPUI/AAAAAAAAAG4/KaW9_Axpi7k/s400/610x.jpg" border="0" /></a><br /><div></div>Το Σάββατο 20 Δεκεμβρίου, στην πλατεία Συντάγματος, θέλαμε να δείξουμε ότι η παύση, το σταμάτημα του χρόνου, είναι στον κόσμο μας πιο αναγκαία από ποτέ. Η δολοφονία ενός νέου ανθρώπου μας υπενθυμίζει πως ζούμε σε μια κοινωνία που όλο και λιγότερο σκέφτεται το μέλλον της, που όλο και λιγότερο σκέφτεται τον εαυτό της, που όλο και λιγότερο σκέφτεται. Ας σταθούμε για λίγο στη στιγμή, ας μην την προσπεράσουμε για μια ακόμη φορά βιαστικά, κι ας μην χαθούν στο θόρυβο της επικαιρότητας και στη λήθη οι φωνές που ακούγονται όλες αυτές τις μέρες στους δρόμους της Ελλάδας.Το «σταμάτημα του χρόνου» έγινε στις 4:00, το απόγευμα του Σαββάτου, μπροστά από το μνημείο του άγνωστου στρατιώτη. Στο άκουσμα ενός συγκεκριμένου σήματος, όλοι οι παρευρισκόμενοι «πάγωσαν». Κάθε άτομο ακινητοποιήθηκε στη στάση που είχε τη στιγμή, κλείνοντας το δρόμο μπροστά στη Βουλή, για 3 λεπτά, σχηματίζοντας μια μεγάλη ακίνητη εικόνα. Με την επανάληψη του σήματος, η ομάδα ξαναζωντάνεψε.Το «σταμάτημα του χρόνου» μπορεί, ποιος ξέρει, να συνεχίσει την πορεία του τις επόμενες μέρες σε άλλους χώρους, σε σταθμούς του μετρό, σε πολυκαταστήματα, μπροστά από το χρηματιστήριο ή από κάποιο υπουργείο…<br />(ανταπόκριση από Νατάσα....)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9018170599641340923-7601320831953513920?l=wwwdionblogspotcom.blogspot.com' alt='' /></div>dionhttp://www.blogger.com/profile/06970743392193617643noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9018170599641340923.post-11238823850037931462008-12-18T05:11:00.000-08:002008-12-18T05:17:46.904-08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/SUpNDUF9wuI/AAAAAAAAAGw/puTOZsBi0mo/s1600-h/ex_bobcmmslt.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5281118232374002402" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 370px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/SUpNDUF9wuI/AAAAAAAAAGw/puTOZsBi0mo/s400/ex_bobcmmslt.jpg" border="0" /></a><br /><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/SUpMyyVEC1I/AAAAAAAAAGo/nLbBGz0YJ9U/s1600-h/cdcover_378.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5281117948432616274" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 272px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/SUpMyyVEC1I/AAAAAAAAAGo/nLbBGz0YJ9U/s400/cdcover_378.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><div></div>Στο διήγημα «Η μηχανή που κάνει τα μαθήματα του σχολείου» του Τζιάνι Ροντάρι ένας μαθητής πουλά ως άλλος Φάουστ την ψυχή του στο διάβολο θέλοντας να απαλλαγεί από το βάρος των σχολικών μαθημάτων. Αγοράζει με την ανοχή του πατέρα του μια μηχανή που του κάνει όλα τα σχολικά μαθήματα και καταλήγει έγκλειστος σε ένα κλουβί αφού σταδιακά χάνει το μυαλό του και μαζί μ’ αυτό τη βαρύτητα της ύπαρξής του.. Ηθικό δίδαγμα–διαφύλαξε το μυαλό σου από τις ευκολίες, αξιοποίησε τις δυνάμεις σου.<br />Το διήγημα είναι γραμμένο αρκετά χρόνια πριν, τότε που το σχολείο δεν είχε μετατραπεί σε τέτοιο βαθμό σε γκέτο περιθωριοποιημένων νεανικών ψυχών, γι’ αυτό και θα είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον να φανταστούμε μια μεταγραφή του στη σύγχρονη εποχή που η μαθητική κούραση έχει μετατραπεί σε υπερφόρτωση και που ο δείχτης ανασφάλειας έχει χτυπήσει προ πολλού κόκκινο. Ο σημερινός μαθητής πολύ απλά θα ήθελε να αφήσει τη θηριώδη μηχανή στο θρανίο να αναπαράγει σοβαροφανείς ασημαντολογίες και ο ίδιος να πετάξει μακριά από τη σχολική αίθουσα. Γιατί κατάλαβε πως η ζωή βρίσκεται αλλού.<br />Αν θέλαμε να τοποθετήσουμε εμείς οι εκπαιδευτικοί τον εαυτό μας στο πλαίσιο του διηγήματος ποιο ρόλο αλήθεια θα διαλέγαμε; Θα ήμασταν οι δεσμοφύλακες ,οι «κάνω τα στραβά μάτια», ή οι βοηθοί της απόδρασής του;<br />Αν θεωρήσουμε ότι ήρθε και για μας η ώρα της απόδρασης από ένα σχολείο-φυλακή θα πρέπει ταυτόχρονα να σκεφτούμε τους όρους οικοδόμησης ενός σχολείου της δημιουργίας, κεντρική θέση στο οποίο δεν μπορεί παρά να έχει η <strong>απολεσθείσα έννοια της επιμόρφωσης</strong>. Απόλυτα εύλογες οι καταγγελίες και οι διαμαρτυρίες για την απουσία κρατικού ενδιαφέροντος, για την παντελή έλλειψη μακρόπνοου σχεδιασμού και αντίστοιχης χρηματοδότησης και για την παραχώρηση και αυτού του δημόσιου αγαθού που θα έπρεπε να απολαμβάνει ο κάθε εκπαιδευτικός σε ιδιώτες προς άγραν πελατείας .Αν θέλουμε ωστόσο να πάμε ένα βήμα πάρα πέρα ,αν ενδιαφερόμαστε ειλικρινά για την <strong>αποκατάσταση της χαμένης τιμής της έννοιας </strong>θα πρέπει να παραδεχτούμε κάποιες ενοχλητικές ίσως αλήθειες.<br /><strong>Αλήθεια πρώτη:</strong> αν στόχος της επιμόρφωσης είναι η απελευθέρωση της δημιουργικής δύναμης και του κριτικού στοχασμού των εκπαιδευτικών ,θα πρέπει να αποστασιοποιηθούμε πλήρως από την αντίληψη που ταυτίζει την επιμόρφωση με από την από καθέδρας διδασκαλία. Η μετωπική διδασκαλία σε συνδυασμό με τον άνωθεν σχεδιασμό και τις απαραίτητες γραφειοκρατικές πινελιές «φιλοτεχνούν» ένα μουντό τοπίο μέσα στο οποίο η πρωτοβουλία παγώνει και η αυτοέκφραση εξανεμίζεται . Είναι απολύτως κατανοητό να διψά κανείς για επιμόρφωση, καθότι αγαθό εν ανεπαρκεία, αλλά εντελώς αδιανόητο να σύρεται σε μια διαδικασία όπου αναπαράγονται τα ίδια παρωχημένα μοντέλα μάθησης με μικροαλλαγές στην ονομασία ή στον οργανωτικό φορέα. Σε τι στ’ αλήθεια διαφέρει ο μαθητής που αγοράζει τη μηχανή αυτόματης εκτέλεσης μαθημάτων από τον εκπαιδευτικό που μαθαίνει να αντιγράφει περισπούδαστα «σχέδια μαθημάτων» κάθε είδους συμβούλων που ελάχιστη σχέση έχουν με την εκπαιδευτική πραγματικότητα; Θα μεταφέρει ή όχι -και μάλιστα με περισσότερο ζήλο «αφού επιμορφώθηκε»- στη σχολική τάξη τα ίδια εκείνα επιστημονικά και παιδαγωγικά στερεότυπα που κάνουν τους μαθητές να θέλουν να επισπεύσουν την απόδρασή τους; Θα βλέπει ή όχι σταδιακά την υπόθεση της επιμόρφωσης ως υπόθεση συλλογής βεβαιώσεων, πιστοποιήσεων και κάθε είδους εγγράφου με στόχο τη διόγκωση του ατομικού του φακέλου; Και γιατί όχι άλλωστε; Όσο καταστέλλεται η έφεση για δημιουργία τόσο δεν διεγείρεται η έφεση για χρησιμοθηρία;<br /><strong>Αλήθεια δεύτερη:</strong> αν στόχος της επιμόρφωσης είναι η απελευθέρωση της δημιουργικής δύναμης και του κριτικού στοχασμού των εκπαιδευτικών, θα πρέπει να αποστασιοποιηθούμε και από τις μορφές εκείνες που ενδύονται τον πολυφορεμένο στην εποχή μας μανδύα της βιωματικής διδασκαλίας για να καλύψουν το ισχνό έως ανύπαρκτο περιεχόμενό τους. «Βιωματικά» σεμινάρια ξεφυτρώνουν πλέον παντού, ταχύρυθμα, μακράς διαρκείας, ακριβοπληρωμένα ή μη, περί παντός επιστητού, υπό την αιγίδα πανεπιστημίων, συλλόγων, φορέων του δημοσίου και κυρίως του ιδιωτικού τομέα. Τι είναι αυτό που θα μπορούσε να συνενώσει όλα αυτά τα ετερόκλητα στοιχεία ; Μα η πλήρης απουσία του βάθους των εννοιών και των στόχων που επικαλούνται. Αν βίωμα δεν είναι μια επιπλέον εμπειρία που συσσωρεύεται αθροιστικά στο οικοδόμημα των άλυτων αντιφάσεων και των καλά ριζωμένων στερεοτύπων μας ,αλλά μια ρήξη με τους καθιερωμένους τρόπους που σκεφτόμαστε, μιλάμε ,αισθανόμαστε ,χειρονομούμε, αναπνέουμε, αγγίζουμε, ζούμε …αν διδασκαλία δεν είναι ένα σύνολο από καθρέφτες που αντικατοπτρίζουν σε ποικίλα μεγέθη το είδωλό μας ,αλλά η συντριβή ακριβώς αυτών των ειδώλων που μας εμποδίζουν να αντικρίζουμε κατάματα τους πραγματικούς ανθρώπους ,δηλαδή τους μαθητές μας, τότε ανοίγει πραγματικά ο δρόμος για μια αυθεντικά βιωματική διδασκαλία. Σχέδια επί χάρτου που ικανοποιούν απλώς την ανάγκη ύπαρξης και επικυριαρχίας γραφειοκρατικών μηχανισμών παντός τύπου, «ιλουστρασιόν» σεμινάρια που υπηρετούν τη λογική της αρπαχτής και της ευκολίας θα πρέπει σιγά –σιγά να μας αδειάζουν τον τόπο για να μπορέσουμε σε ένα αποκαθαρμένο πλέον τοπίο να αντικρίσουμε την..