Το Σύνταγμα μέσα μου

Το Σύνταγμα μέσα μου

Χτες, συζητούσα με έναν παιδικό μου φίλο και κάποια στιγμή η κουβέντα έφτασε στο Σύνταγμα. Δεν είχε πάει στις διαδηλώσεις του Συντάγματος -δεν ζει στην Αθήνα-, και ήταν εξαιρετικά δύσπιστος ως προς τα πράγματα που μπορούν να καταφέρουν οι πολίτες που συγκεντρώνονται στο Σύνταγμα. Από την άλλη, δεν είχε κάτι διαφορετικό να προτείνει – «αν δω αποτελέσματα, όμως, θα ακολουθήσω» μου είπε.

Τα θετικά στοιχεία των διαδηλώσεων στην πλατεία Συντάγματος είναι πολλά αλλά είναι ορατά μόνο σε όσους συμμετείχαν σε αυτές. Δεν έγινε δυνατό να φτάσουν σε όλους όχι επειδή δεν υπήρξε σωστή επικοινωνιακή πολιτική αλλά επειδή -κατά την ταπεινή μου γνώμη- δεν υπήρξαν κάποιες νίκες που να πείσουν την πλειοψηφία των πολιτών για τις δυνατότητες του εγχειρήματος και να τους παρακινήσουν να συμμετέχουν.

Αν κάτι μου έκανε εντύπωση στις λαϊκές συνελεύσεις της πλατείας Συντάγματος -πέρα από το πρωτοποριακό του πράγματος, τουλάχιστον για τα νεοελληνικά δεδομένα- ήταν η απουσία ρεαλιστικών προτάσεων και η ανάλωση σε πύρινους λόγους, χωρίς καμία ουσία. Παράδειγμα: «Η επανάσταση δεν πάει διακοπές», πανηγυρισμοί, χειροκροτήματα, η πρόταση ψηφίζεται με συντριπτική πλειοψηφία, και τις επόμενες ημέρες λιγότερα από 500 άτομα στη συνέλευση.

Όσο η οργή θα εξαντλείται σε συνθήματα και μονολόγους σε βάρος των κακών πολιτικών, των κακών μπάτσων και των κακών δημοσιογράφων, είμαστε ακίνδυνοι. Αυτό το κάνουν κάθε μέρα και χιλιάδες άνθρωποι στα καφενεία – δεν θεωρούν, όμως, πως κάνουν κάτι επαναστατικό, ούτε καταφέρνουν να αλλάξουν κάτι.

Στην πλατεία Συντάγματος ακούστηκαν πολλά συνθήματα για πολιτικούς, μπάτσους και δημοσιογράφους αλλά ελάχιστα για τις 30 οικογένειες που ελέγχουν πλήρως την πολιτική και οικονομική ζωή του τόπου.

Υπήρξαν στη λαϊκή συνέλευση αναφορές στον Μπόμπολα, τον Βαρδινογιάννη -και την παρέα τους-, αλλά ξεχνιόντουσαν, όταν ο επόμενος ομιλητής έλεγε πόσο σπουδαίοι, πρωτοπόροι και γαμάτοι είμαστε.

Υπήρξαν φωνές που επισήμαναν πως οι πολιτικοί είναι οι μαριονέτες και πρέπει να κοιτάξουμε πίσω από την κουρτίνα αλλά αρκούσε μια αναφορά στις θηριωδίες των ΜΑΤ, για να ξεχαστούν αμέσως.

Από την πλατεία Συντάγματος έλειψαν οι στόχοι που μπορούμε να πετύχουμε. Τέθηκε σαν στόχος να μην ψηφιστεί το Μεσοπρόθεσμο -που αποδείχτηκε τελικά πολύ μεγάλος στόχος και έξω από τις δυνατότητες που είχαμε τη συγκεκριμένη στιγμή- και μετά επήλθε η απογοήτευση. Όχι σε όλους αλλά σε πολλούς.

Μα, ακόμα και πιο ταπεινοί στόχοι -όπως οι διαδηλώσεις έξω από τηλεοπτικούς σταθμούς- δεν στέφθηκαν με επιτυχία· χώρια που και εκεί πάλι τα ΜΑΤ συναντήσαμε. Μα τι ζητάμε, όταν διαδηλώνουμε έξω από το Mega; Να γίνει «καλύτερο»; Να γίνει πιο «αντικειμενικό»; Δεν πρόκειται. Τα συμφέροντα του Μπόμπολα, του Βαρδινογιάννη και του Ψυχάρη δεν αλλάζουν και δεν πετυχαίνουμε τίποτα -εκτός από την στιγμιαία εκτόνωση- με συνθήματα κατά της Τρέμη και του Πρετεντέρη.

Αν θέλεις πραγματικά να χτυπήσεις και να γκρεμίσεις τα τηλεοπτικά κανάλια, πρέπει να χτυπήσεις τα συμφέροντα των ιδιοκτητών τους. Πρέπει να χτυπήσεις τις τσέπες τους. Μαθαίνεις ποιες είναι οι επιχειρήσεις τους, φτιάχνεις μια λίστα, την δημοσιεύεις, ενημερώνεις τον κόσμο, και καλείς τους πολίτες να τις σαμποτάρουν. Να μην αγοράζουν τις εφημερίδες τους, τα έντυπά τους, τα προϊόντα που παράγουν οι επιχειρήσεις τους κλπ.