<br /><strong>Αλήθεια τρίτη και φαρμακερή:</strong> για να μπορέσει ο μαθητής που απέδρασε από την τάξη- φυλακή να ανοίξει τα φτερά του ,να πετάξει ελεύθερα και να επιστρέψει -όχι για να την καταστρέψει ,αλλά για της δώσει το σχήμα των ονείρων του-θα πρέπει να έχει στο πλάι του ένα δάσκαλο που θα τον ακολουθήσει τόσο στην πτήση του όσο και στην επιστροφή του . Όχι ως σοφός μέντορας και μοναδικός επαΐων ,αλλά ως απλός <strong>συν</strong>ταξιδιώτης και <strong>συν</strong>ομιλητής. Αυτό το φαινομενικά απλό συν- μπορεί να το κατακτήσει μόνο αν εμπιστευτεί τις δικές του δυνάμεις . Τη δύναμή του να ακούει χωρίς να υποτιμά ,τη δύναμή του να αντικρίζει με ανθρωπολογική περιέργεια τον ίδιο του τον εαυτό και τις αδυναμίες του ,τη δύναμη του να μην τις προσπερνά βιαστικά, αλλά να τις ξεπερνά δημιουργικά. Το υπόστρωμα και η αφετηρία κάθε απόπειρας επιμόρφωσης δεν μπορεί παρά να είναι η άγρυπνη κι ανήσυχη συνείδηση που θέτει συνεχώς σε αμφισβήτηση τον εαυτό της και που συνεχώς εμπνέεται και δυναμώνει από τη διάθεση εξερεύνησης του άλλου. Από εκεί κι έπειτα η επιλογή των δρόμων και των τρόπων είναι σχετικά απλή υπόθεση ….</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9018170599641340923-1123882385003793146?l=wwwdionblogspotcom.blogspot.com' alt='' /></div>dionhttp://www.blogger.com/profile/06970743392193617643noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9018170599641340923.post-34459241022240907062008-12-16T09:37:00.000-08:002008-12-17T04:38:21.970-08:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/SUfnwdBGYDI/AAAAAAAAAGg/Dh35K6T8ULM/s1600-h/DSC_0023a.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5280443907724173362" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 214px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/SUfnwdBGYDI/AAAAAAAAAGg/Dh35K6T8ULM/s400/DSC_0023a.jpg" border="0" /></a> <em>(Γραμμένο με ιδιαίτερη ευαισθησία από τη φίλη Νατάσα . Αφιερωμένο στους νέους που γράφουν στους τοίχους και στους δρόμους Ιστορία)</em><br /><br /><strong>Σάββατο, 6 Δεκεμβρίου 2008, Ναυαρίνου 13Α, συνέδριο Νέων Επιστημόνων στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, 18:30-21.00, εργαστήριο μεταφοράς λογοτεχνικού έργου στον κινηματογράφο. Με μια ομάδα συναδέλφων πειραματιζόμαστε για το πώς μπορούμε να κάνουμε πιο δημιουργικό και ευφάνταστο το μάθημα. Πώς μπορούμε να ζωντανέψουμε με την κάμερα μερικές σελίδες από τα «Δελφινάκια του Αμβρακικού» του Ντίνου Δημόπουλου. Αν κάθε προσπάθεια να διασκευάσουμε ένα κείμενο είναι και μια προσπάθεια ερμηνείας, τότε όλοι εμείς εκείνο το βράδυ δεν μπορέσαμε να ερμηνεύσουμε όσα συνέβησαν δίπλα μας. Ήταν</strong> <strong>από τις στιγμές που νιώθεις τις τέχνες να σε προδίδουν.</strong><br /><br />− Οπωσδήποτε το Σάββατο, εννιά το βράδυ, στη Ναυαρίνου, έξω από το Πανεπιστήμιο. Εντάξει;<br />− Ναι, ναι. Άμα τελειώσεις πρώτος, περίμενέ με στα σκαλάκια.<br /><br />Ένα ραντεβού που ματαιώθηκε, μια βόλτα που δεν έγινε. Ανήμερα του Αγίου Νικολάου, ένα συνηθισμένο Σαββατόβραδο, στο κέντρο της Αθήνας.<br /><br />− Δεν έχει σφυγμό! Δεν έχει σφυγμό!<br /><br /><em>Πέτρο, ο Αλέξης δε θα ‘ρθει. Τον σκότωσαν δυο αστυνομικοί δυο τετράγωνα πιο κάτω.<br /></em><br />Κι ο κόσμος αναποδογύρισε. Τα σκαλάκια του Πανεπιστημίου ανέβαιναν στον ουρανό κι άνοιξε η πύλη στην άσφαλτο. Ο χρόνος πάγωσε σε δυο τετράγωνα δρόμου. Καθηλώθηκε, όπως χρόνια πριν στην Άρτα. Τότε που ο Αλέξης τον πήγε για πρώτη φορά σινεμά, και του κόπηκε η ανάσα μόλις αντίκρισε την οθόνη. Τότε που ένιωσε ότι η ζωή του θ’ άλλαζε μια για πάντα, ότι του έδειξαν ότι υπάρχουν πολλά ταξίδια και πολλές περιπέτειες στη ζωή.<br />------------------<br />− Καλά… μάντεψε την πτυχιακή μου... Η καθηγήτρια μου ζήτησε να ‘χει θέμα το καλοκαιράκι μας στο Κοχύλι. Ξεκίνησα να φτιάχνω ένα σενάριο πολύ δυνατό. Με δυσκολεύει όμως το τέλος αλλά θα βρω κάτι ανατρεπτικό. Η δική μας ιστορία θα διαψεύσει κάθε κινηματογραφικό κλισέ. Στο υπόσχομαι. Σκέφτομαι μάλιστα τον Αύγουστο που θα γυρίσω για διακοπές να τους μαζέψω όλους στην πλατεία, να τους εξηγήσω πώς γυρίζεις μια ταινία και μετά να τους δείξω την εργασία μου. Εννοείται, φίλτατε, ότι εσύ θα ‘σαι ο επίτιμος καλεσμένος!<br /><br /><em>Πέτρο, το Κοχύλι έσπασε.<br /></em><br />− Ρε Αλέξη, θυμάσαι τότε τον Πάνο; Πόσο υπέφερε κι αυτός. Όλοι βάλθηκαν να τον σκοτώσουν, τι κι αν δεν κρατούσαν όπλα; Θυμάσαι εκείνο τoν εργοδότη που είχε αρνηθεί να του δώσει δουλειά γιατί τον είχε ξεγραμμένο; Εξάντλησε όλα τα περιθώρια απανθρωπιάς. Σαν να έφταιγε ο Πάνος. Τον συνάντησα πριν καιρό να βγαίνει από τον «Άγιο Σάββα». Είναι καλά τώρα, αλλά δεν μπορεί ούτε να θυμάται ούτε να ξεχνάει. «Το μόνο παρήγορο ήταν ότι γνώρισα εσάς» μου είπε. Ίσως τον φέρω μαζί μου την επόμενη φορά. Αν θέλει. Νομίζω ότι θα χαρεί να σε δει.<br /><br /><em>Ο ρόγχος διπλοκλείδωσε την πόρτα στο μέλλον, Πέτρο.<br /><br /></em>Προχτές μίλησα και με την Ανθούλα στο τηλέφωνο. Γενικά είναι ευχαριστημένη με τη σχολή της. Αλλά την ξέρεις τώρα… μέσα στην γκρίνια. Τίποτα δεν είναι αρκετά καλό γι’ αυτήν. Τότε με νευρίαζε, αλλά τώρα γελάω.<br /><br />Για άλλο λόγο όμως την πήρα. Είδα ένα πολύ περίεργο όνειρο πριν μέρες και ήθελα να της το πω. Δεν ήθελα να μιλήσω σε σένα γιατί εσένα είδα στον ύπνο μου, και ανησύχησα πολύ.<br /><br />Ήμασταν, λέει, εσύ κι εγώ στο Κοχύλι και, ενώ γελούσαμε και διασκεδάζαμε στην προκυμαία, ξαφνικά άρχισες να ξεθωριάζεις. Χανόσουν με ένα πόνο στο βλέμμα που δεν άντεχα να τον βλέπω. Πήγα να σε πιάσω, να σε τραβήξω πίσω, αλλά είχες γίνει άυλος. Στο τέλος, δεν μπορούσα να σε δω καθόλου, αλλά σε ένιωθα εκεί, δίπλα μου. Μετά βρέθηκα πανικόβλητος στο σινεμά μας στην Άρτα. Στεκόταν όρθιος μπροστά στην οθόνη ο Σαρλό και πίσω του κρυβόταν το χαμίνι. Μου έδωσε ένα ποτήρι με νερό. «Παρ’ το αθάνατο νερό» μου είπε. «Στο είχα φυλάξει. Ήξερα ότι θα το χρειαστείς». Έφυγα τρέχοντας να σε βρω. Το μισό νερό χύθηκε στο δρόμο. Η προκυμαία είχε αλλάξει θέση και δεν μπορούσα να τη βρω. Χάθηκα. Και μετά ξύπνησα με πνευμόνια μισογεμάτα αέρα. Να λοιπόν. Τώρα έμαθες το λόγο που επέμενα να βρεθούμε το Σάββατο.<br /><br /><em>Βγαίνουν κι οι εφιάλτες, Πέτρο.<br /></em><br />− Ραντεβού το Σάββατο, φίλε!<br />− Ό,τι πεις, αρχηγέ.<br />-------------------------------<br /><br />Όλα τα παιχνίδια έμειναν στη μέση. Όσα έγιναν κι όσα μελλόταν να γίνουν. Ο Αλέξης ανέβηκε όλα τα σκαλάκια, ο Πέτρος έσκαβε το δρόμο του στην άσφαλτο. Δε συναντήθηκαν.