Τα τηλεοπτικά κανάλια δεν τα περικυκλώνεις – τα κλείνεις. Τις τράπεζες δεν τις σπας, ούτε τις καις – τις κλείνεις.
Κι επειδή η άρνηση δεν αρκεί -χρειάζεται και πρόταση- φτιάχνεις δικά σου μέσα ενημέρωσης και παίρνεις την ενημέρωση στα χέρια σου.

Προσωπικά, δεν τα έχω τόσο με τους ιδιοκτήτες των ΜΜΕ -αυτοί τη δουλειά τους κάνουν και το συμφέρον τους κοιτάνε-, αλλά με εμάς που η αντίστασή μας ξεκινάει και τελειώνει στην γκρίνια. Αν είμαστε μάγκες και θέλουμε πραγματικά να αλλάξουμε την κατάσταση, ας φτιάξουμε δικά μας ΜΜΕ -είναι πανεύκολο σήμερα- και ας τους στείλουμε στον αγύριστο. Τα κακά, παρακμιακά σάπια και ετοιμόρροπα -πια- ΜΜΕ τα χτυπάς με υγιή, δημοκρατικά και αντικειμενικά ΜΜΕ. Όχι με βρισιές και πέτρες.

Ψάχνω στα δυο σάιτ της πλατείας Συντάγματος (real-democracy.gr και amesi-dimokratia.org) να βρω την είδηση για την Proton Bank και τον Λαυρεντιάδη. Δεν υπάρχει η παραμικρή αναφορά -όπως και για πολλά άλλα θέματα. Πού είναι η ενημέρωση λοιπόν για μια είδηση που τα καθεστωτικά ΜΜΕ προσπαθούν να αποκρύψουν; Και, χωρίς να θέλω να θίξω τον κόπο και την αξία των ανθρώπων που τα χειρίζονται, πώς γίνεται τα σάιτ της πλατείας Συντάγματος -που εκπροσωπούν χιλιάδες ανθρώπους και κάνουν κάλεσμα σε έναν ολόκληρο λαό-, να έχουν λιγότερους αναγνώστες από το μπλογκ μου; Κάτι γίνεται λάθος. Και τα λάθη τα διορθώνεις – δεν επιμένεις σε αυτά.

Από την στιγμή που αποφασίσαμε πως θα διαδηλώσουμε με ειρηνικό τρόπο και θα διαφυλάξουμε με κάθε τρόπο τον ειρηνικό χαρακτήρα των διαδηλώσεων μας, θα πρέπει να χρησιμοποιήσουμε το μυαλό μας. Διαφορετικά, θα πέφτουμε συνέχεια πάνω στα ΜΑΤ, και θα δοκιμάζεται τόσο η επιλογή μας να διαδηλώνουμε ειρηνικά όσο και η μαζικότητα και η επιτυχία του κινήματός μας.

Είναι πολύ η σημαντική η φυσική παρουσία στις διαδηλώσεις αλλά ζούμε πια στον 21ο αιώνα. Είναι ωραίες και χρήσιμες οι διαδηλώσεις και οι πορείες αλλά ας σκεφτούμε ειλικρινά ποια είναι τα αποτελέσματά τους μέχρι σήμερα. Ας πάψουμε να αντιμετωπίζουμε την επανάσταση και την εξέγερση με τα δεδομένα της κοινωνίας του 1920.

Αντί να βάζουμε δεκάδες στόχους και να μην πετυχαίνουμε κανέναν από αυτούς, ας βάζουμε έναν στόχο κάθε φορά και ας περνάμε στον επόμενο στόχο, αφού πρώτα πετύχουμε τον προηγούμενο. Κι ας ξεκινήσουμε από έναν εύκολο -σχετικά- στόχο.

Ας πάψουμε να θεωρητικολογούμε και ας γίνουμε πρακτικοί και ουσιαστικοί. Μόνο έτσι θα είμαστε πραγματικά επικίνδυνοι και θα καταφέρουμε να φέρουμε κοντά μας όλους όσοι έχουν ακόμα αμφιβολίες για τις δυνατότητες του κινήματός μας.

Το συναίσθημα μας έβγαλε στους δρόμους, μας έφερε κοντά, μας ένωσε, μας έκανε δυνατούς. Τώρα πρέπει να χρησιμοποιήσουμε το μυαλό μας. Για να νικήσουμε.

Φοβηθείτε άφοβα! Αν όχι τώρα, πότε;

Αν προχωράς προς την κατεύθυνση όπου ο φόβος σου μεγαλώνει, βρίσκεσαι στον σωστό δρόμο.
Milorad Pavic, 1929-2009, Σέρβος συγγραφέας

Πριν από πολλά πολλά χρόνια που σήμερα πια μοιάζουν αιώνες πήρα το μεγαλύτερο μάθημα της ζωής μου. Τόσο μεγάλο που σύντομα το έθαψα στα πιο βαθειά συρτάρια της ύπαρξής μου, ανασύροντας από καιρό εις καιρόν κομμάτια και αποσπάσματα καθώς η επανάληψη και πολύ περισσότερο η εφαρμογή του στην πράξη, φοβόμουν, ο ταλαίπωρος, ότι θα με αποδεσμεύσει από μια πραγματικότητα που τόσο λαχταρούσα –και λαχταρώ ακόμη- να ζήσω.
Ο ένας και μοναδικός δάσκαλος της ζωής μου είναι ένα πλάσμα που κινείται με την ίδια άνεση μέσα στις σελίδες βιβλίων όπως, ανάμεσα στην πυκνή ύλη των ονείρων και στις απέραντες πεδιάδες της καθημερινότητας. Το έχω συναντήσει σε ράφια βιβλιοθηκών, στη «γαλαρία» υπεραστικών λεωφορείων, σε ταράτσες εγκαταλελείμένων σπιτιών, σε ξωκλήσια των Κυκλάδων και σε νυχτερινές διαδρομές μεταξύ Γιούτα και Καλιφόρνιας. Ποτέ δεν έμαθα αν με βρήκε ή τον βρήκα και ποτέ δεν ρώτησα. Ποτέ δεν απάντησα στο ερώτημα αν υπήρξε ποτέ ή όχι. Γι αυτό και δεν έχω λόγο να κοινοποιήσω το όνομά του. Μικρή σημασία έχει για εμένα, για εσάς και βέβαια για εκείνους που θα τον διακρίνουν πίσω από τις λέξεις να χαμογελάει κλείνοντάς τους το μάτι.
Τούτη την γκρίζα εποχή που η μία μέρα κρύβει την επόμενη σαν πέπλο θανάτου, πήρα την απόφαση να ανασύρω και να μοιραστώ αυτό το μάθημα, ένα μάθημα πολέμου, ένα μάθημα εξάσκησης μέσα στην τυφλότητα. Ενα τροχειοδεικτικό, έστω, μέσα στο πυκνό μας σκοτάδι. Αυτή είναι η κατάλληλη ώρα, τώρα που ο θάνατος μας αγγίζει στον αριστερό ώμο υπενθυμίζοντάς μας πως είναι η ώρα είτε της υποταγής σ’ αυτόν είτε της τελικής νίκης. Διότι τώρα είναι η ώρα που εμφανίζονται οι πραγματικοί εχθροί ενός ανθρώπου σε μία διάσταση που είναι ταυτόχρονα απολύτως πραγματική, δηλαδή υλική αλλά και ασύλληπτη στην έκτασή της.
Κι ο πρώτος εχθρός ενός ανθρώπου είναι ο Φόβος. Γεννιέται και συχνά πεθαίνει μαζί του. Είναι κρυμμένος πίσω από κάθε στροφή της ζωής. Και επιτίθεται ύπουλα ιδιαίτερα εκείνους που προσπαθούν να τον αποφύγουν, να το βάλουν στα πόδια, ακόμη κι αυτούς που υποτάσσονται σε αυτόν. Ιδιαίτερα με αυτούς είναι ανελέητος. Ο Φόβος απεχθάνεται τους φοβισμένους!
Ο Φόβος δεν υπήρχε πάντοτε. Η εμφάνισή του συμπίπτει με την εμφάνιση της Γνώσης. Στην ανύπαρκτη, πλέον, συνθήκη της απόλυτης άγνοιας, ο Φόβος δεν θα μπορούσε να επιζήσει. Η παραμικρή όμως γνώση και η υπόθεση ότι υπάρχει ακόμη κάτι που δεν ξέρουμε τον θεριεύει και κανείς –όμως, κανείς!- δεν μπορεί πραγματικά να τον αποφύγει.
Μπροστά στον Φόβο, τα ανθρώπινα όντα έχουν να επιλέξουν ανάμεσα σε τρεις διαφορετικές στάσεις ζωής, τρεις συμπεριφορές, τρία μονοπάτια: Το πρώτο είναι να μάθουν να τον αναπαράγουν πάνω στους άλλους, να γίνουν δηλαδή τροφοδότες του και πολλαπλασιαστές του. Το δεύτερο είναι να ζήσουν ολόκληρη τη σύντομη ζωή τους φοβισμένοι. Και στις δύο αυτές περιπτώσεις έχουν πλήρως ηττηθεί. Επιβίωνουν ως ζωντανοί-νεκροί, μη έχοντας καν ξεκινήσει το ταξίδι τους...
Το τρίτο μονοπάτι είναι εκείνο του Πολεμιστή της Γνώσης. Διαβαίνοντάς το, ο άνθρωπος μαθαίνει να αποδέχεται τον Φόβο όχι ως πράξη υποταγής αλλά ως πράξη δεσποτείας επάνω του. Μαθαίνει να τον αντικρύζει χωρίς να του στρέφει την πλάτη. Μαθαίνει να φοβάται όχι για να παγώσει μπροστά του αλλά για να τον χρησιμοποιήσει σαν εργαλείο ή σαν σύμμαχο. Γιατί αυτός είναι ο μαναδικός κανόνας αυτής της μάχης: να φοβάσαι χωρίς να σταματήσεις να προχωράς! Και τότε, εκεί στην άκρη της αβύσσου και του αφανισμού, ο Φόβος ...υποχωρεί. Οχι για μια στιγμή ή για μια περίοδο. Υποχωρεί μια για πάντα. Και μαζί του υποχωρούν μια για πάντα οι συνοδοί του: η αναποφασιστικότητα, η έλλειψη ενδιαφέροντος, σχεδίων, στόχων και ονείρων, η αυτοκαταστροφικότητα, η μοιρολατρεία, η θανατολαγνεία, οι ιδεοληψίες και οι προκαταλήψεις, η αγανάκτηση και η οργή, η ζήλεια, η ανασφάλεια κι εκείνο το αφόρητο αίσθημα της ντροπής εκείνου που αισθάνεται διαρκώς προσβεβλημένος από όποιους και ο,τι τον περιτριγυρίζει.
Τίποτα πλέον δεν σε εμποδίζει από το να αντιμετωπίσεις τον δεύτερο, ακόμη μεγαλύτερο Εχθρό σου.
Ομως γι’ αυτόν, ας μιλήσουμε στο επόμενο τεύχος!