<br /><br />− Κυρία, δε θα μπορέσω να τελειώσω την εργασία. Σβήστηκαν από παρεξήγηση τα τελευταία πλάνα μου.<br /><br /><br />Νατάσα Μερκούρη<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9018170599641340923-3445924102224090706?l=wwwdionblogspotcom.blogspot.com' alt='' /></div>dionhttp://www.blogger.com/profile/06970743392193617643noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9018170599641340923.post-91158092538968156012008-12-11T08:24:00.000-08:002008-12-13T11:29:33.266-08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/SUE_Y-pk8tI/AAAAAAAAAGM/cX-ZX3sOuS0/s1600-h/1012084.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5278569936621728466" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 322px; CURSOR: hand; HEIGHT: 280px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/SUE_Y-pk8tI/AAAAAAAAAGM/cX-ZX3sOuS0/s400/1012084.jpg" border="0" /></a><br /><div>Μια η ώρα το πρωί κι όμως.. πρέπει να προετοιμαστώ καλά για το μάθημα της επομένης. Νεοελληνική Γλώσσα, Β τεύχος ,ενότητα 4, σχολείο. Το αποφάσισα. Αυριανό και μεθαυριανό και παντοτινό μάθημα ο νεκρός Αλέξανδρος. Που μπορεί και να τον προσπέρασα εκείνο το απόγευμα οδεύοντας προς το Χημείο για την παρακολούθηση σεμιναρίου βιωματικής διδασκαλίας. Εκείνη την ίδια ώρα που αποχωρούσα με ευφρόσυνη διάθεση και σχέδια για ένα πιο ζωντανό και ευφάνταστο μάθημα από Δευτέρα, εκείνη την ίδια ώρα τον σκότωναν. Σε απόσταση μερικών μέτρων οι δύο μας , ίσως πριν κλείσει για πάντα τα μάτια να συναντήθηκαν έστω κι αστραπιαία τα όνειρά μας. Η δίψα για ζωή . Η διάθεση να γκρεμίσεις κάθε τι άσχημο, να εξαφανίσεις το περιττό ,το άδειο, το νεκρό. Και εξαφάνισαν εκείνον για να μπορούν με μεγαλύτερη άνεση να γεμίζουν τα σχολικά βιβλία με τη σαβούρα που αποβλακώνει, τις σχολικές τάξεις με γυάλινα απαθή βλέμματα. Γιατί αυτό φοβούνται. Τη σπίθα στα μάτια των μαθητών που ξέρουν πολύ καλά πόσο εύκολο είναι να βάλει φωτιά στις βιτρίνες του κόσμου τους.<br />Ενότητα 4α ,λοιπόν, θέμα :σχολείο .Κλείστε τα βιβλία ,παιδιά, κι ανοίξτε τα μάτια σας. Πείτε μου μόνο τι βλέπετε. Κυριολεκτικά και μεταφορικά. Άδειες ψυχρές τάξεις ,ατέλειωτους μονολόγους, πλήξη ,απουσιολόγια και βιβλία άψυχης ύλης και να μετράς αντίστροφα τη ζωή σου μέχρι το σχόλασμα ,μέχρι να ξαναμπείς στο ρινγκ για τον επόμενο γύρο.<br />Ενότητα 4β, οι χρόνοι των ρημάτων . Οι χρόνοι ,λοιπόν είναι ένας. Ο σταματημένος, ο χρόνος της ακαριαίας στιγμής που κόβει το νήμα μιας ανθρώπινης ζωής , που συμπυκνώνει τη σιωπηρή απελπισία του παρελθόντος με την ηχηρή κραυγή του παρόντος και την αστραπιαία λάμψη του μέλλοντος. Και οι τρόποι του ρήματος είναι ένας ,ο στιγμιαίος που φέρνει στην επιφάνεια συντελεσμένα και συντελούμενα κατ’ εξακολούθηση εγκλήματα.<br />Ενότητα 4γ, οι σημασίες των εγκλίσεων του ρήματος. Οι εγκλίσεις ,παιδιά, σε αντίθεση με τους χρόνους είναι απειράριθμες, όσες και οι εκφράσεις της ανθρώπινης ψυχής. Αν σπάσετε τις καθιερωμένες κατηγοριοποιήσεις σε δήθεν αντικειμενική οριστική , μοιρολατρική υποτακτική και μισαλλόδοξη προστακτική ,αν ξεφύγετε από τον απόλυτο παραλογισμό των παραδειγμάτων «έγινε ΜΙΑ δολοφονία», «ας μη γινόταν Η δολοφονία» , «δολοφονήστε», μόνο τότε θα οξυγονωθεί το μυαλό και θα ξεπηδήσουν ερωτήματα ,παγιδευμένες και άρρητες σκέψεις και συναισθήματα. Θα ξαναθυμηθείτε εκείνο το παιδικό «γιατί;» που έμπαινε πριν από οποιαδήποτε έκφραση . Δεν έχετε ελπίδα να μάθετε ποτέ τις εγκλίσεις αν δεν εξασκηθείτε στις επίμονες ερωτηματικές και στις απαιτητικές αιτιολογικές προτάσεις.<br />Ενότητα 4δ,παραγωγή λόγου. Θέμα: τα όνειρα ενός 15χρονου.<br />Οδηγίες :Αριθμός λέξεων και προτάσεων απεριόριστος. Χρόνος :όλη η υπόλοιπη ζωή σας. Επιτρέπονται κάθε είδους λάθη αρκεί για τη διόρθωσή τους να χρησιμοποιείτε την αγάπη σας για ελευθερία και όχι τα φοβικά σας σύνδρομα. Μπορείτε να ανατρέξετε σε οποιεσδήποτε πηγές αρκεί το τελικό αποτέλεσμα να φέρει τη δική σας σφραγίδα. Και βέβαια μπορείτε να ενώσετε τα θρανία και να δημιουργήσετε ένα ομαδικό γραπτό ,και βέβαια μπορείτε να βγείτε από την τάξη να συνεχίσετε την εργασία σας έξω συντροφιά με τους συνομηλίκους σας ,βεβαίως και μπορείτε να την εκθέσετε στα βλέμματα των ενηλίκων ,μην σας φοβίσει η αμηχανία τους . Γνωρίζουν κατά βάθος ότι είστε η μόνη τους ελπίδα για ολική επαναφορά στη ζωή. Όχι, δεν θα υπάρχει βαθμολόγηση… </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9018170599641340923-9115809253896815601?l=wwwdionblogspotcom.blogspot.com' alt='' /></div>dionhttp://www.blogger.com/profile/06970743392193617643noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9018170599641340923.post-45427758413266489892008-11-04T13:22:00.000-08:002008-11-04T13:29:32.516-08:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/SRC-nn9MBeI/AAAAAAAAAFg/Z3u-j4czkjc/s1600-h/paschali_elvina.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5264917552345908706" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 302px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/SRC-nn9MBeI/AAAAAAAAAFg/Z3u-j4czkjc/s400/paschali_elvina.JPG" border="0" /></a><br /><div align="center">ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ<br />27 Νοεμβρίου 2008<br />ΜΗΝΥΜΑ<br />ΤΟΥ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΥ ΔΙΚΤΥΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ</div><br /><div align="center">Αγαπητοί φίλοι και συνάδελφοι,<br /><br /><strong>Με ιδιαίτερη χαρά γιορτάζουμε για πρώτη φορά φέτος σε παγκόσμιο επίπεδο την Ημέρα για το Θέατρο στην Εκπαίδευση στις 27 Νοεμβρίου</strong>. Μετά από προσπάθειες πολλών ετών, στις οποίες πρωτοστάτησε σε εθνικό και διεθνές επίπεδο το Πανελλήνιο Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση και στις οποίες συνέβαλαν ενεργά ο Διεθνής Οργανισμός για το Θέατρο στην Εκπαίδευση (International Drama/Theatre &amp; Education Association-IDEA),αλλά και πολλοί φίλοι και συνεργάτες μας στην Ελλάδα και το εξωτερικό, καθιερώνεται πλέον ο εορτασμός της ημέρας αυτής που μόνο τυπικά επετειακό χαρακτήρα δεν μπορεί να έχει.<br /><br />Αν ανατρέξουμε στη διαδρομή έως την καθιέρωση του εορτασμού, θα αντικρίσουμε πάνω απ’ όλα το μόχθο και τον αγώνα δασκάλων, εμψυχωτών και καλλιτεχνών που εργάζονται στην τυπική ή/και τη μη τυπική εκπαίδευση για ένα σχολείο δημιουργικό, πλούσιο σε ερεθίσματα και ιδέες, ανοιχτό σε εναλλακτικούς τρόπους μάθησης και επικοινωνίας, για ένα σχολείο που ξεφεύγει από τα στενά όρια της μηχανιστικής μάθησης και της αναπαραγωγής μονοδιάστατων ανθρώπων. Θα δούμε την αγωνία του μοναχικού αγωνιστή αλλά και το μεγαλείο της συλλογικότητας, τα αμήχανα βήματα σ’ ένα θολό τοπίο αλλά και τη χαρτογράφηση άγνωστων περιοχών στον εκπαιδευτικό χώρο, την αποθάρρυνση από την έλλειψη επίσημης στήριξης αλλά και τη μέγιστη αναγνώριση από τα γεμάτα εμπιστοσύνη βλέμματα των παιδιών και των νέων και ενός όλο και πιο μεγάλου μέρους της κοινωνίας.<br /><br />Η ημέρα αυτή επομένως ας είναι πρώτ’ απ’ όλα αφορμή για αναστοχασμό της πορείας που έχουμε διανύσει και των κατακτήσεών μας στον τομέα της βιωματικής μάθησης και της θεατρικής παιδείας. Ας είναι όμως και αφορμή για διερεύνηση των αναγκών που προκύπτουν μέσα από μια όλο και πιο σύνθετη πραγματικότητα και για την αναζήτηση των επόμενων ατομικών και συλλογικών μας στόχων.