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Parallaxis Ιουνίου!

Περνάμε στην επόμενη φάση

από Ιστορίες συνωμοσίας

Ένας προσεκτικός παρατηρητής, τριγυρνώντας στα μπλογκ θα δει πως η έναρξη για την επόμενη φάση – την πιο οδυνηρή – έχει ξεκινήσει. Η φάση μιας τιμωρίας που δυστυχώς θα ζήσουμε όλοι, φταίχτες και μη, μια τιμωρία που θα την συνειδητοποιήσουν επί τέλους με το χειρότερο τρόπο, και οι απόντες από όλα τα καλέσματα.

Πολλοί εδώ μέσα, μπλόγκερς, όχι απλά τους τελευταίους μήνες, αλλά τα τελευταία χρόνια, έχοντας αυτό το ελεύθερο «βήμα» προς το κόσμο προσπάθησαν να κάνουν ότι πέρναγε από το χέρι στα πλαίσια μιας ηλεκτρονικής ενημέρωσης, για να βάλουν ένα λιθαράκι στην αφύπνιση.

Άλλοι με στοιχεία και γνώσεις, άλλοι με το ταλέντο τους, τη χαρισματικότητά τους, άλλοι λέγοντας τα «χοντρά έξω από τα δόντια» και στο τέλος με κινήσεις ακόμα πιο προχωρημένες, πολλοί μαζί με μια κοινή ιδέα πως η αντίδραση δεν μπορούσε να γίνει μόνο με το πληκτρολόγιο, έβαλαν τα δυνατά τους να γίνει η σπίθα των αγανακτισμένων, ποτάμι ίσως και θάλασσα.

Και υπήρξε πολύς κόσμος που άκουσε τα καλέσματα και κατέβηκε στους δρόμους. Φωνάξαμε, μοιραστήκαμε τις αγωνίες μας, τα προβλήματά μας, όσοι κατεβήκαμε με τους συνανθρώπους μας. Βιώσαμε σκηνές πρωτόγνωρες για τα ελληνικά δεδομένα. Μοιραστήκαμε τους προβληματισμούς μας. Αναρωτηθήκαμε πολλές φορές τι μπορεί να γίνει. Μιλήσαμε όχι μέσα από χαρτιά και κομματικές υποδείξεις αλλά με λόγια δικά μας αυθόρμητα. Χωρίς τυφλοσούρτες και παπαγαλισμούς.

Κακά τα ψέματα όμως η μεγάλη μάζα δεν ακολούθησε. Η μάζα που επιβαλλόταν να είναι παρούσα σύσσωμη λόγω της τραγικότητας των στιγμών που ζούμε. Ο λαός που θα υποστεί απανωτά χτυπήματα χωρίς έλεος. Και η μάζα που δεν ακολούθησε περιείχε εκείνους που δεν έχουν ξεκολλήσει ακόμα από το καναπέ τους και ζουν τα προσωπικά τους παραμύθια, ανίδεοι για τη λαίλαπα που έρχεται, περιέχει όμως κι εκείνους που ενώ γνωρίζουν θεώρησαν πως το κίνημα της πλατείας απειλούσε τα δικά τους κάστρα...

Ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού είναι ακόμα φυλακισμένο σε διαφόρων είδους φυλακές. Δεν μπορεί να αισθανθεί ούτε να κατανοήσει τι παιχνίδι έχει παιχτεί και στην Ελλάδα και γενικότερα στην Ευρώπη και το κόσμο. Υπάρχει κόσμος που έχει σταματήσει το χρόνο σταθερό σε ένα σημείο κάτι χρόνια πριν και δεν έχει αντιληφθεί τις αλλαγές που έρχονται γοργά σε όλη την ανθρωπότητα. Ακόμα και πολιτικές δυνάμεις που σέρνονται σαν φαντάσματα άλλων καιρών αγνοώντας πως έχουν πεθάνει. Πολλοί άνθρωποι θα καταλάβουν τι ακριβώς έχει συμβεί όταν θα τραβηχτεί το χαλί κάτω από τα πόδια τους και θα πέσουν στο σκληρό δάπεδο χωρίς κανένα χέρι να τους προλάβει από το τσάκισμα.

Πολλοί άλλοι θα καταλάβουν, όταν, μέσα στη γενική δυστυχία σε ένα κράτος γκρεμισμένο και πτωχευμένο, τα κόμματά τους που ακόμα τώρα συνεχίζουν να βλέπουν σαν αλάθητους Πάπες, θα ξεσκεπαστούν αναγκαστικά γιατί δεν θα μπορούν να δώσουν πλέον καμιά πειστική εξήγηση είτε για την ανικανότητά τους είτε για τον ύποπτο και προδοτικό ρόλο τους, είτε γιατί απλά ο κόσμος έχει γυρίσει ανάποδα κι εκείνα ξέμειναν στη ανάποδη μεριά.

Πολλούς από τους παλιούς εδώ μέσα τους βλέπω ήδη να στέκονται απέναντι, παρατηρητές πλέον όσων θα συμβούν. Δεν ξέρω πόσοι θα έχουν την αντοχή να μείνουν στη πρώτη γραμμή, έστω κι αν βλέπουν την απαξίωση της πλειοψηφίας να κάνει κάτι σημαντικό για τη ζωή και τη ζωή των παιδιών της. Δεν ξέρω πόσοι θα αρνηθούν να δείξουν κατανόηση σε όσους τόσο αισχρά αδιαφόρησαν την ώρα που όλα ακόμα είχαμε καιρό να τα κάνουμε αλλιώς.

Κι εγώ δεν ξέρω αν κάποια στιγμή θα πω απλά άντε να χαθείτε ανθρωπάκια. Να πέσετε για να καταλάβετε την ανοησία σας και τη δειλία σας. Να πέσετε και να πονέσετε όλοι εσείς που η ανθρώπινη δυστυχία μπορεί να σας αγγίξει μόνο όταν χτυπάει τη δική σας πόρτα κι όταν μάλιστα τη χτυπάει ανεπανόρθωτα.

Πριν δεν υπάρχετε για το κόσμο και ο κόσμος είναι αόρατος για εσάς.

Ειλικρινά δεν έχω αποφασίσει αν αξίζει να γράψουμε έστω και μια ρίγα επί πλέον για όλα αυτά, ή απλά ήρθε καιρός να αναλάβουν τις ευθύνες τους όσοι δεν κούνησαν το δαχτυλάκι για να προστατέψουν το σπίτι τους που γκρεμιζόταν.

Ο καιρός των προειδοποιήσεων πέρασε. Τώρα ήρθε η ώρα να πληρώσουμε όλοι μαζί το λογαριασμό.

TΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΑΥΤΟΙ ΑΓΚΑΛΙΑΖΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΓΕΛΑΝΕ ΣΑΝ ΗΛΙΘΙΟΙ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΑΝΘΩΠΟΙ ΖΟΥΝ ΕΝΑΝ ΕΦΙΑΛΤΗ ΧΩΡΙΣ ΤΕΛΟΣ....

Στο γραφείο έχω επιφορτιστεί με ένα οδυνηρό έργο. Να μαζεύω τα βιογραφικά που καταφθάνουν, να τα βάζω σε ένα φάκελο, να δίνω μια ευγενική τυποποιημένη απάντηση και να τα φυλάω σε περίπτωση που χρειαστεί. Πριν ένα χρόνο ο φάκελος αυτός είχε μέσα μερικές κόλλες χαρτί. Τώρα έχει γίνει ένα ολόκληρο αρχείο.

Δεν ξέω πόσα βιογραφικά φτάνουν κάθε μέρα, με φαξ, με ταχυδρομείο με μειλ... παιδιά με ένα - δυο πτυχία, με μεταπτυχιακά, με ξένες γλώσσες, με μεγάλες γνώσεις στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές, ζητούν οτιδήποτε. Εκτός ειδικότητάς τους, αρκεί να είναι μια θέση. Περνάω μια ταραχή γιατί νοιώθω ντροπή. Είμαι γραμματέας, απόφοιτος λυκείου κι αυτό που με κρατάει στη θέση μου είναι οι επί πλέον ξένες γλώσσες που ξέρω και η μακρόχρονη πείρα μου.

Κι όμως βλέπω πως αυτή τη μίζερη θεσούλα την ονειρεύονται παιδιά που έβγαλαν τα μάτια τους πάνω στα θρανία και πάλι κανείς δεν τους τη δίνει... Υπάρχει η φιγούρα ενός νεαρού μέσα στο μυαλό μου που ήρθε πριν λίγο καιρό κι ήταν απόφοιτος οικονομικών, όταν του είπα πως δεν υπάρχει τίποτα απολύτως μου είπε πως είχε και καλές γνώσεις ηλεκτρολόγου γιατί είχε μάθει από το πατέρα του, μήπως αντί για οικονομολόγο θέλαμε ηλεκτρολόγο....

Όπως η κοπέλα στο σουπερ μάρκετ που έχουμε γνωριστεί πια κι όταν φτάνω στο ταμείο προλαβαίνουμε και λέμε τα νέα μας. Έχει ένα χαρτί αλλά δεν της έχει χρησιμεύσει σε τίποτα, έχει γραπώσει τη θέση ταμία στο σουπερ μάρκετ και δεν την αφήνει με τίποτα...