<br /><br />Ένας από τους στόχους αυτούς δεν μπορεί παρά να είναι η άρση της αντίφασης ανάμεσα στις επίσημες διακηρύξεις και στην έμπρακτη εφαρμογή θεμελιωδών δικαιωμάτων, όπως οι παράγραφοι 1α του άρθρου 29 και 2 του άρθρου 31 της Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Παιδιού:<br /><br />«Τα Συμβαλλόμενα Κράτη συμφωνούν ότι <strong>η εκπαίδευση του παιδιού πρέπει να αποσκοπεί στην ανάπτυξη της προσωπικότητας του παιδιού και στην πληρέστερη δυνατή ανάπτυξη των χαρισμάτων του και των σωματικών και πνευματικών ικανοτήτων του</strong>.»<br /><br />«Τα Συμβαλλόμενα Κράτη <strong>σέβονται και προάγουν το δικαίωμα του παιδιού να συμμετέχει πλήρως στην πολιτιστική και καλλιτεχνική ζωή και ενθαρρύνουν την προσφορά κατάλληλων και ίσων ευκαιριών για πολιτιστικές, καλλιτεχνικές και ψυχαγωγικές δραστηριότητες και για δραστηριότητες ελεύθερου χρόνου</strong>.»<br /><br />Ας θεωρήσουμε προσωπική μας υπόθεση την εφαρμογή των αρχών αυτών, έχοντας υπόψη ότι η υπεράσπισή τους ισοδυναμεί με την άνθιση και η υποβάθμισή τους με το μαρασμό κάθε μορφής ατομικής και συλλογικής ζωής.<br /><br />«<strong>Ένας άλλος αέρας πνέει…και εμπνέει</strong>..» ας είναι το φετινό μας σύνθημα κι ας γιορτάσουμε την Παγκόσμια Ημέρα για το Θέατρο στην Εκπαίδευση με φαντασία, τόλμη και αγάπη, με όποιο τρόπο μπορεί και θεωρεί ο καθένας προσφορότερο.<br /><br />Ας εμπνευστούμε από το μήνυμα αυτό, όπως κι από εκείνα του IDEA και της Ξένιας Καλογεροπούλου, ας οργανώσουμε μικρά δρώμενα μέσα και έξω από τη σχολική τάξη, ας καλέσουμε ανθρώπους του Θεάτρου στα σχολεία, ας παρακολουθήσουμε παραστάσεις που προσφέρονται από θέατρα για την ημέρα αυτή κ.ά.<br /><br />Στην ιστοσελίδα μας <a href="http://www.theatroedu.gr/">http://www.theatroedu.gr/</a> υπάρχουν προτάσεις, παιχνίδια, ασκήσεις, σχέδια μαθημάτων που μπορούν να δώσουν το έναυσμα για νέες καλλιτεχνικές δράσεις.<br /><br />Τέλος, ας μοιραστούμε τις ιδέες μας, τον ενθουσιασμό και τη χαρά τη δική μας και των παιδιών στέλνοντας στο <a href="mailto:theatro@theatroedu.gr">theatro@theatroedu.gr</a> ιδέες, ανταποκρίσεις, ευχές, φωτογραφίες, μηνύματα για τον ειδικό χώρο της ιστοσελίδας του Πανελλήνιου Δικτύου για το Θέατρο στην Εκπαίδευση.<br /><br />Με φιλικούς χαιρετισμούς<br />ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΔΙΚΤΥΟ ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ<br />Νοέμβριος 2008 </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9018170599641340923-4542775841326648989?l=wwwdionblogspotcom.blogspot.com' alt='' /></div>dionhttp://www.blogger.com/profile/06970743392193617643noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9018170599641340923.post-9378311623768115362008-10-26T01:08:00.000-07:002008-10-26T01:28:00.399-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/SQQoH1TMKfI/AAAAAAAAAFQ/tgi6gwzZpls/s1600-h/untitled.bmp"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5261374379707345394" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 150px; CURSOR: hand; HEIGHT: 257px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/SQQoH1TMKfI/AAAAAAAAAFQ/tgi6gwzZpls/s400/untitled.bmp" border="0" /></a><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/SQQoH1zGliI/AAAAAAAAAFI/YiDa8KsobGo/s1600-h/2.bmp"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5261374379841197602" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 150px; CURSOR: hand; HEIGHT: 257px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/SQQoH1zGliI/AAAAAAAAAFI/YiDa8KsobGo/s400/2.bmp" border="0" /></a><br /><br /><div><strong>Η Θεατρική ομάδα του Γυμνασίου Δεμενίκων</strong> παρουσιάζει στις 23 Νοεμβρίου 2008 στις 20.30 στο θέατρο του Παμμικρασιατικού Συνδέσμου Πάτρας, Φωκαίας 26 το έργο «<strong>Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΓΑΤΟΥ ΠΟΥ ΕΜΑΘΕ Σ’ ΕΝΑ ΓΛΑΡΟ ΝΑ ΠΕΤΑΕΙ»</strong>, διασκευή από το ομώνυμο μυθιστόρημα του Χιλιανού συγγραφέα <strong>Luis Sepulveda,</strong> εκδόσεις OPERA. Η παράσταση , προϊόν εργασίας τουλάχιστον εννέα μηνών, εντάσσεται στο πλαίσιο του εορτασμού της <strong>Παγκόσμιας Ημέρας του Θεάτρου στην Εκπαίδευση (27-11-2008)</strong> που για πρώτη φορά καθιερώθηκε φέτος. Εκπαιδευτικοί και μαθητές ευχόμαστε ,αλλά και επιδιώκουμε ο χώρος της εκπαίδευσης να συνδεθεί όλο και πιο στενά με το Θέατρο και τις Παραστατικές τέχνες, όλο και πιο στενά με τη βιωματική μάθηση. Αφιερώνουμε την παράστασή μας σε όλους όσους αγωνίζονται γι’ αυτό το όραμα.</div><div></div><div><strong></strong></div><div><strong>Ο Σεπούλβεδα και ο ......γάτος</strong></div><div>Ο Λουίς Σεπούλβεδα γεννήθηκε το 1949 στο Οβάλε της Χιλής, μεγάλωσε στο Σαντιάγο και συμμετείχε σε κινητοποιήσεις κατά του στρατιωτικού καθεστώτος της χώρας του. Η φυλακή δεν τον... συνέτισε αφού τα επόμενα χρόνια συμμετείχε στο αντάρτικο της Βολιβίας και της Νικαράγουας. Στο Περού, στο Εκουαδόρ και στην Κολομβία ακολούθησε τις καλλιτεχνικές ροπές του και σχημάτισε θεατρικές ομάδες. Η πιο σημαντική, ίσως, εμπειρία ήταν αυτή που αποκόμισε από την παραμονή του στον Αμαζόνιο, μαζί με τους Ινδιάνους Σουάρ και που τον έκανε να στραφεί προς το οικολογικό κίνημα. Μετατοπίζει το βάρος του αγώνα αλλά το πρότυπο του είναι πάντοτε το ίδιο: όπως και εκατομμύρια άλλοι Λατινοαμερικάνοι θέλει να μοιάσει στον Τσε Γκεβάρα...<br />Πριν από δέκα και πλέον χρόνια ο Λουίς Σεπούλβεδα έζησε σε ένα ψαροχώρι στην Ιεράπετρα. Το πρώτο πράγμα που έκανε μόλις έφτασε στην Κρήτη ήταν να επισκεφθεί τον τάφο του Καζαντζάκη όπου έκλαψε από τη συγκίνηση. Έτσι δεν είναι τυχαίο που ο ήρωας του τελευταίου παραμυθιού του λέγεται Ζορμπάς. Τίτλος του βιβλίου είναι «Η ιστορία του γάτου που έμαθε σ' ένα γλάρο να πετάει» και ο Ζορμπάς δεν είναι άλλος από τον γάτο «που ήταν μαύρος και πελώριος και χοντρός». Δεν είναι τυχαίο επίσης ότι ο καλός αυτός γάτος, που αναλαμβάνει τη φροντίδα ενός νεογέννητου γλάρου, είναι ένας γάτος από το Αμβούργο. Και τον ίδιο τον Σεπούλβεδα τον είχαν φροντίσει φίλοι του από το Τμήμα της Διεθνούς Αμνηστίας του Αμβούργου το '77, όταν ήταν έγκλειστος στις φυλακές Τεμούκο της Χιλής, καταδικασμένος σε 28 χρόνια φυλάκισης με την κατηγορία της προδοσίας. Η παραμονή «σε αυτή τη χώρα των πάντων και του κανενός» - όπως αναφέρει στο βιβλίο του «Patagonia Express» - τελικά διήρκεσε 942 ημέρες. Η Διεθνής Αμνηστία κατάφερε να τον αποφυλακίσει αλλά η εξορία ήταν αναπόφευκτη. Ο «παραμυθάς», όπως χαρακτηρίζει τον εαυτό του ο Λουίς Σεπούλβεδα, ξαναπήγε στην πατρίδα του το '89, όταν έπεσε η δικτατορία του Πινοσέτ. Ο Λουίς Σεπούλβεδα δεν έχει πατρίδα. Του ταιριάζει το σύνθημα που γράφεται με σπρέι στους τοίχους «Πατρίδα μας η Γη».<br />Το παραμύθι με τον γάτο και το γλάρο αποπνέει μια καλοσύνη. Ο γάτος δίνει την υπόσχεση ότι θα φροντίσει το αβγό του γλάρου αν εκείνος πεθάνει από το πετρέλαιο που έχει στα φτερά του. Έτσι το παραμύθι εκτυλίσσεται σε μια ιστορία υιοθεσίας, με το «γλαρόνι» να αποκαλεί «μαμά» το μαύρο γάτο.