Ένας κύριος πιο ηλικιωμένος ήρθε και ζήταγε οποιαδήποτε δουλειά. Λιμενεργάτης απολυμένος, γύριζε μαζί με άλλους τρεις πόρτα πόρτα όλη την Αθήνα να βρει μεροκάματο.

Κι ο αριθμός αυξάνεται με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Και φυσικά δεν είναι οι οκτακόσιες χιλιάδες που γράφουν συνέχεια. Είναι άλλοι τόσοι αόρατοι που δεν είναι γραμμένοι σε κανένα ταμείο ανεργίας, που είναι στα περιθώρια του πίνακα και που δεν έχουν ούτε τα απαραίτητα να εξασφαλίσουν πια για τη ζωή τους. Και θα προστεθούν κι όλα εκείνα τα παιδιά που θα τελειώνουν το σχολείο και δεν θα έχουν πλέον το γνωστό χαρτζιλίκια από τους γονείς και τους παππούδες γιατί και οι γονείς φτωχαίνουν και οι παππούδες και τέρμα "οι άκρες"....

Ο εφιάλτης της ανεργίας θα πνίξει τα χειροκροτήματά σας και τα συγχαρητήρια που δίνετε ο ένας στον άλλον. Ο εφιάλτης της ανεργίας θα σας αναγκάσει να μην μπορείτε ούτε στιγμή να χαρείτε τα αγαθά που συσσωρεύσατε τόσα χρόνια που κλέβατε ασύστολα δημόσιο χρήμα, ψήφους και συνειδήσεις.

Έχετε σχεδιάσει μαζί με τα μεγάλα αφεντικά τη νέα μπανανία να ευημερεί με φύλαρχους που θα μοιράζονται το πλούτο της χώρας μεταξύ τους και δούλους που θα δουλεύουν για ένα κομμάτι ψωμί και θα κάνουν και μετάνοιες για να το έχουν. Έχετε σχεδιάσει στρατιές απελπισμένων που ικετεύουν και θα νοιώθουν ευγνωμοσύνη για τα ψίχουλα που θα τους δίνετε.

Δυστυχώς υπάρχουν αρκετοί μικροβολεμένοι και ήσυχοι στη κοσμάρα τους ακόμα. Αδιάφοροι για τη συμφορά που χτυπάει χιλιάδες συνανθρώπους τους. Για τη δυστυχία που απλώνεται στους νεόπτωχους της ευρωπαϊκής Ελλάδας. Αυτοί οι αδιάφοροι μίζεροι, απάνθρωποι και υπάνθρωποι είναι η ασπίδα σας ακόμα μεταξύ του άκρατου πλουτισμού σας και της ανεξέλεγκτης φτώχειας στην αντίπερα όχθη.

Σύντομα όμως αυτές οι άθλιες ασπίδες θα τρυπήσουν και θα αρχίζουν να διαχέουν τη βρώμα προς το μέρος σας. Κι εσείς ανθρωπάκια που κάθεστε ήσυχοι στα σπίτια σας αδιαφορώντας για κάθε ανθρώπινο πόνο είστε νυχτωμένοι μακριά. Γιατί αυτή η χωρίς έλεος ασυδοσία και επέλαση του απρόσωπου ψεύτικου χρήματος, του θεού κέρδους, δεν θα καταστρέψει μόνο τους φτωχούς που αγνοείτε να βλέπετε, αλλά θα καταστρέψει τα πάντα.

Μπορεί να νοιώθετε ασφαλείς στο κωλόσπιτό σας ακόμα με τα κρατήματά σας και τη ψωροζωούλα σας αλλά το νερό που πίνετε το μολυσμένο, ο αέρας που γίνεται δηλητήριο, τα μολυσμένα τρόφιμα που καταπίνετε, η γη που καταστρέφεται στο όνομα του κέρδους που θαυμάζετε, οι απάνθρωπες τεχνολογίες, η διεστραμμένη επιστήμη, τα φάρμακα που σας χώνουν συνέχεια μέσα σας, οι αρρώστιες που σας βομβαρδίζουν, η ανοησία που χώνεται στο αίμα σας, θα περάσουν τους τοίχους του "ήσυχου" σπιτιού σας, θα περάσουν τη σάρκα των παιδιών σας και θα έρθει η εξαθλίωση και σε εσάς αν όχι με τη μορφή πείνας, θα έρθει με άλλους τρόπους που δυστυχώς δεν θα έχετε ούτε την ικανότητα να αντιλαμβάνεστε ποιος και τι σας προκάλεσε τη συμφορά....

Κοιτάξετε λίγο γύρω σας, κοιτάξτε τα νοσοκομεία που είναι φίσκα από μικρά παιδάκια γεμάτα αρρώστιες, αφουγκραστείτε το κεφάλι σας που βουίζει συνέχεια, δείτε πόση διαστροφή και πόση εγκληματικότητα χτυπάει κάθε πτυχή της ζωή μας, κοιτάξτε κατάματα τις φριχτές εικόνες από το μέλλον και κοιμηθείτε ήσυχοι ηλίθιοι.

Τα προβλήματα που συσσωρεύονται και αφήνονται ένα ένα να θεριεύουν και να απλώνουν τα πλοκάμια τους από όλους εκείνους που νομίζουν ότι δεν τους αφορούν κι όλους εκείνους που αδυνατούν να παλέψουν για να τα χτυπήσουν στη ρίζα κάποια στιγμή στο σύντομο μέλλον θα είναι ένας συνολικός εφιάλτης ανεξέλεγκτος.

Και τότε θα πούμε, αρκούσε τότε να...

Αναδημοσίευση από http://vasiliskos2.blogspot.com/

Μανιφέστο για μια αληθινή δημοκρατία – Ελλάδα

Βλέποντας την Ιβηρική χερσόνησο σε αναβρασμό, εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου, κυρίως νέων,
να κατακλύζουν τις πόλεις Ισπανίας και Πορτογαλίας, αναρωτιόμαστε γιατί κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει ήδη στην Ελλάδα. Γιατί συνεχίζουμε να σερνόμαστε πίσω από τα καθεστωτικά συνδικάτα και τα κομματικά σωματεία…Γιατί περιμένουμε να χυθεί αίμα στο δρόμο ώστε να ξεσπάσουμε την οργή μας…Γιατί δεν ξυπνάμε από το λήθαργο του καφέ, κλαμπ, παραλία…

Η κατάσταση στην Ελλάδα είναι τραγική. Η διεθνής οικονομική σκηνή πιέζει την κυβέρνηση να συνεχίσει την αφαίμαξη των πολιτών, και αυτή ανταποκρίνεται με όλο και μεγαλύτερες μειώσεις μισθών, με όλο και μεγαλύτερη αύξηση φόρων, με όλο και μεγαλύτερη καταπίεση των ανθρώπων που ζουν στον ελλαδικό χώρο. Όλων των ανθρώπων όμως; Μα φυσικά και όχι…Η καταπίεση αφορά μόνο αυτούς που δεν έχουν τεράστια περιουσία, αυτούς που αφιέρωσαν 18 χρόνια και πλέον στα θρανία με αντάλλαγμα μία κάρτα ανεργίας, αυτούς που δεν συμμετείχαν στο φαγοπότι των δανείων.

Ακούμε διάφορες προτάσεις για αναδιάρθωση, κούρεμα, επιμήκυνση και κατόπιν τους τραπεζίτες να δηλώνουν πως η οποιαδήποτε τέτοια διευκόλυνση προς την ελληνική οικονομία θα σημάνει αναγνώριση χρεωκοπίας της και παύση του δανεισμού…Τι σημαίνει παύση δανεισμού; Σημαίνει κατάρρευση της εθνικής οικονομίας, σημαίνει απότομο πέρασμα σε μια κατάσταση που κανείς από τους νέους ανθρώπους δεν έχει βιώσει ποτέ, και η πλειοψήφία του πληθυσμού φοβάται… Έτσι αφηνόμαστε στα χέρια της “αυθεντίας” των οικονομολόγων, των οίκων αξιολόγησης, των πολιτικών, ελπίζοντας πως αυτοί θα βρουν μια λύση…

Ακούμε αριστερούς και δεξιούς να ζητάνε αποχώρηση του ΔΝΤ, κατάργηση του μνημονίου και επιστροφή στο χθες…Αυτά ακριβώς τα αιτήματα κρατάνε τον κόσμο φοβισμένο μπροστά στα Μέσα Μαζικής Προπαγάνδας, αυτά ακριβώς τα αιτήματα μάς προκαλούν το αίσθημα ενοχής απέναντι στο παρελθόν και το μέλλον μας, μας μετατρέπουν σευποταγμένα ποίμνια του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Τα προβλήματα στην Ελλάδα δεν αρχίζουν και τελειώνουν στο χρέος. Αντιθέτως, έχουν πολλές διαφορετικές ρίζες και καταλήγουν στο χρέος. Συστημική διαφθορά, αδιαφορία για τα κοινά, κοινωνική διάσπαση, χαμηλού επιπέδου εκπαίδευση, έλλειψη αλληλεγγύης μέσα στην κοινωνία, μας έχουν οδηγήσει στην λογική του “κοιτάμε το δέντρο του χρέους και των ελλειμμάτων και όχι το δάσος μιας ζωής-κυνηγητό”.

Είναι καιρός να αφήσουμε πίσω μας το φόβο για το αύριο. Είναι καιρός να συνειδητοποιήσουμε πως όλες οι ριζικές αλλαγές στην ιστορία δεν προήλθαν από ειδικούς και αυθεντίες. Αν βασιζόμασταν σε αυτούς θα ζούσαμε ακόμη σε ένα θεοκρατικό καθεστώς, ή θα λιθοβολούσαμε τους αντιφρονούντες, ή θα χρησιμοποιούσαμε ως γλώσσα μια αρχαία διάλεκτο ακόμη. Η κοινωνία εξελίσσεται και προκαλεί τις εξελίξεις. Η ιστορία είναι η ιστορία της κοινωνίας και όχι των ειδικών. Ας αναλάβουμε τις ατομικές και συλλογικές μας ευθύνες απέναντι στο σήμερα και στο αύριο. Ο μόνος τρόπος να αναδειχθεί μια νέα πραγματικότητα δεν είναι η καταφυγή στο βιβλίο ενός νεκρού ιδεολόγου, ο μόνος τρόπος είναι το άνοιγμα όλων σε όλους, είναι η αλληλεπίδραση στους δρόμους. Ας χρησιμοποιήσουμε το διαδίκτυο ως μέσο διάδοσης και ενημέρωσης και ας ανυψωθούμε σαν άνθρωποι, ας επαναστατήσουμε!