<br /><strong>Η αποδοχή του διαφορετικού, η τήρηση των υποσχέσεων και η αφοσίωση σε αγαπημένα πρόσωπα είναι οι θεματικοί άξονες της πλοκής</strong> αυτού του τόσο αγαπημένου από παιδιά και ενήλικες έργου του Σεπούλβεδα στο οποίο βασίστηκε και η δουλειά της θεατρικής μας ομάδας. Θελήσαμε να δώσουμε σάρκα και οστά στους υπέροχους χαρακτήρες του και να συνομιλήσουμε με τους θεατές για μεγάλα σύγχρονα ζητήματα με οδηγό τον κάποτε κωμικό , πάντοτε αιχμηρό και πάνω απ’ όλα ποιητικό και βαθιά ανθρωπιστικό τρόπο του Σεπούλβεδα.</div><div><strong>Η Θεατρική ομάδα του Γυμνασίου Δεμενίκων</strong> </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9018170599641340923-937831162376811536?l=wwwdionblogspotcom.blogspot.com' alt='' /></div>dionhttp://www.blogger.com/profile/06970743392193617643noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9018170599641340923.post-30078276062002387932008-10-13T12:52:00.000-07:002008-10-13T13:22:22.153-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/SPOruvioPNI/AAAAAAAAAEg/wVBJ4keWlJ0/s1600-h/dsc.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5256734009595542738" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/SPOruvioPNI/AAAAAAAAAEg/wVBJ4keWlJ0/s400/dsc.jpg" border="0" /></a><br />Πόσους δρόμους πρέπει να διαβεί ένας άνθρωπος<br />για να τον πούνε άντρα<br />πόσες θάλασσες πρέπει να περάσει εν' άσπρο περιστέρι<br />πριν ξαποστάσει πάνω στην άμμο<br />πόσες φορές πρέπει να πέσουν κανονιές<br />ώσπου ν' απαγορευτούνε για πάντα<br /><br />την απάντηση φίλε μου την παίρνει ο άνεμος<br />την απάντηση την παίρνει ο άνεμος<br /><br />πόσα χρόνια μπορεί να υπάρχει ένα βουνό<br />προτού το παρασύρει η θάλασσα<br />πόσα χρόνια μπορούν να υπάρχουν μερικοί άνθρωποι<br />μέχρι να τους επιτρέψουν να ζήσουν ελεύθεροι<br />πόσες φορές μπορεί να γυρίσει κανείς το κεφάλι του<br />κάνοντας πως τάχα δεν βλέπει<br /><br />την απάντηση φίλε μου την παίρνει ο άνεμος<br />την απάντηση την παίρνει ο άνεμος<br /><br />πόσες φορές πρέπει να σηκώσει κάποιος τα μάτια ψηλά<br />ώσπου να δει τον ουρανό<br />πόσα αυτιά πρέπει να έχει κανείς<br />για ν' ακούσει αυτούς που κλαίνε<br />πόσοι θάνατοι χρειάζονταιγια να καταλάβει<br />πως έχουν πεθάνει πάρα πολλοί<br /><br />την απάντηση φίλε μου την παίρνει ο άνεμος<br />την απάντηση την παίρνει ο άνεμος.<br /><br /><br /><p>Blowin’ in the wind</p><p>How many roads must a man walk down,<br />Before they call him a man?<br />Yes, ‘n how many seas must a white dove fly<br />Before she sleeps in the sand?<br />Yes, ‘n how many times must the cannon balls hear<br />Before they’ re forever banned?<br />The answer, my friend, is blowin' in the wind,<br />The answer is blowin ‘in the wind.<br />How many times must a man look up<br />Before he can see the sky?<br />Yes, ‘n how many ears must one man have<br />Before he can hear people cry?<br />Yes, ’n how many deaths will it take till he knows<br />That too many people have died.<br />The answer, my friend, is blowin’ in the wind,<br />The answer is blowin ‘in the wind.<br />How many years can a mountain exist<br />Before it’ s washed to the sea?<br />Yes, ‘n how many years can some people exist<br />Before they’ re allowed to be free?<br />Yes, ‘n how many times can a man turn his head,<br />Pretending he just doesn’ t see?<br />The answer, my friend, is blowin’ in the wind,<br />The answer is blowin ‘in the wind. </p><p></p><p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9018170599641340923-3007827606200238793?l=wwwdionblogspotcom.blogspot.com' alt='' /></div>dionhttp://www.blogger.com/profile/06970743392193617643noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9018170599641340923.post-91878366610761831882008-10-10T02:58:00.000-07:002008-10-10T07:18:08.701-07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/SO8ofB35LII/AAAAAAAAAEY/UShVwkVCwwc/s1600-h/7_Editorial.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5255463803708583042" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/SO8ofB35LII/AAAAAAAAAEY/UShVwkVCwwc/s400/7_Editorial.jpg" border="0" /></a><br /><div><br />Σε μια εποχή που κυριαρχούν «οι πρώτοι», οι μανιώδεις κυνηγοί της επιτυχίας, οι ανταγωνιστικοί και οι επίδοξες διασημότητες, ο βραβευμένος Γάλλος συγγραφέας Ντανιέλ Πενάκ γράφει για τους <strong>μαθητές του τελευταίου θρανίου</strong>, για τις μπαλαρίνες στην τελευταία σειρά του κορ-ντεμπαλέ, γι΄ αυτούς που μένουν διαρκώς τελευταίοι. Άλλωστε και ο Πενάκ στο σχολείο ήταν για καιρό μια «χαμένη υπόθεση». Ο ίδιος έχει πει πως, για να μάθει στο Δημοτικό το γράμμα «α», χρειάστηκε μια ολόκληρη χρονιά. Ο πατέρας του πάντως δεν είχε ανησυχήσει αφού, όπως είχε πει τότε, μέσα σε 26 χρόνια ο γιος του θα ήξερε τέλεια την αλφαβήτα...<br />Γεννημένος το 1944 στην Καζαμπλάνκα του Μαρόκου, γιος στρατιωτικού καριέρας, ο Πενάκ (το πραγματικό όνομά του είναι Ντανιέλ Πενακιόνι) πέρασε την παιδική του ηλικία και την εφηβεία στην Αφρική, την Ευρώπη και την Ασία. Έγινε δάσκαλος και συγγραφέας- παιδικών βιβλίων, μυθιστορημάτων και δοκιμίων- και από την πρώτη στιγμή μελέτησε και επέκρινε τους θεσμούς που αρνούνται την ατομικότητα. «Δεν εξαναγκάζεις την περιέργεια, την αφυπνίζεις», υπογραμμίζει στην παιδαγωγική πραγματεία του <strong>«Σαν ένα μυθιστόρημα»</strong> (στα ελληνικά από τις Εκδόσεις Καστανιώτης, άλλα βιβλία του κυκλοφορούν από τις Εκδόσεις Πατάκης, Ψυχογιός, Σύγχρονοι Ορίζοντες, Οδυσσέας).<br />Τις προάλλες στην Ιταλία, προσκεκλημένος ομιλητής στο Φεστιβάλ Λογοτεχνίας της Μάντοβας, ο Πενάκ μίλησε για κάτι που αφορά τη μεγάλη πλειονότητα των παιδιών: <strong>τον πόνο που προκαλεί το να μην καταλαβαίνεις.</strong> Δημιουργεί αισθήματα αποξένωσης και οδύνης, ματαίωσης και φόβου, οργής και παράλυσης. Αισθήματα που συνυπάρχουν στον κακό μαθητή. Οι δάσκαλοι του δίνουν το στίγμα του τεμπέλη, του βλάκα, του απρόθυμου και οι γονείς βλέπουν σ΄ αυτόν την αποτυχία των προσπαθειών τους. <strong>Κι όμως, αυτός ο «κακός» μαθητής είναι η απόδειξη ενός πλούτου και μιας ανθρωπολογικής περιπλοκότητας που ο Πενάκ έχει βάλει σκοπό του να γνωρίσει.</strong> Εξαιτίας της παγίδας των βαθμών και της διαγωγής, το σχολείο, με λίγες εξαιρέσεις, κάνει δυστυχείς τους μαθητές του. <strong>«Θα ήταν καλύτερα να προκαλεί την περιέργεια, χωρίς να μεταδίδει βεβαιότητες»</strong>, είπε ο συγγραφέας στην ομιλία του. «Άκουσα πως για τα κακά που αποδίδουμε στο σχολείο, για την κακή απόδοση των μαθητών, για την κακή διαγωγή τους, ευθύνεται το ΄68. Είναι μια παιδιάστικη χοντράδα που λένε κάποιοι γεροξεμωραμένοι. Αλλά είναι κυρίως ένας τρόπος για να αποσείσουν τις δικές τους ευθύνες. Σήμερα στη διδασκαλική έδρα δεν βρίσκεται ο Μάης του ΄68, αλλά δάσκαλοι που πρέπει να ξέρουν τι είναι το σχολείο και ποια προβλήματα θέτει».<br />Τον Πενάκ, τον δυσκολεύει η λέξη αγάπη, είναι μια λέξη βαριά, πιστεύει όμως ότι αφορά κατ΄ εξοχήν τους εκπαιδευτικούς. <strong>Πρέπει να αγαπάς την ύλη που διδάσκεις· να αγαπάς τον τρόπο που τη μεταδίδεις και να αγαπάς, με ανθρωπολογική περιέργεια, αυτή τη φυλή των μαθητών που βρίσκεται κάθε πρωί μπροστά σου.</strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9018170599641340923-9187836661076183188?l=wwwdionblogspotcom.blogspot.com' alt='' /></div>dionhttp://www.blogger.com/profile/06970743392193617643noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9018170599641340923.post-71569178531830309692008-10-04T14:35:00.000-07:002008-10-04T16:09:26.348-07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/SOfvf6R-jdI/AAAAAAAAAEQ/rTYtKZiApXw/s1600-h/01_RTX7IQT.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5253430821850615250" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/SOfvf6R-jdI/AAAAAAAAAEQ/rTYtKZiApXw/s400/01_RTX7IQT.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><p>Υπάρχει ένας ρατσισμός ωμός, ανοιχτός, που διακρίνεται αμέσωs. Υπάρχει κι ένας άλλος, που δεν φαίνεται ,αλλά είναι ίσως περισσότερο επικίνδυνοs. Τον συναντάμε σε αυτό το ερώτημα που ακούμε τόσο συχνά στο λεωφορείο, στο δρόμο, στα μαγαζιά, μπροστά στο μετανάστη που περνάει: «Τι θέλουν; Τι ήρθαν να κάνουν εδώ;»</p><p>Eγώ λέω ότι σε αυτό το ερώτημα υπάρχει μια αντιστροφή των ιστορικών γεγονότων. Δεν είναι αυτοί οι εισβολείς. Εμείς είμαστε που έχουμε εισβάλει στη χώρα τους. Από τον καιρό του Κολόμβου. Αποβιβαστήκαμε και τις καταλάβαμε. Φτιάξαμε τις φυτείες μας. Και οδηγήσαμε εκεί, εμείς, τους νέγρους σκλάβους αλυσοδεμένους. Και στη γη τους θεμελιώσαμε αυτοκρατορίες.<br />Και αφότου έπαψε η πολιτική κατοχή ολόκληρων ηπείρων, αρπάζαμε για χρόνια το πετρέλαιό τους, σχεδόν με μηδενικό κόστος. Κι εκτός από το ψάξιμο στο υπέδαφος τους, λεηλατήσαμε τα δάση τους. Και τους δανείσαμε τοκογλυφικό χρήμα , υποχρεώνοντάς τους να πληρώσουν ακριβά το δικό μας εκσυγχρονισμό . Όλα αυτά καίγοντας και ξεριζώνοντας συνήθειες, κουλτούρες, τοπία. Πουλήσαμε όπλα σε χώρες του Τρίτου Κόσμου για να υποδαυλίσουμε πολέμους και να τις διαιρέσουμε. Και ταυτόχρονα για να κερδίσουμε χρήματα με τους πολέμους.<br />Επομένως είμαστε εμείς που τους υποχρεώσαμε να έρθουν σπρωγμένοι από την ανάγκη. Δεν είναι γελοίο λοιπόν να αναρωτιόμαστε: γιατί έρχονται;<br /><br /><strong>Και δίχως μια ανοιχτή απάντηση σε αυτό το νέο «γεγονός», που εμείς προκαλέσαμε, δεν θα έχουμε ειρήνη, σωματική και ψυχική</strong>. Γιατί η απελπισία αυτών που δεν διαθέτουν δικαιώματα και την ιδιότητα του πολίτη θα τους σπρώξει σε βίαιες ενέργειες ή θα τους παραδώσει στους εμπόρους ναρκωτικών που καραδοκούν στη γωνία. Και δε θα’ χουμε ούτε ψυχική γαλήνη, γιατί αυτοί οι «παράνομοι», αυτοί οι «περιθωριοποιημένοι» θα είναι ο καθρέφτης της δικής μας βίας, της δικής μας κατάχρησης .<br /><strong>Δεν θα απομακρύνουμε αληθινά τον κίνδυνο της ρατσιστικής μόλυνσης, αν δεν κατανοήσουμε, αν δεν αναγνωρίσουμε την αυτονομία και τον πιθανό πλούτο αυτής της διαφορετικότητας εκείνου που στο δρόμο μας φαίνεται «ξένος».</strong> Ναι, κάποιο πράγμα που εγώ δεν γνωρίζω και δεν έχω (και έτσι όπως είμαι δεν μπορώ να έχω) και που από τη στιγμή που παρεμβαίνει στη ζωή μου με αλλάζει και μπορεί να με εμπλουτίσει. Σίγουρα, το να σκεφτόμαστε έτσι σημαίνει πως συνειδητοποιούμε ότι υπερασπιζόμενοι το δικαίωμα αυτών των «ξένων», υπερασπιζόμαστε καλύτερα τα δικαιώματα των «ιθαγενών». Και διευρύνουμε τις δικές μας δυνατότητες για ανθρώπινη επικοινωνία…<br />Πέτρο Ινγκράο<br /><br /><br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9018170599641340923-7156917853183030969?l=wwwdionblogspotcom.blogspot.com' alt='' /></div>dionhttp://www.blogger.com/profile/06970743392193617643noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9018170599641340923.post-19607090642811615542008-09-21T12:56:00.000-07:002008-09-21T14:48:03.957-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/SNa2-LmM4vI/AAAAAAAAAEI/7n31QUy6FMA/s1600-h/syndia2008_4.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5248583595128054514" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" height="224" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/SNa2-LmM4vI/AAAAAAAAAEI/7n31QUy6FMA/s400/syndia2008_4.jpg" width="313" border="0" /></a><br /><div><div><div><div><span style="color:#cc0000;"><strong>Διδασκαλία- </strong>Οργάνωση της γνώσης και επικοινωνίας με τους μαθητές<br /><strong>Παιδαγωγική-</strong>Ευρύτερο ιστορικό κοινωνικό πλαίσιο, όπου λαμβάνεται υπόψη η γνώση που έχουν οι μαθητές για τον κόσμο.<br /><br /></span><span style="color:#660000;"><strong>1. Κριτική Παιδαγωγική –Paulo Freire</strong><br />· Η Εκπαίδευση εκλαμβάνεται ως μια διαλεκτική διαδικασία, ως άρση της αντίφασης δασκάλου –μαθητή<br />· Βασικό στοιχείο της εκπαιδευτικής διαδικασίας είναι ο διάλογος, ως συνάντηση ανθρώπων που ονομάζουν την πραγματικότητα (διάλογος σημαίνει πίστη στον άνθρωπο, πίστη στη δύναμή του να δημιουργεί και να αναδημιουργεί)<br /></span><span style="color:#660000;">· Η ονομάτιση του κόσμου ("ονομάζω" τον κόσμο σημαίνει κατανοώ τον κόσμο και είμαι σε θέση να τον μετασχηματίσω), σημαίνει ότι ο εκπαιδευτικός δημιουργεί με τους μαθητές συνθήκες κάτω από τις οποίες από το επίπεδο της απλής γνώμης (δόξα) περνούν στο επίπεδο της αληθινής γνώσης (λόγος)<br /></span><span style="color:#660000;">·Οι προσπάθειες του παιδαγωγού συγκλίνουν με τις προσπάθειες των μαθητών για μια κριτική θεώρηση της πραγματικότητας<br />· Η κριτική θεώρηση της πραγματικότητας συνδέεται άμεσα με τη διαδικασία ενδυνάμωσης των νέων ανθρώπων<br /></span><span style="color:#660000;">· Απόρριψη του «τραπεζικού μοντέλου εκπαίδευσης » ® μαθητές δοχεία που τα γεμίζει ο δάσκαλος<br />· Οι άνθρωποι χάνονται από την έλλειψη δημιουργικότητας<br />Η θεωρία του Freire βλέπει την εκπαίδευση μέσα από το πρίσμα του κοινωνικού μετασχηματισμού και της ανάληψης κοινωνικής δράσης.<br /><strong>H Παιδεία:<br /></strong></span><span style="color:#660000;">Δεν είναι απλή μεταβίβαση γνώσεων<br />Δεν είναι αποταμίευση δεδομένων στο μυαλό του μαθητή<br />Δεν είναι προσπάθεια προσαρμογής στο περιβάλλον<br /><strong>Είναι «άσκηση ελευθερίας»</strong> - ο παιδαγωγός και ο μαθητής είναι ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΑ γνώσης μπροστά στα προς γνώση αντικείμενα.<br /></span><span style="color:#660000;">Η γνώση γεννιέται μόνο με την ανακάλυψη και την επανανακάλυψη κι αυτή επιτυγχάνεται μέσω της ασίγαστης και γεμάτης ελπίδες αναζήτησης που οι άνθρωποι κάνουν για τον κόσμο, μαζί με τον κόσμο και ο ένας για τον άλλον<br />Πάουλο Φρέιρε, Η αγωγή του καταπιεζόμενου , σ. 78<br /><br /></span><span style="color:#000099;"><strong>2. John Dewy- Ενεργητική, βιωματική μάθηση</strong><br />Κίνητρο για μάθηση δημιουργείται από εμπειρίες που ενεργοποιούν το μαθητή και τη δραστηριότητά του και δημιουργούν προϋποθέσεις για άλλες μελλοντικές εμπειρίες.<br />· Αξία έχουν οι εμπειρίες που προκαλούν την περιέργεια, ενδυναμώνουν την πρωτοβουλία και δημιουργούν στόχους ικανούς να κάνουν το πρόσωπο να ξεπεράσει τις δυσκολίες του μέλλοντος – (Οι εμπειρίες που απελευθερώνουν δυνάμεις για το μέλλον, Dewy, Eμπειρία και εκπαίδευση σ. 17, 26).