Ή “έξοδος από την κρίση” δεν είναι η άνοδος των οικονομικών δεικτών, δεν είναι οι επενδύσεις και η ανάπτυξη. Η έξοδος από την κρίση είναι η ηθική και κοινωνική επανάσταση. Είναι μια πλατεία γεμάτη νέους ανθρώπους που ενώνουν τις φωνές τους, είναι μια συνέλευση που πλημμυρίζει από ιδέες και δημιουργικότητα. Είναι ένας χώρος εργασίας όπου οι εργαζόμενοι δεν είναι εκτελεστές του προιόντος, αλλά συνδημιουργοί του. Είναι το βίαιο σπάσιμο της αλυσίδας που μας έχουν περάσει στο μυαλό, στην καρδιά και στα πόδια. Έχουμε ευθύνη για το ότι ζούμε έτσι…έχουμε ευθύνη και χρέος να επαναστατήσουμε!

ΜΕ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΜΑΣ ΣΕ ΙΣΠΑΝΙΑ ΚΑΙ ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ

ΕΝΩΝΟΜΑΣΤΕ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ, ΕΝΩΝΟΜΑΣΤΕ ΜΕΤΑΞΥ ΜΑΣ

ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΑΝΗΚΟΥΝ

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ, ΙΣΟΤΗΤΑ

ΑΜΕΣΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Μείναμε από λάστιχο, σύντροφοι!

από το Δρόμο της Αριστεράς

Δεν διαβάζω εφημερίδες, δεν βλέπω τηλεόραση, δεν κάνω πολιτικές συζητήσεις, δεν κατεβαίνω στις διαδηλώσεις. Δεν έχει πια νόημα. Θέλω να φτύσω τον Ρέππα, να κατουρήσω τον Παπακωνσταντίνου, να χέσω τον Πάγκαλο και να πλακώσω στα χαστούκια τον Παπανδρέου. Αφού δεν μπορώ να κάνω τίποτα απ’ αυτά, κάθομαι στο σπίτι μου και περιμένω. Τι περιμένω; Δεν ξέρω. Μάλλον τίποτα.

Θανάσης Ρ.

(Ιδιόχειρο σημείωμα σε ευχετήρια κάρτα για το νέο έτος)

Δεν ξέρω τι δουλειά κάνει ο Θανάσης, ούτε πόσο χρόνων είναι. Εξάλλου, δεν έχει σημασία. Οι Θανάσηδες σήμερα μετριούνται σε χιλιάδες, αν όχι σε εκατομμύρια. Άνθρωποι ανήμποροι να αντιδράσουν. Για όμοιους, αλλά και διαφορετικούς λόγους ο καθένας.

Κάποιος έχει μεγαλώσει και δεν τον παίρνουν τα πόδια του, άλλος νιώθει ενοχές που δεν αντέδρασε νωρίτερα, ένας τρίτος συνήθισε να ζει συμβιβασμένος, κάποιος ελπίζει ότι μπορεί ακόμα να περισώσει κάτι απ’ αυτά που θεωρούσε δεδομένα, πολλοί ικανοποιούνται που άλλοι φωνάζουν για λογαριασμό τους, μερικοί απλά κλαίνε τη μοίρα τους, αρκετοί πιστεύουν ότι φταίνε οι διπλανοί τους που κερδίζουν κάτι παραπάνω, υπολογίσιμοι είναι αυτοί που νομίζουν ότι για όλα φταίνε οι μετανάστες, πολλοί δεν μιλούν για να μην χάσουν τη δουλειά τους ή φοβούνται να μην μπλέξουν χειρότερα με την εξουσία, οι πιο απροβλημάτιστοι έχουν αποχαυνωθεί κολλημένοι στην τηλεόραση, άλλοι νομίζουν ότι βλέπουν ένα κακό όνειρο, λίγοι ελπίζουν σε κάποιο φως στο βάθος-βάθος, χιλιάδες τρέχουν να βγάλουν πρόωρες συντάξεις, πάρα πολλοί είναι απογοητευμένοι, οι περισσότεροι βρίσκονται σε οικονομικό και ψυχολογικό αδιέξοδο, ουκ ολίγοι οι τρομοκρατημένοι από το μπαράζ των μέτρων και δεν λείπουν οι μουδιασμένοι από συνενοχή και μικροσυμφέρον, μπόλικοι οι αιχμάλωτοι από δάνεια και οι πιο αισιόδοξοι περιμένουν ένα θαύμα ή την αναγέννηση της Αριστεράς,και πάει λέγοντας... και πάει λέγοντας...

Γίναν πολλοί, πάρα πολλοί, αμέτρητοι οι Θανάσηδες, πριν το καταλάβουμε, και τώρα που χρειάζεται να είμαστε αλληλέγγυοι, ενωμένοι, μαχητικοί, αλλά και πολλοί, μείναμε από λάστιχο.

Σε αναζήτηση γρύλλου,
Γκαούρ

No pasaran!