<br /></span>·<span style="color:#333399;"> Η μάθηση ουσιαστικοποιείται και αυθεντικοποιείται μέσα από διαδικασίες που έχουν νόημα για το μαθητή (J. Dewy, Σχολείο και κοινωνία, C. Rogers, Freedom to Learn)<br />· Άμεση συσχέτιση σχολείου και ζωής / σημαντικό είναι η διδασκαλία να στηρίζεται στις ανάγκες και τα βιώματα των παιδιών και αυτά να παίζουν καθοριστικό ρόλο στην οργάνωση της διαδικασίας.<strong>Οι βιωματικές καταστάσεις αποτελούν αντικείμενο διδασκαλίας και τις επεξεργάζεται η ομάδα</strong>(Μέθοδος Project, John Dewy)<br /></span>·<span style="color:#000099;"> "Τι έχει να κερδίσει όποιος για να αφομοιώσει προκαθορισμένες ποσότητες γεωγραφίας και ιστορίας, για να μάθει γραφή και ανάγνωση, πρέπει να χάσει την ίδια του την ψυχή, την ικανότητα αξιολόγησης των πραγμάτων γύρω του, των αξιών που συνδέονται με τα πράγματα αυτά. Αν χάσει την επιθυμία να εφαρμόσει ό,τι έμαθε και πάνω απ' όλα αν χάσει την ικανότητα να αντλεί το μήνυμα των μελλοντικών εμπειριών."J. Dewy, Εμπειρία και εκπαίδευση, σ. 36<br /></span><br /><span style="color:#993399;"><strong>3. Εποικοδομητικές θεωρίες μάθησης και ανάπτυξης(constructivism)</strong><br />· Ο μαθητής δεν αποθηκεύει έτοιμη τη γνώση αλλά επεξεργάζεται τις πληροφορίες, συσχετίζει τα νέα στοιχεία με τα γνωστικά σχήματα που ήδη διαθέτει.<br />· Οι βασικοί εκφραστές των θεωριών (Piaget, Vygotsky) συμφωνούν στην έμφαση που πρέπει να δίνεται στην ενεργητική δραστηριότητα του παιδιού.<br />1. H oικοδόμηση της γνώσης εκλαμβάνεται<br /></span><span style="color:#993399;">α) ως εσωτερική υπόθεση του ανθρώπου και μέσα από κοινωνικογνωστικές συγκρούσεις στην επικοινωνία με τους άλλους (Piaget) - ατομικιστική προσέγγιση<br />β) με έμφαση στο κοινωνικοπολιτισμικό περιβάλλο.Τονίζεται ο ρόλος του κοινωνικού πλαισίου και της διατομικής επικοινωνίας στη διαδικασία εσωτερικής οικοδόμησης της γνώσης (Vygotsky) - κοινωνικο-πολιτιστική προσέγγιση<br />2. Ζώνη επικείμενης ανάπτυξης<br /></span><span style="color:#993399;">· H Ζώνη αυτή αντιστοιχεί στην απόσταση ανάμεσα στο πραγματικό αναπτυξιακό επίπεδο του παιδιού και το επίπεδο εν δυνάμει ανάπτυξης, όπως αυτή καθορίζεται από την καθοδήγηση ενηλίκων και τη συνεργασία με πιο ικανούς συνομήλικους (Vygotsky, Νους στην κοινωνία, 147). <br />· H έννοια αυτή δείχνει πως ό,τι μπορεί το παιδί να κάνει με βοήθεια σήμερα, θα είναι σε θέση να το κάνει χωρίς βοήθεια αύριο και εξηγεί πώς το άτομο από το διατομικό περνά στο ενδοατομικό επίπεδο.<br /></span><span style="color:#993399;">· Η μάθηση αφυπνίζει μια ποικιλία εσωτερικών διεργασιών που μπορούν να λειτουργήσουν μόνο όταν το παιδί αλληλεπιδρά με άτομα του περιβάλλοντός του και σε συνεργασία με συνομήλικούς του.<br />· Οι σύγχρονοι εποικοδομιστές συνενώνουν θέσεις του Piaget και του Vygotsky και αναγνωρίζουν ότι <strong>η διαμαθητική επικοινωνία δεν επενεργεί μόνο έμμεσα αλλά και αμεσότερα, μέσω επικοινωνίας και αλληλοδιδασκαλίας, η οποία οδηγεί σε ανώτερα γνωστικά σχήματα από ό,τι η ατομική δράση</strong> (Ματσαγγούρας, Στρατηγικές διδασκαλίας , σ. 111)<br /></span><br /><span style="color:#666600;"><strong>4. J. Bruner</strong><br />O μαθητής παράγει μάθηση, δεν είναι απλός δέκτης αλλά μετασχηματιστής πληροφοριών.<br />· Τονίζει την ερευνητική, ανακαλυπτική μέθοδο διδασκαλίας, σύμφωνα με την οποία οι μαθητές προσπαθούν να ανακαλύψουν μόνοι τους τις σχέσεις μεταξύ των πραγμάτων.<br />Σπειροειδές μοντέλο μάθησης<br />· όλα τα θέματα είναι δυνατόν να διδαχθούν αποτελεσματικά και με τρόπο πνευματικά έντιμο σε όλους τους μαθητές και σε όλα τα επίπεδα σπουδής τους (Bruner, H διαδικασία της Παιδείας σ. 46).<br /></span><span style="color:#cc9933;"><span style="color:#666600;">· Τα παιδιά μπορούν να μάθουν σχεδόν οτιδήποτε, αρκεί να τα διδάξει κανείς σε γλώσσα που καταλαβαίνουν (ο.π. 52).<br />"Σε μια σειρά από ψυχοπαιδαγωγικές και κοινωνιολογικές έρευνες, αποδείχτηκε <strong>η σημασία του ψυχολογικού κλίματος της τάξης και των διαπροσωπικών σχέσεων που αναπτύσσονται κατά την αλληλεπίδραση και την επικοινωνία των μελών της σχολικής τάξης"</strong> (οι έρευνες στηρίχτηκαν στις θεωρίες των G. Mead, K. Lewin και C. Rogers)<br /></span></span><span style="color:#666600;">· διαμαθητικές σχέσεις: μήτρα κοινωνικής μάθησης αλλά και ανάπτυξης γνωστικών δεξιοτήτων<br />· έμφαση στο συνεργατικό τρόπο οργάνωσης διαμαθητικών σχέσεων (Στον συνεργατικό τρόπο οι διατομικές σχέσεις σχετίζονται θετικά)<br /></span><span style="color:#666600;">Μορφές συμπεριφοράς εκπαιδευτικού<br />1) Αυταρχικό στυλ αγωγής: ο δάσκαλος τα ορίζει όλα με ακρίβεια, χαράσσει ένα μόνο δρόμο για την επίτευξη του σκοπού του, παίρνει όλες τις αποφάσεις, παρεμβαίνει με προσταγές, επιπλήξεις. Αποτελέσματα: επιτυγχάνει «παραγωγικότητα» μόνο με την παρουσία του όχι με ελεύθερη βούληση και δημιουργική εργασία των μαθητών.<br /></span><span style="color:#666600;">2) Δημοκρατικό στυλ αγωγής: οι αποφάσεις λαμβάνονται από κοινού, ο εκπαιδευτικός συμπεριφέρεται ως ισότιμο μέλος της ομάδας, δίνει ερεθίσματα και προτροπές. Αποτελέσματα: αυξημένη πρωτοβουλία, δημιουργικότητα, κοινωνικότητα, σχέσεις εγκάρδιες και φιλικές<br />3) Laissez – faire στυλ αγωγής (ελευθεριάζον-παθητικά αδιάφορο): ο εκπαιδευτικός παρουσιάζει απλά το υλικό, χαρακτηρίζεται για την παθητικότητά του, δεν επηρεάζει καθόλου τις διαδικασίες μάθησης και εργασίας. Αποτελέσματα: απάθεια και αδιαφορία για την εργασία, επιθετικότητα στην ομάδα και τον εκπαιδευτικό.<br /></span><span style="color:#666600;">Συμπεράσματα από έρευνα ύφους ηγεσίας των K. Lewin, R Lippit, R. White, 1938-1939, που σχετίζονται με τη δυναμική των ομάδων. Τα στυλ αγωγής ή ύφος ηγεσίας αναφέρονται αντίστοιχα ως μορφές συμπεριφοράς του δασκάλου κατά τη διεξαγωγή διδασκαλίας (Φράγκος: Επίκαιρα θέματα Παιδείας).<br /><br /></span><span style="color:#993399;"><strong>5. Θεωρία πολλαπλής νοημοσύνης του Η. Gardner</strong><br />Τα οκτώ είδη νοημοσύνης είναι:<br /></span><span style="color:#993399;">• Α. Λογικομαθηματική –Logical –mathematical<br />• Β. Γλωσσική- Linguistic<br />• Γ. Μουσική- Musical<br />• Δ. Χωρική – Spatial<br />• Ε. Κιναισθητική –Bodily-kinesthetic<br />• ΣΤ. Διαπροσωπική-Interpersonal<br /></span><span style="color:#993399;">• Ζ. Ενδοπροσωπική- Intrapersonal<br />• Η. Νοημοσύνη που αφορά στο φυσικό περιβάλλον (natural intelligence)(H.Gardner , The unschooled mind 1991, Intelligence Reframed 1999)<br />· Οι 8 τύποι νοημοσύνης αντανακλούν τους διαφορετικούς τρόπους με τους οποίους το παιδί μπορεί να προσεγγίσει τη γνώση.<br /></span><span style="color:#993399;">·</span><span style="color:#663366;"><span style="color:#993399;"> Όλοι μπορούν να προσεγγίσουν τη γνώση και να κατανοήσουν τον κόσμο με αυτά τα είδη νοημοσύνης, αλλά κάποιοι τύποι νοημοσύνης είναι πιο ισχυροί σε ένα άτομο από ό,τι σε άλλο.<br />· Διαφορά υπάρχει και στον τρόπο που συνδυάζονται τα είδη νοημοσύνης σε κάθε άτομο.<br />· <strong>Τα είδη νοημοσύνης δε δείχνουν μόνο τις ικανότητες του ανθρώπου αλλά και τη μέθοδο με την οποία προτιμά να μαθαίνει, να αναπτύσσει τα δυνατά του σημεία και να εξελίσσει τα αδύνατα σημεία του .<br /></strong></span></span><span style="color:#993399;">· Αμφισβήτηση της έννοιας νοημοσύνης όπως προσδιορίζεται μονοσήμαντα και μετριέται με Δείκτη Νοημοσύνης (ΔΝ)<br />· Ο ακαδημαϊκός τομέας μάθησης είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με τον συναισθηματικό.<br />· <strong>Σήμερα αναγνωρίζεται η συναισθηματική δομή της νόησης και των λειτουργιών της και η νοητική υποδομή των συναισθημάτων και αξιών.<br /></strong></span><span style="color:#663366;"><br /></span><span style="color:#666666;"><strong>6. Θεωρία Daniel Goleman για τη συναισθηματική νοημοσύνη</strong><br />Η συναισθηματική νοημοσύνη, αναφέρεται στην ικανότητα του ατόμου να γνωρίζει και να ελέγχει τα συναισθήματά του και τις γνωστικές έξεις με τέτοιο τρόπο ώστε να διευκολύνει τις σκόπιμες ενέργειές του<br />· Χαρακτηριστικοί τομείς που εκφράζουν τις <strong>ικανότητες που αντιστοιχούν στη συναισθηματική νοημοσύνη του ατόμου είναι η αυτοεπίγνωση, η εξεύρεση κινήτρων για τον εαυτό μας, η ενσυναίσθηση, η αντιμετώπιση-διαχείριση των σχέσεων</strong>(Daniel Goleman, Η συναισθηματική νοημοσύνη, 1998)<br /></span><span style="color:#cc0000;">HELLENIC THEATRE/DRAMA &amp; EDUCATION NETWORK<br />www.TheatroEdu.gr - e-mail: theatro@TheatroEdu.gr<br />mPPact - educational material </span></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9018170599641340923-1960709064281161554?l=wwwdionblogspotcom.blogspot.com' alt='' /></div>dionhttp://www.blogger.com/profile/06970743392193617643noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9018170599641340923.post-14104159277464463352008-09-13T04:01:00.000-07:002008-09-13T04:51:00.080-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/SMuopYRaH2I/AAAAAAAAADg/kJCmJ3dsMJE/s1600-h/2008_167_dipethe_patras_medea_2_1208516757324.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5245471619846643554" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/SMuopYRaH2I/AAAAAAAAADg/kJCmJ3dsMJE/s400/2008_167_dipethe_patras_medea_2_1208516757324.jpg" border="0" /></a><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/SMuem5CubeI/AAAAAAAAADY/ndf9W49BSro/s1600-h/_sm_Medea.jpg"></a><br />Τελικά ο Βασίλιεφ κατάφερε να μετατοπίσει την παράσταση από τη σκηνή στην ...κερκίδα. Από αυτήν την άποψη ,άξιος ο μισθός του.Το είδαμε κι αυτό στην Πάτρα . Κατά παράταξη το Δ.Σ του ΔΗΠΕΘΕ και η δημοτική αρχή να χειροκροτούν την επίμαχη τρίγλωσση σκηνή της αγγελικής ρήσης,αρχής γενομένης από γραφικό ..που αποχώρησε από το θίασο γιατί δεν του δόθηκε ο ρόλος που ονειρευόταν.Το κόμπλεξ και η νεύρωση στην αποθέωσή τους. Όταν ένα έργο εισπράττει χειροκρότημα του στυλ"εμείς δε μοιάζουμε με τους κάφρους της Επιδαύρου , είμαστε υπερ..πολιτισμένοι και ειδήμονες",καταλαβαίνεις και το ποια μπορεί να είναι τα τρέχοντα και μελλοντικά καλλιτεχνικά κριτήρια των εν λόγω κυρίων. Είναι προς τιμήν των υπολοίπων θεατών που απομόνωσαν τους "εκστασιασμένους" κι αποστασιοποιήθηκαν από το συμβάν.Είναι επίσης απορίας άξιο πώς ένα έργο που υποτίθεται ότι έχει δουλευτεί τόσο πολύ ,παρουσιάζεται ανά τις πόλεις σε διάφορες χρονικές και σκηνοθετικές εκδοχές . Ποιο είναι άραγε το κριτήριο ? οι δυνητικές αντιδράσεις των θεατών? ένα παιχνίδι υποθέσεων με την αντοχή τους?Όσο για την κυρία Κονιόρδου θα μπορούσε να αποχωρήσει κάποια στιγμή αξιοπρεπώς κι όχι να παίζει τη δική της εκδοχή μέσα σε ένα αλλούτερο πλαίσιο. Τέλος από πότε παράσταση αρχαίας τραγωδίας θα πρέπει να απασχολεί μόνο τον εγκέφαλό μας θεωρώντας εντελώς αχρείαστη την οποιαδήποτε άλλη ψυχική συμμετοχή?</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9018170599641340923-1410415927746446335?l=wwwdionblogspotcom.blogspot.com' alt='' /></div>dionhttp://www.blogger.com/profile/06970743392193617643noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9018170599641340923.post-6689331337011267902008-09-07T08:14:00.001-07:002008-09-07T08:26:39.542-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/SMPwBdovmpI/AAAAAAAAACA/nlEJmAY-BgQ/s1600-h/08.gif"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5243298299115444882" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/SMPwBdovmpI/AAAAAAAAACA/nlEJmAY-BgQ/s320/08.gif" border="0" /></a><br />σε όλους/ες ...και ιδιαιτέρως στο φίλο Γιώργο...ευχαριστώ για την όμορφη εικόνα<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9018170599641340923-668933133701126790?l=wwwdionblogspotcom.blogspot.com' alt='' /></div>dionhttp://www.blogger.com/profile/06970743392193617643noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9018170599641340923.post-81855707066531307302008-09-06T04:30:00.000-07:002008-09-07T09:16:09.929-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/SMJ99pX5CbI/AAAAAAAAAB4/Fl00ogDEqs4/s1600-h/IM000744.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5242891414244231602" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/SMJ99pX5CbI/AAAAAAAAAB4/Fl00ogDEqs4/s320/IM000744.JPG" border="0" /></a><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/SMJqRAGRWUI/AAAAAAAAABo/jsLoFQLHVJ4/s1600-h/IM000744.JPG"></a><br /><div>Από τις 23-29 Αυγούστου 2008 στις Σπέτσες στο πλαίσιο της 7ης θεατρικής κατασκήνωσης του Δικτύου για το Θέατρο στην Εκπαίδευση ,35 άνθρωποι είχαμε την τύχη να βρεθούμε δίπλα στη σημαντικότερη εν ζωή προσωπικότητα στο χώρο του εκπαιδευτικού δράματος, δίπλα στη Dorothy Heathcote.<br />Ήταν μοναδική εμπειρία και μόνο το ότι βρισκόσουν πλάι της! Η ενέργεια που εξέπεμπε ήταν τόσο δυνατή,ώστε κατάφερνε το ακατόρθωτο ,να προσελκύει για ένα συνεχές τρίωρο τόσους ανθρώπους με μόνο εφόδιο την ακτινοβολία της. Αποτελούσε ένα ολοζώντανο παράδειγμα για το πού μπορεί να φτάσει η ανθρώπινη δημιουργικότητα ,για το πώς ξεπερνιούνται τα κοινά μέτρα, για το τι σημαίνει αφοσίωση στην υπόθεση της συνεχούς αναδημιουργίας του εαυτού και των άλλων. </div><br /><div>Σε ευχαριστούμε από καρδιάς Dorothy !</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9018170599641340923-8185570706653130730?l=wwwdionblogspotcom.blogspot.com' alt='' /></div>dionhttp://www.blogger.com/profile/06970743392193617643noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9018170599641340923.post-10453990514350092362008-07-11T05:06:00.000-07:002008-09-06T05:50:34.512-07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/SMJ8gT1RlMI/AAAAAAAAABw/N6OADUV8E4c/s1600-h/images.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ilUFeI5Z_kA/SMJ8gT1RlMI/AAAAAAAAABw/N6OADUV8E4c/s320/images.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5242889810734060738" /></a><br />Ένα μικρό κουνούπι πέταξε για λίγο κι έπειτα στάθηκε στο γραφείο του πολιτευτή. Αναφορές, υπομνήματα, το αναμμένο laptop. Πολύ θα ήθελε να τα εξαφανίσει και να ρίξει ένα υπνάκο. Όμως το καθήκον τον καλούσε. Μια ματιά στην ώρα ,στο μισοάδειο φλιτζανάκι του εσπρέσσο και δάχτυλα στο πληκτρολόγιο.<br />Ήρθε η ώρα για δράση. Το κουνούπι πρόλαβε την κίνηση και βρέθηκε στο καταλληλότερο σημείο : ανάμεσα στα δάχτυλα την ώρα που ο πολιτευτής συνέγραφε τις λέξεις «ο καταλληλό..» στο φρεσκοανοιγμένο PDF του.<br />Ω, μοιραία στιγμή της σύμπτ